het begon in de tweede klas vwo. Ik dacht bij mezelf in de eerste ging het bijna van zelf (overgaan) dus waarom niet in de tweede. Ik voerde niks uit voor school en haalde slecht cijfers. Een hoop gezeik van mijn ouders en de leraren. Er was een leraar latijn die weet dat ik het kan en me steeds stimuleerde maar ik deed nog niks. Toen moest ik 3 havo doen. Kwam in een hele stomme klas waar het in het begin helemaal niet mee klikte. Ik werd buitengesloten en als ik iets tegen iemand zei kreeg ik als reactie: nou en!! En dan gingen ze verder met hun gesprek. Ik kreeg later dar jaar twee goede vriendin in die klas waar ik een hoop lol mee had. Ging gewoon over dat jaar. Wel werd er thuis op me gelet of ik wel mijn huiswerk maakte ed. Ik mocht niet te lang naar buiten, na school gelijk naar huid enz. Thuis werd ik er heel vaak op gewezen dat ik van vwo nar havo was gegaan wat mij veel verdriet deed. ook zei mijn vader eind tweede klas dat hij zich schaamde voor me omdat ik van vwo naar havo was gegaan. Als ik daar nu aan denk moet ik nog steeds heel hard huilen.
Maar goed. 4de klas havo, k deed het profiel natuur en gezondheid omdat het me wel leuk leek en ik wilde mijn broer achterna die ook n&g had gedaan alleen dan op vwo. Ik wist dat ik met wiskunde in de knoop zou komen maar ik ben echt super eigenwijs en deed het toch. haalde het hele jaar door slecht cijfers, liet rapporten niet zien, loog over mijn cijfers, en spijbelde. kortom een klote jaar. Ook weer een hoop gezeik van ouders en leraren. De wiskunde leraar had hoge verwachtingen van mij omdat mijn broer ook les van hem had en altijd negens haalde. kom ik daar als klein zusje met mijn tweeën en drieën. Ik deed dat jaar ook niks, gewoon omdat ik het leren steeds uitstelde. En pas na de toets had ik zin om te leren. Te laat dus. Ik bleef toen zitten. Dit is nu mijn tweede keer havo 4 terwijl ik van vwo kwam!!! Ik weet dat ik het wel kan, maar ik ben gigantisch lui. Ik begon het jaar met het profiel N&g terwijl iedereen me aanraadde een ander profiel te kiezen. Ik ben echt eigenwijs, ik weet.
Tot december haalde ik weer dezelfde cijfers, tweeën en drieën. Mn ouders vonden het genoeg en gingen alles op alles zetten om voor een profielwissel te zorgen. En dat lukte, in januari dit jaar begon ik met het profiel cultuur en maatschappij. Toen begon het.
Ik moest veel inhalen, meedoen met de les, het allemaal begrijpen, en mijn eigen leven op een rijtje zetten. Ik verloor al mijn zelfvertrouwen, ik haal het toch niet het is te moeilijk ik ben te dom...
Ik wist niet meer waar ik moest beginnen met de stapels werk die me te wachten stonden. Huilbuien volgden. Maar gelukkig kreeg ik de steun van een goede vriendin die nu op een andere school zit omdat ze niet mee wilde op werkweek naar Londen en toen van school werd getrapt. Als die mensen eens wisten hoe hard ik haar nodig heb, hadden ze haar niet weggestuurd.
Na de profielwissel begon ik me heel dom te voelen, vwo, havo, blijven zitten, profiel wissel, ik kan niks ik ben dom. Nu voel ik dat nog steeds. Mijn vriendin kreeg het druk met haar eigen leven. En ik had/heb het gevoel dat ik er alleen voor sta.
Als ik mijn ouders tevreden wil houden moet ik goede cijfers halen, dat betekent dus alles boven de 6. En dat lukt nu niet omdat ik veel moet inhalen en geen uitleg heb gehad, nergens van. En als ik uitleg kreeg van iemand gaf hij/zij me verkeerde uitleg met verkeerde antwoorden. Heel frustrerend. Mijn eigen leraar heeft het te druk om me persoonlijk te helpen omdat er een andere leraar weg is gegaan en hij nu de enige is die dat vak geeft.
