mijn leven stopte nu bijna 2jaar geleden,
ik was toen 16 jaar en stond op het punt de trotse moeder ter wereld te worden.
helaas voor mij liep het anders af dan ik had gehoopt.
op 27 mei kreeg ik me eerste weeën s'avonds ben ik nog naar het ziekenhuis gegaan bleek dat ik iets te vroeg was.
door dat ik zwangerschapsvergifeging had kon ik blijven.
ik beviel op 28 mei 2005 van me kern gezonde zoon Jaimey,
na 6 dagen kreeg ik een man op visite die me vertelde dat ik over een week naar huis kon, maar dat me zoon in het ziekenhuis bleef,
ze zouden hem in een pleeggezin zetten,
hierbij begon me hel pas echt,
ik was kwaad,verdrietig,er ging kortom een stukje van mezelf dood.
ik ging die week erop op dinsdag naar huis men die toen bij me was hebben me moeten mee slepen uit het ziekenhuis van toen.
ik was ontroostbaar wou niet eten en wou naar niemand luisteren.
een week later kreeg ik een brief binnen dat was na dat ik me zoon weer had gezien, in die brief stonden de meest klootste dingen die je maar kon bedenken als moeder zijne, er stond in dat ik me zoon als een soort pop zag en nauwelijks of geen feeling met me kind had, er ging weer een stukje van me dood,
weer een week later had ik een zitting daarin werd er gezegt dat ze over een half jaar verder gingen kijken of ik me zoon terug krijgen.
het was een leugen ze hebben na 4 maanden al een zitting gehouden achter mijn rug om waarin ze hadden besloten dat mijn zoon voor ombepaalde tijd in het pleeggezin bleef nog een stukje dat dood ging.
ik had vanaf het begin af aan een bezoekregeling gekregen 1 keer in de 3 weken een uurtje.
na een tijdje begon ik alles weg te spoelen in de hoop dat ik alles zou vergeten me ouders me verleden zelfs me zoon,
het gebeurde helaas niet.
19 maanden later kreeg ik suikerziekte en lag dus 12 dagen in het ziekenhuis met kerst en oud en nieuw,
mijn leven word er niet steeds beter op eerder beroerde op ooit had ik gedacht dat ik me zoon ooit terug zou krijgen dat was in die 6 maanden dat ik hem misschien terug zou krijgen maar door jeugdzorg werd al snel bekent dat dat niet het geval zou zijn en dat zei er echt alles aan zouden doen hem bij me weg te houden,
ik heb mijn zoon nog nooit sexueel misbruikt en ik heb mijn zoon nog nooit geslagen ik heb de dingen die ik moest leren nooit kunnen leren omdat ik daar nooit de kans voor kreeg ik koester de 10 dagen die ik had met me zoon elke dag weer en hem ooit loslaten zou ik nooit kunnen.
maar door alles wat me de afgelopen 2 jaar is gebeurd voel ik er heel weinig voor om door te gaan met me leven.
ik kan gillen en stampen en vloeken wat ik wil maar me zoon ooit nog terug krijgen zit er niet in voor mij,
hij ziet me niet eens als moeder,
hij zal ook nooit mama tegen me zeggen denk ik.
en dat is ongeveer het ergste wat me kon overkomen,
ik was een tijdje geleden bij hem hij was een beetje ziek en hij wou niks van me weten alleen maar van zijn pleeg moeder begrijp hem wel zij zorgt voor hem 24 uur.
maar soms breekt dat mij.en gaat er steeds een stukje meer dood in me
gr enthel
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.