Hallo,
Ik word echt gek van mezelf. Voel me zo leeg, zo verdrietig. Kan niet gelukkig zijn ook al wil ik dat zo ontzettend graag.
Zal beetje mijn levensgeschiedenis vertellen. Heb vanaf m'n geboorte heel veel te maken gehad met ziekte en dood van dierbaren. Ben op de middelbare school gepest geworden en werd ook altijd buitengesloten. Nu lijkt het voor de buitenwereld alsof ik redelijk gelukkig ben. Heb een masker op. Niemand dringt door tot m;n echte ik. M'n moeder waar ik een hele goede band mee heb ook niet en kan haar ook niet vertellen hoe ik me echt voel wamt ze heeft ook al genoeg verdriet aan haar hoofd.
Ik ben nu zo'n 6 maanden vrijgezel en ik haat het. Heb hiervoor 4 jaar een relatie gehad en daarvoor een jaar niks en daarvoor 7 maanden relatie gehad. Met m'n ex waar ik 4 jaar relatie heb gehad heb ik weinig contact meer. Hij heeft een nieuwe vriendin en ik pas helemaal niet meer in z'n leven ook niet als gewone vriendin.
De ex waar ik 7 maanden mee heb gehad is afgelopen half jaar goede vriend van me geworden weer en ik ben stapelgek op hem. Dat heb ik hem vandaag verteld.
Hij heeft zeker ook gevoelens voor mij, maar verstandelijk gezien weet hij dat een relatie tussen ons niet zou werken omdat we eigenlijk niet bij elkaar passen. Afgelopen half jaar heb ik vaker met hem gezoend en paar keer met elkaar naar bed geweest. Heb hem nu dus ook gezegd dat ik dat niet meer wil en natuurlijk snapte hij dat.
We hebben nu afgesproken elkaar nog maar eens per maand te zien, omdat het anders te moeilijk is voor mij en we blijven nu dus platonisch zeg maar. Maar ik weet gewoon dat hij de enige voor me is en denk niet dat ik ooit nog gevoelens kan krijgen voor iemand anders dus blijf ik m'n hele leven alleen, want tussen hem en mij word het nooit wat,
Ik heb op de middelbare school en de eerste jaren erna nooit vriendinnen gehad, en nu sinds het uit is met m'n ex wel weer en daar ben ik wel blij mee, maar doe me altijd vrolijk voor en eigenlijk kennen zij mij helemaal niet. Wel voel ik me ook nu vaak buitengesloten als we met een paar man zijn, ik weet dat ik dat ook zelf doe. ik word vaak stil als er meer mensen zijn, maar ik voel me dan zo kut.
Ik voel me zo eenzaam. En weet dat ik in vergelijking met veel van de verhalen hier niks te klagen heb. Heb een lieve moeder, een leuke stiefvader(echte vader is dood), lief hondje, niet veel vrienden maar toch een paar, kan goed leren, zie er leuk uit en toch ben ik absoluut niet gelukkig. Ik ben een pessimist en zie van alles het negatieve. Diurf in een groep niks te zeggen en weet vaak tegen mensen niet wat ik moet zeggen. Ik straak onzekerheid uit denk ik, ook al is dat minder als vroeger, maar noig altijd wel. Ik wil niet constant verdrietig en eenzaam zijn. Ik wil weer echt kunnen lachen en me fijn voelen en een lieve vriend. Maar het lijkt net of me dat niet gegund is ofzo. De jongen die ik wil wil mij niet en denk niet dat mijn gevoelens ten opzichte van hem gaan veranderen. En dit verhaal is lang niet zo erg als de meeste verhalen hier, maar bij mij is het een gevoel van binnen wat niet weggaat. Het enige wat werkt om nog goed mee te draaien is toneelspelen, maar ik haat het om altijd maar een masker op te moeten zetten
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.