Levensverhalen (pagina 216)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

Dromen

Ik ben hier om mijn verhaal te doen. Toen ik nog een kind was droomde ik al van agent worden. Mijn ouders steunden mij hier niet in en op aandringen van hun ben ik bij de landsverdediging gegaan, dit was niet mijn keuze. In eerste instantie ben ik hier sterker uitgekomen qua karakter en zeker omdat ik als vrouw heb afgezien. Nog steeds worden vrouwen moeilijk geaccepteerd, en vaak gediscrimineerd. Elke dag weer word ik aanschouwd als een object van lust en dat hoor ik meermaals. Constant wordt er geroepen naar me: "daar wil ik mijn penis wel 'ns insteken". Er wordt een hele tijd over mij geroddeld en verhalen verzonnen dat ik met heel de kazerne slaap. Als ik voor mijn mening uitkom, dan maak ik daar geen vrienden mee en maken ze mij met heel het peloton moeilijk. Pesterijen zijn dagdagelijkse kost en veranderen van eenheid is onmogelijk. Ik ben de job beu, en heb met mijn 22 jaar al genoeg afgezien hier. Ik wil graag een nieuwe start, nieuwe mensen, nieuwe job. Één waarbij ik me wel gelukkig zou voelen aangezien ik dit al jaren voor ogen heb: een job als inspecteur. Mijn ouders hebben me voor een dilemma gezet dat het leven voor mij niet makkelijk maakt. Ofwel blijf ik in de landsverdediging, en geniet ik nog van de liefde en financiële steun van mijn ouders en het bijhorende onderdak en gebruik van voertuig. Ofwel volg ik mijn dromen en ben ik alles kwijt. Met alles bedoel ik: breken met mijn ouders, beter gezegd, zij breken met mij. Dan sta ik op straat zonder dak boven mijn hoofd, zonder voertuig en zonder financiële steun. Ze dreigen ermee mijn erfenis dusdanig af te nemen. Tot hiertoe ben ik al voor elke test geslaagd, nog eentje te gaan, en ik wéét dat ik het kan en dat ik alles in me heb om het te doen slagen. Maar dan heb ik helemaal niks meer, k heb niemand om op terug te vallen en een relatie heb ik ook niet. Alleen wonen en een auto kopen is voor mij financieel onhaalbaar, zeker als ik nog een beetje wil "leven" en fatsoenlijk eten. Maar de job die ik nu heb voortdoen is haast onmogelijk, de emmer is volgelopen, ik kan het echt niet meer aan, de vernederingen, pesterijen, het afzien. Ik heb het echt gehad. Ik wil echt mijn dromeb nagaan, maar besef hierbij dat ik in een zwart gat ga vallen waar ik niet uit geraak. Ouders dat met hun kind breken is echt zwaar om te vatten. Ze geven geen moer om mij. "Als je het niet meer zie zitten, pleeg dan zelfmoord hé", een zin dat in mijn geheugengegrift staat en al meer dan eens is gezegd geweest. Ik voel dat ik het niet meer aankan, ik ben het beu om te vechten, het lukt gewoon niet meer. Ik voel me zo alleen... Ik ben opgelucht dat ik hier mijn verhaal al eens kan delen maar het neemt de diepe pijn niet weg. Ik ben nu al voorbereidingen aan het treffen en hulporganisaties aan het contacteren om mij te begeleiden met het zoeken naar een woonst, maar het valt me echt zwaar.
Datum:
08-11-2014
Naam:
Chloé
Leeftijd:
22
Provincie:
België

..

Ik ben 16 jaar. Een heel verlegen stille jongen. Ik ben heel onzeker. Ik studeer heel hard maar ik weet niet waarvoor. Ik vraag me wel is af wat zal er gebeuren als ik er niet meer ben? Zou iemand het merken? Ik heb wel vrienden, maar ik voel me dag en nacht alleen. Overal voel ik me alleen. Waarom leef ik nog eigenlijk? Ik zie geen toekomst. Alles wat ik doe vind ik slecht, ik word altijd boos om me eigen. Waarom doe ik nog dingen? Ik wil gewoon weg, voor even.. Nee voor altijd.
Datum:
06-11-2014
Naam:
Anoniem
Leeftijd:
16
Provincie:
Noord-brabant

schaamte

Ik schaam me soms. Ik werk met mensen die een zelfmoordpoging hebben ondernomen. Zij zitten in de ellende. Depressie, angst. Alles en iedereen verloren Etc. Ik niet...Ik vind het leven gewoon geen bal aan. Al jaren speel ik met de gedachten eruit te stappen wanneer er geen mensen en dieren meer afhankelijk van mij zijn. Een vriendin begrijpt wat ik bedoel. Het handjevol anderen proberen mij te overtuigen hoe mooi het leven kan zijn en dat het allemaal kan veranderen. Ik heb daar gewoon geen zin in. De toekomst is voor mij geen uitdaging meer maar een last. Ik ben aanwezig, maar ik leef niet.
Datum:
05-11-2014
Naam:
Annet
Leeftijd:
43
Provincie:
Drenthe

strijden

jaren lang op je punt gezet worden, geslagen worden en niets meer goed kunnen doen.
mijn leven is niet meer zo simpel.
iedere dag denk ik er aan hoe het zou zijn als ik nooit meer wakker zou worden.
Wie zou mij nu missen? want ik doe andere mensen geen plezier. ik strijd al jaren om me zelf op het rechte pad te houden. ik weet het niet meer..
Datum:
05-11-2014
Naam:
Siiri
Leeftijd:
19
Provincie:
Limburg

