Ik weet niet zo goed waar ik moet beginnen. Ik zit natuurlijk niet voor niks op 'zelfmoord'.nl.
Het begon in de eerste klas, de zelfmoord gedachtes. Ik begon met mijzelf pijn doen. M'n armen waren vaak rood van de krassen. De reden dat ik het deed? Slecht zelfbeeld. Heel slecht. Ik vond de meest kleine dingen lelijk aan mijzelf. Van mijn neus tot mijn figuur. Ik had niet heel veel vrienden, een paar vriendinnen die niet heel close waren en 2 wel erg close vrienden. Die 2 vrienden wisten wel alles van mij. Ik had vaak ruzie met hun, het ging vaak nergens over dus het was snel opgelost. Ik had ze verteld dat ik mijzelf sneed. Ze hielpen erg goed. Op een paar keer na had ik het niet meer gedaan.
In de tweede klas was ik ze, zomaar opeens zonder reden, kwijt. Dat jaar ging eigenlijk wel goed, nog steeds niet veel vrienden, maar genoeg vond ik.
En in de derde klas ging het weer mis. Mijn zelfbeeld was nog steeds slecht. In november (probeerde) ik te stoppen met eten. Stak mijn vinger in m'n keel en dat soort dingen. En ik ontmoette een jongen. Op een vreselijk moment. Hij had een dag daarvoor geprobeerd zelfmoord te plegen. Au. Ik was er zo kapot van. Ik kende hem nauwelijks, maar het brak me. Ik voelde me verplicht hem te helpen. We praatten elke dag uren lang. We werden zo close. We spraken na school af en zaten uren in het park. Hij was zo aardig voor me.
Ik had z'n leven gered zei die.
'Het spijt me, maar je ziet morgen wel of ik er nog ben.'
Het gebeurde zo'n 3 keer dat hij zoiets zei. Hij zat er nog steeds doorheen. Wist niet wat die moest doen. Om half 11 ging mijn internet eruit, dus ik kon niks. Zoals hij zei, 'je ziet het morgen wel.'
En elke keer weer was die er de volgende dag gewoon nog. De laatste keer dat die dat zei was ik zo kapot. Ik sliep nachtenlang niet elke keer dat dit gebeurde. Maar deze keer was het anders. Hij zei dat het al te laat was en de overdosis al was genomen. Ik kon niet anders dan naar mn ouders gaan. Ik moest het gesprek afkappen en zijn inkomende berichten negeren. Nummer blokkeren en verwijderen. Mentor mailen en niet meer met hem omgaan.
In de tijd dat ik nog wel met hem omging kwam het snijden ook weer terug. Ik deed het niet vaak, 2 of 3 keer. Maar dacht wel elke dag aan zelfmoord. Hij wist van dat eerste wel af maar van de zelfmoordgedachtes niet, aangezien ik hem daar niet mee wou belasten.
Het niet eten ging slecht. Ik had vaak vreetbuien en haatte mijzelf daarna zo erg. Sneed mijzelf of probeerde te kotsen.
Ik heb nu inmiddels het liefste vriendje ooit. Het ging nadat ik van die andere jongen af was wel beter. Maar ana was nog steeds in mijn leven ook al ging het niet goed.
En eigenlijk heb ik nog veel meer te vertellen maar ik ben dr klaar mee.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.