Eind januari kwam ik thuis en vertelde mijn vrouw dat mijn broer er niet meer was. Hij had zelfmoord gepleegd. Hij had een touw gekocht, en zichzelf eraan opgehangen. Mijn broer was drie jaar jonger dan ik, ik ben zelf 36.
Hij had een goede opleiding, een HBO gedaan. Toen hij klaar was werd hij op een groffe manier gedumpt door zijn vriendin. Daar is hij nooit helemaal overheen gekomen. In de tien jaar erna kwam hij niet aan het werk en zat hij altijd in de schulden. Uiteindelijk ook in de schuldsanering. Hij kwam in een traject waarbij hij werk moest accepteren, en hij werkte toen toch een jaar voor de dierenambulance, en daarna een jaar voor een regionale TV zender. Dat deed ie eigenlijk heel erg leuk! De baas van de TV zender is op zijn begravenis geweest en gaf aan dat hij mijn broer als een fijne vent had ervaren.
Een jaar geleden kwam hij ineens met een wild verhaal: hij had vliegende schotels gezien. Kort daarop vertelde hij ons dat er een sekte achter hem aan zat. Het was niet mogelijk om ons er concreet iets van te laten zien, maar hij was ervan overtuigd dat ze hem met microgolf wapens op afstand bestookten. Als je hem niet geloofde, dan verbrak hij het contact. Als je zei dat je het wel geloofde, dan wist hij ook niet goed wat hij er verder mee moest.
Het ging steeds slechter, ook zijn vrienden hadden moeite om het contact in stand te houden. Een paar dagen voor zijn dood is mijn vader met mijn moeder nog naar hem toe geweest. Een hele reis, vooral omdat mijn moeder jong dementerend is (ze is pas 65 geworden). Hij zag er toen slecht uit, maar hij maakte wel contact en mijn vader zegt achteraf: ik heb het niet kunnen zien, maar hij was aan het einde van zijn latijn.
Een paar dagen daarna dronk mijn broer nog een biertje met iemand die een verdieping onder hem woonde. Daarna zette hij knalharde muziek aan. De volgende dag schalde die muziek nog, en toen belde zijn huisgenoot de politie. Die kwam uiteindelijk via een hoogwerker zijn appartement binnen. En daar hing hij. Aan een stuk sleepkabel. Ik ben kort daarna in zijn appartement gaan kijken. De wikkel van de kabel lag nog op zijn tafeltje, en de strop lag er nog. En verder was het een grote chaos in zijn appartement.
Kort na deze gebeurtenis verslechterde mijn moeder enorm, zij zit nu in een verpleeghuis. Mijn vader was al bekend met een ritmestoornis, maar deze week bleek het hartfilmpje niet goed en nou moet hij binnenkort een hart-catheterisatie ondergaan.
Mijn broer was zeker geen heilige, hij was moeilijk in de omgang; heel snel boos en hij verbrak snel al het contact. Maar het was ook een lieve vent. Vroeger zaten we samen in bad, we gingen samen op stap, op vakantie; ik heb zo ontzettend veel met hem meegemaakt. Fijne dingen en vervelende dingen. Zo is het leven. Maar nu is hij er niet meer. Het kan nooit meer anders. Er is geen weg hier uit. Het drukt een zwarte schaduw op het leven van mij en mijn vader en moeder, en ook op dat van zijn vrienden. Ik kan mijn werk niet zo goed doen als ik zou willen en ik ben niet altijd zo goed in staat om echt te genieten van mijn 6 maanden oude dochter. Het is gewoon verschrikkelijk om zoiets mee te maken, ik kan het niet anders zeggen.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.