Een zwarte wolk

ik lijd aan een chronische Depressie,op dit moment gebruik ik geen medicijnen waardoor ik veel wisselstemmingen heb, veel prikkels ik weet hier niet mee om te gaan... ik zie het niet meer zitten ben er zo moe van:( wanneer krijg ik een keer rust in mijn hoofd:( ik mis mijn oude ik vrolijk spontaan vol met levenslust:'( nu ben ik een hoopje mens voel me een wrak...niemand om je heen die je begrijpt omdat je het van de buitenkant niet kan zien:( Denken dat je je aanstelt :( De hele dag hangt er een donkere wolk boven mijn hoofd en weet niet meer waar ik het licht kan vinden:(
Datum:
05-11-2014
Naam:
chloe
Leeftijd:
36
Provincie:
Anders

Alles is mijn schuld

Hallo ik Radj en loop al een paar jaar rond met zelfmoord gedachte rond en heb ook een paar pogingen gedaan, sinds vijf jaar ben ik werkloos geworden door omstandigheden op mijn werk sindsdien is het steeds maar achteruit gegaan. Door mijn vriendin van alles verweten niks doe ik goed in haar ogen. Ik verzorg mijn twee kinderen en doe alles in het huishouden. Zij heeft niets te klagen. Ben bij matschappelijk werk geweest was ook niet veel. Mijn vriendin werkt en ik heb haar toen betrapt met een collega van haar waar mee ze toen een relatie heeft gehad, en nu nog steeds heeft en tegen mij liegen dat het niet zo is. Alles moet om haar draaien, ik ben er helemaal zat van maar wil mij kinderen niet in de steek laten. Ik kan nergens naar toe gaan voor onderdak, ik heb zelfs geen inkomen. Mij kinderen houden mij in leven, alle ruzie in huis gaat om haar collega, ze liegt steeds en blijft dat toen ze neemt hem in bescherming maar wilt niet verder met hem gaan omdat hij ook een gezin heeft. Wat moet ik doen ik wordt helemaal gek, van de week was het zo erg dat ik een kabel pakte en mij zelf probeerde op te hangen, mijn kinderen hebben me gered daarvan. Er gaat geen dag voorbij dat ik dood wil. Nu hebben mijn vriendin en haar collega het op mij gemunt dat ik hen bedreig, wat niet waar alleen maar leugens vertellen ze over mij. Ik ben klaar met mijn vriendin hoef niks van haar maar ik kan nergens bij niemand terecht. Help mij hiermee, anders loopt het verkeerd af met mij en dan zijn mijn kinderen alleen en dat wil ik ook niet. Mijn hoofd is helemaal vol kan nergens anders aan denken dat deze wereld te verlaten...ben zoekende op mezelf iets aan te doen...mijn emmer loopt over .
Datum:
04-11-2014
Naam:
Radj
Leeftijd:
46
Provincie:
Noord-holland

ik zie het nier meer zitten

ik heb al jaren zitten denken over zelfmoord maar ik durf het niet ik wil niet dood maar ook weer wel ik wordt namelijk gepest door een paar jongens uit mn nieuwe klas maar in een andere klas zit een jongen waar ik verliefd op ben en hij volgens mij ook op mij en me vriendinnen nemen het voor mij op maaar die jongens gaan te ver...... en ze zijn nogal populair dus iedereen gaat mee doen ze zeggen dat ik rook ze schoppen en slaan me schelde me uit met het k woord en trekken aan me haren en tekelen me bij gym nu die ene jongen waar ik verliefd op ben het weet wat ze allemaal doen gaatie soms naar me toe als ik alleen ben maar hij kan er moeilijk iets van zeggen want hij kent ze niet en hij wordt dan ook zo behandeld als hoe ze mij behandelen en dat wil niemand ik wil zelfmoord plegen zal ik het tegen die jongen waar ik op verliefd ben zeggen of niet please geef tips of ik benn dood........
Datum:
04-11-2014
Naam:
ik wil niet
Leeftijd:
13
Provincie:
Zuid-holland

ik wordt gek van binnen

Ik ben niet iemand die het laat merken aan amdere hoeveel pijn ik heb van binnen. Iedereen denkt altijd dat ik positieve jongen ben die altijd alles positief ziet maar dat klopt niet. Ik kan niet met de pijn omgaan hoe ik me moeder zie lijden aan kanker. Ze heeft al zoveel chemos gehad en sins paar weken gaat steeds slechter met haar. Ze heeft altijd alles voor mij en me broertjes gedaan we zijn nooit iets te kort gekomen door haar. En nu ik zo hopeloos naar haar kijk en niks terug kan doen doet het me heel erg pijn. En ik ga er kapot aan van binnen, ik kan dit pijn niet aan ik wil met haar mee naar hemel en daar voor haar zorgen zodat ze niks te kort komt en ik haar kan beschermen. Ik hou van je mama wil voor altijd samen zijn met jou
Datum:
04-11-2014
Naam:
S
Leeftijd:
34
Provincie:
Noord-holland

