Mensen … mijn familie zal misschien zeggen dat ik paranoïde ben… ja misschien is dit zo maar ik kan er niet bovenop.
Mijn leven is van sinds het begin niets, ik heb nooit iemand aangesproken (ik bedoel hen meer gezegd dan “Ja het is mooi weer”). Ik heb nooit een vriend of vriendin gehad, NOOIT. Van zodra men mij aanspreek sla ik dicht. Iedereen vlucht dan weg… ik begrijp ze.
Ik ben bij een psycholoog geweest, ik wou eruit. Juist na het onderhoud voelde ik mij licht en blij en vijf minuten nadien barste ik in tranen uit en voelde ik mij ellendig, slechter dan ervoor.
Wat mij ontbreekt is VERTROUWEN (in mij en in de andere).
Mijn zus heeft mij zo vaak bedrogen… en ik heb altijd gedaan of ik het niet merkte, of alles goed ging … ik was bang voor haar reacties. Ik kan daardoor niemand meer vertrouwen en heb altijd het gevoel dat iedereen kwade is op mij of dat ik iets gedaan heb dat hen kwetste.
Liegen, stelen, mijn zaken beschadigen omdat de hare beschadigd waren, op mijn spullen spuwen als ik iets deed dat haar niet aanstond (haar bvb een kleurpotlood niet willen lenen omdat ik deze zelf wilde gebruiken), in mijn intiem leven indringen (ik ging eens naar wc op een sportaangelegenheid, de deur hield niet dicht, zij ging de deur voor mij vasthouden en dan: Hé jij hebt haar dat begint te groeien tussen u benen; of mij naakt proberen te zien als ik mij ging wassen)…
Toen ik verhuisde (weg van mijn ouders) was ze razend … ik liet haar zogezegd alleen achter bij mijn ouders (ze is twee jaar ouder dan mij en woonde toen nog bij mijn ouders). Ze heeft mij de dag dat ik vertrok geen dag gezegd (wel heeft ze mij gezegd: Je slaapt deze nacht toch nog hier… mijn bed was opgemaakt in het appartement dat ik verhuurde, ze was kwaad toen ik neen antwoordde). Ik dacht dat alles beter ging gaan, ik had een stap gezet …
Wat ik mijn ouders kwalijk neem is dat ze het altijd hadden over… mijn zus en mij… Je gaat daar toch niet alleen naartoe, neem je zus mee… Je zus doet zoveel voor u, kijk hoe lief ze wel is.
Ik zou zeggen ! laat het niet zover gaan als ik… zeg NEEN, ik ben niet mijn zus/broer en ik… ik ben ik. Als iemand je pijn doet zeg het hem, zeg STOP wat de reacties ook zijn het is beter dan tot zelfmoord overgaan omdat het teveel wordt!
Ik ben DOODMOE… DOODMOE… DOOD…
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.