Ik ben een meisje van 16 jaar oud. Ik heb mijn hele leven lang al geen liefde gekent van mijn ouders. mijn ouders doen netalsof ik niet besta. iedere x als ik thuis kom van een lange dag school of stage krijg ik hier gezeik thuis, hele grote ruzies. gewoon om niets, echt letterlijk niets. mijn vader moet gewoon elke dag iets te zeiken tegen mij hebben. het lijkt wel of hij me alleen maar kapot wilt zien gaan, dan positiever te worden.
hierdoor voel ik mijn eigen niet lekker in mij vel en kan ik mij eigen niet goed concentreren op school. ik dwaal iedere x weg met mijn gedachtes naar de woorden die mij vader&zus tegen mij zeiden.
ik kom met een naar gevoel thuis en ik ga er ook mee weg. in mijn verleden heb ik niet zo'n beste tijd met mijn vader meegemaakt. hij zei vaak tegen mij had ik je maar nooit gemaakt en was je mijn dochter maar niet. hierdoor ben ik vaak gaan na denken over zelfmoord en had het enkele keren geprobeerd. ik heb het gevoel dat er niemand is voor mij die na mij luisterd. met enkele vriendinnen heb ik het ook al over gehad. maar als ik het verhaal dan had verteld.. kreeg ik maar een vaag antwoord of zaten ze in hun telefoon. ik wil niet het verhaal vertellen, en dat er dan toch niemand na mij luisterd, voorwat lieten ze mij dan het verhaal vertellen? als ze toch niet geïntereseerd in mij waren.. ik voel me eigen zo eenzaam.. niemand die mij begrijpt of ziet dat ik helemaal naar de klote ga. met mijn moeder heb ik het ook wel eens over gehad hoe ik mijn eigen voel en wat ik moet doen, maar die zegt dat ik mij eigen niet zo aan moet stellen en dat het meestal wel mijn eigen schuld is. iedere dag denk ik wel aan de woorden die mij vader&zus tegen mij zeiden. een dag voor de trouwdag van mijn ouders kreeg ik ruzie met mij zus via de telefoon, me zus zei ongeveer het zelfde wat me vader ook tegen mij had gezegd. ze zei was je mij zusje maar niet, jij hoort niet bij ons. door jou hebben mij ouders vaak ruzie, en voelen ze zich eigen klote.. dus ik stuurde haar als ik jou zusje niet ben en ik toch alleen maar voor problemen zorg, dan is het maar beter dat ik er dan ook niet meer ben. stuurde ze terug ja pleeg maar zelfmoord dan zijn we tenminste van jou af, dit raakte mij echt het meest. die zelfde avond heb ik nog in mijn polsen gesneden met hoop dat ik er de volgende dag niet meer zou zijn.. maar het lukt maar niet.. echte vriendinnen heb ik nooit gekend. ik weet niet wat ik moet doen, praten met mijn ouders lukt niet omdat het dan uitloopt op ruzie. ik denk vaak dat de enigste oplossing is dat als ik weg ben dat alles dan beter gaat met hun. ik wil helemaal niet meer zo leven. elke dag gezeik, hele dagen gestrest. school lijdt eraan toe. ik slaap dagen lang slecht, omdat ik naar een oplossing zoek die mij helpt van alles af te komen....
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.