Ik heb geprobeerd om met iemand te praten over mijn problemen maar dat heeft tot nu toe niet gewerkt. Ik heb aan een meisje mijn hele verhaal verteld, maar ze is zelf ook niet helemaal van deze wereld. Dus dat helpt denk ik niet. Ik heb eraan gedacht het aan een vertrouwenspersoon op school te vertellen, maar ja, hij doet alles om je geen slecht gevoel te geven en ik vertrouw hem niet dus kan ik hem ook niet het hele verhaal vertellen.
Wat ik heel erg vind is als mijn ouders gaan zeiken. Over bijvoorbeeld mijn 4,8 voor economie. Ze gingen echt heel erg zeiken. Daar raakte ik van overstuur en ging in mijn kamer huilen. De volgende dag heb ik een mes gekocht. Ik had al wat ervaring met zelfbeschadiging en vind dat het tijd was voor de volgende stap, een mes. Vorig jaar begon het met een passer. Als mijn ouders weer een preek hadden gehouden of als ik depri was ging ik mezelf krassen met een passerpunt. Nu is het zo dat als mijn ouders zeiken of ik ben depri, grijp ik naar het mes. Ik probeer op plekken te snijden waar je zo weinig mogelijk te gene littekens krijgt. Dus handpalm en vingers. Ik heb al een aantal littekens op mijn arm en vond/vind dat zo erg dat ik een naar andere plekken zocht. Tot nu toe lukt het aardig om mijn emoties kwijt te raken met snijden. Maar ik ben heel bang dat mijn ouders erachter kom dat ik mezelf snijd.
Ook heb ik een keer mijn verhaal verteld aan iemand en die vond net als een aantal andere dat ik met een psychiater moet praten. Maar daar heb ik geen behoefte aan ik wil gewoon dood.
Ik heb al een aantal zelfmoordpogingen achter de rug. Helaas zijn die mislukt of was ik te bang om het te proberen. Ik heb pillen geslikt, weet niet wat allemaal maar kreeg er alleen maar buikpijn van. Heb mezelf een keer opgehangen, maar de druk op je hoofd word dan heel groot en dat doet echt hele erg pijn. Ik ben een keer bijna van een flat gesprongen. Wilde voor de trein springen maar vond dat te eng. Nu op dit moment voel ik meer voor de flat. Ik voel me zo dom, mijn broer doet universiteit en haalt nog steeds negens. Ik zit op havo tweede keer 4de klas en haal nog steeds onvoldoendes. Ook ben ik het gezeik van die docenten over werkstukken en toetsen helemaal zat. Sommige begrijpen niet dat mijn hoofd er nu niet naar staat om een biologie praktische opdracht te maken. Of om een toets in te halen. Ik doe altijd heel vrolijk zodat de andere mensen niets merken. Ik weet dat het niet goed ik maar ja.
Ook is het heel stom dat er een jongen in mijn klas zit die om de zoveel tijd een opmerking maakt over mij waardoor ik al mijn zelfvertrouwen kwijt raak terwijl ik er al zo weinig van heb!!!! Ik ben dus heel onzeker over mezelf en ben alles zat. Ik wil stoppen met school, stoppen met luisteren naar gezeik, stoppen met leven. Ik wil niet meer, ik ben het zat. Ik haat mezelf. Morgen begint de vakantie, en mijn ouders gaan een strak rooster voor me maken omdat na de vakantie van ene week de toetsweek begint. Ik heb echt geen behoefte aan een week gezeik van mijn ouders over alles en dan moet ik nog de hele dag leren van hun. Het liefst zien ze me elke minuut van de dag leren. Hoewel ze weten dat dat onmogelijk is, zien ze me wel zo veel mogelijk tijd besteden aan school. Zo niet, dan komen de loszittende handjes van mijn vader.
Ik wil geen gezeik meer, ik wil geen strak leerschema voor in de vakantie, ik wil geen geheimen meer bewaren, ik wil niet meer naar school, ik wil niet dat mijn ouders zoveel van mijn prestaties op school eisen, ik wil geen psychiater, ik wil mijn problemen zelf oplossen of ik wil dood. DAT IS WAT IK WIL!
Gewoon stoppen met leven, morgen doe ik het misschien, van de flat springen. Ik ben het echt helemaal zat geworden. Ik wil niet meer, ik heb er geen fut meer voor, ik ben op, klaar voor de dood…….
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.