Wat moet ik nou

Ik weet niet echt hoe ik moet beginnen,alleen dat ik gewoon het allemaal niet meer weet. Toen ik een jaar 3 of drie was begon alles, mijn vader en moeder gingen uit elkaar mij moeder was depressief en kon niet voor mij zorgen dus van pleeggezin na pleeggezin tot kindertehuis. Tot dat alles goed ging en ik op leeftijd kwam dat ik mocht kiezen waar ik ging wonen dat was dus bij mijn vader. Me vader overleed kort daar op, op een jongen leeftijd toen bleef ik over bij me stief moeder . die op een duur zo rot ging doen dat ik me elke keer zo verdrietig voelde, ze sloeg me en zij dat als ik zou blijven bij der dat ze me wel is zou kunnen vermoorden maar ik geloofde dat niet want mensen zeggen dingen vaak dingen die ze niet menen als ze boos zijn. Ik vergat wel is wat te doen in het huis houden daarom werd ze vaak zo boos dat ze op een keer ook me bij me keel pakten gelukkig lied zo los. Ik was verdrietig en wou weg ma dat lied ze niet toe en ze huilde en daar Kan ik niet tegen want dan krijg ik medelijden en blijf dan toch maar. Tot dat ik op een duur een vriend kreeg en ze de Heletijd rottig deed over me vriend als die er niet was op een duur heb ik dan toch maar me spullen gepakt en ben weg gegaan. Ik kon het niet meer aan maar dacht eindelijk kan ik nu me leven nu gaan leven zoals ik dat wil maar ik kan er maar niet over heen komen. En had nog goed contact met me stiefmoeder der moeder en oom, tot dat ik een telefoontje kreeg en ze geen contact meer met me mochten hebben me stiefmoeder had gedreigd met of je kiest voor haar of voor mij snap wel dat me oma en oom voor haar kozen maar het doet zoveel pijn. Door alles weet ik gewoon niet meer wat ik moet doen, soms als ik verdrietig ben denk ik aan zelfmoord ma ik durf het niet maar ik wil het wel..
Datum:
03-11-2014
Naam:
Anna
Leeftijd:
20
Provincie:
Gelderland

ik zie het niet meer zitten

Ik heb 10 juni j.l. een hartinfarct gehad. Jonge leeftijd 42. Ik heb vanaf 1998 een goede baan gehad bij toenmalig PTT- Post, nadien TPG-Post, TNT-Post en uiteindelijk PostNl. Ik werd overcompleet en kon kiezen, of zitten blijven tot aan m'n ontslag of kiezen voor een gouden handdruk (mobiliteitsbudget). Hiervoor gekozen en overgestapt naar een ZZP-er die opdrachten uitvoerde voor PostNl. EEN brok ellende, geen inzicht in ZZP-er zijn, chaos ten top. Die man wist het verschil niet eens tussen een roodfrankering of een postzegel. Dan krijg je uiteindelijk een hartinfarct (hierdoor) en door erfelijkheid. Dan belandt je in een verschrikkelijke molen met weinig verdienen door die kut ZPP-er en dan krijg je daar 70 % van ziekte-uitkering. Lasten kan ik nauwelijks nog betalen terwijl in de tijd dat het nog PTT was ik ontzettend goed verdiende. Je wordt beduveld door de zogenaamde toeslagenwet waar je recht op hebt. Nu zegt de belasting ineens dat ik de oprotpremie van PostNl in mijn laatste fase dat ik daar werkte had moeten invullen op mijn electronische aaangifte, die nota bene al vooraf was ingevuld door de belasting, maar stond er niet bij. Dit betekent dat ik de huurtoeslag volledig zal moeten terugbetalen door een nalatigheid van mij/PostNl of de belasting? Wie is nu schuldig??
Vandaag belde me m'n moeder me ook nog compleet overstuur dat mijn vader die al heel lang in de WOA zit ong. 20.000 euro (bruto) moet terugbetalen aan UWV (sowieso een boevenbende!!!!) over de periode 2010 t/m 2014. Teveel toeslag ontvangen en daar komen ze 4 jaar later achter! Is dit achterlijk? Ik dacht het van wel. De mens met de kleine beurs willen ze vernietigen!! Ik heb een kut jaar achter de rug, ook mijn ouders, en het jaar 2014 is nog niet voorbij. Wat is het het volgende? Ik had het liefste gehoopt dat ik een dodelijk hartinfarct had gehad 10 juni j.l. was ik van alle ellende in deze wereld verlost geweest, ondanks mijn leeftijd. Voor mij hoeft het niet meer!!!!!!!!!!!!!!!!!!! Wat een kut land Nederland.!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!!
Datum:
01-11-2014
Naam:
SW
Leeftijd:
42
Provincie:
Limburg

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.