Ik ben 4 jaar samen geweest met een jongen waar ik hopeloos veel van houd. We hebben een enorm sterke band maar onze onzekerheden, gevolgen van trauma's speelde omgekeerd op elkaar in. Hij had zo goed als zeker om de 7dagen een psychotische aanval waarbij niets nog tot hem doordrong. Hij door en door slecht was en vandaar liep het altijd uit in superzware ruzies. tot we verhuisde naar ons nieuwe huisje heeft hij me maximaal een keer aan mijn arm getrokken maar mochten alle deuren er steeds aan geloven, en muren, en dingen. ik wou er een 6tal maanden geleden mee stoppen. Ik wou verhuizen, maar door de situatie en hoe hij het uitspeelde leek het voor mij alsof het misschien mede te maken hadden met claustraufobie. Maar sinds 1mei waren we dan verhuisd naar een huisje, een onverwachte meevaller. Mooi en romantisch. Maar hij zat thuis, deed niets, voelde zich ongelooflijk nutteloos dus trachtte ik hem nog steeds te motiveren terwijl ik op mijn laatste aan het draaien was. Hoe goed hij ook is, was, 90% van de tijd was hij ongeloofelijk maar 10% van de tijd ONGELOOFLIJK. Aan het begin van ons verlof ging alles goed, ook net nieuwe vrienden samen, dat begon goed te gaan, die vrienden hebben we er ook nog aan over. Maar na een voormiddag werken in de tuin werd hij ineens gek. Dat heeft 6-7uur geduurd voordat hij uiteindelijk heeft ingepakt en is weggegaan. Ik kon er niet meer tegen en zij niets. Ik ging gewoon douche. Kalmeer, ga naar buiten, ga wandelen, belt iemand, maar laat mij met rust. Neen hij kon weer geen millimeter van me wegblijven dus ik had last van claustraufobie. Dat ik waar ik het van kreeg, maar ook wanneer hij beneden kon blijven moest hij letterlijk onder mijn neus kunnen hangen. Om dingen te stellen, te zeggen dat hij het weet, wat voor iemand hij is, waarom moet ik altijd zeggen dat hij ne goeie is da is ni zo. Slaagt hij tien keer op zijn eigen gezicht terwijl ik erop sta te kijken, moet ik normaal doen als ik reageer, ik had hem nodig doet hij de douche open om mij een goei mot te geven. Vergiffenis, maar hij doet het nog is als ik zeg van ja zo gemakklijk gaat dat allemaal nie meer. 2 maand is hij weggeweest, en ik miste hem. Toen heeft het 1 of 2 weken geduurd, ik weet het zelfs niet meer, wat we gedaan hebben, alleen dat moment blijft me bij. De deur van het huis gaat op slot, ik moet mee naar vanachter, gekke dolle ogen, brullen, ik moest zeggen dat ik niet van hem hou…. Ik dacht dat ik eraan was, ik ben met geluk naar buiten kunnen gaan, heel de buurt stond buiten, letterlijk, we hebben een doodlopend straatje en er stond 15mn bij elkaar. Hij heeft nog de tuintafel kapot geslagen waar ik aan zat en de vuilbakken kapot gestampt. ik kon niets meer uitbrenge. Maar ik houd vast aan die band, tegen beter weten in heb ik het gevoel verloren te hebben. Hij is nu beter, heeft dingen beseft en ik begin meer en meer te begrijpen hoe hij zich voelde maar ik heb hem dat gevoel niet gegeven of WEL ??????? ik weet niet meer wat ik wel en niet goed deed... hij zegt dat het niet aan mij lag, maar toen we overtlaatst samen kwamen zei hij tegen ne kamaraad dat hij niet weet wat ik van hem wil.!!!! GODVER... ik weet iet of ik mag vloeken...
HELP… als ik mijn weg niet naar huis vind (gevoelsmatig) ga is geestelijk naar huis!!
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.