Mijn leven heeft vanaf mijn 12de alleen maar tegenslag gekend. 4 jaar lang gepest op de middelbare school. Ben geslagen, gechopt, werd buitengesloten en had geen vrienden. Heb een ziekete gehad in mijn rug, waardoor ik 2 jaar in een corset moest lopen. Ben te dun voor mijn lengte, waardoor veel mensen dachten dat ik anorexia had. In de 3de van de middelbare kreeg ik vriendinnen. 1 daarvan had mij 2 jaar lang gepest de andere werden ook gepest. 1 vriendin (die mij peste) maakte me zwart, was jaloers op mij en roddelde zoveel mogelijk als kon. Ik heb de vriendschap verbroken, maar mijn vertrouwen in wie dan ook is al jaren weg. Mijn ouders zijn gescheiden toen ik 12 was en dat ging niet goed, mijn moeder heeft mij een jaar bij mijn vaer weg gehouden en kon alleen maar negatieve dingen over hem vertellen. Dit uite zich in ruzie met haar en haat. op mijn 14de heb ik gebrobeerd om zelfmoord te plegen, heb 1 fles jenever leeg gedronken en was van plan om van een flat af te springen, helaas kwam een toemalige vriend langs die me heeft tegengehouden en ben hem daar niet dankbaar voor. op mijn 15de ben ik sexueel misbruikt en dat heeft nog veel inpakt op mijn huide sexleven, ik stop als het zover is of doe het helemaal niet. daarom is een vriend vinden ook zo moeilijk, ze kunnen er niet mee omgaan en ben daarom ook al 2 jaar vrijgezel (mijn andere relaties stelde niet zoveel voor). Ik verlang erna, maar als ik verliefd wordt kap ik het af ik wil niemand teleurstellen. Mijn vrienden die ik nu heb begrijpen me niet en zelf 1 vriend wil zelfmoord plegen, ik kan hem niet helpen het doet me pijn en wil er zelf ook niet meer zijn. Ik woon nu op mij zelf in een flat (wat mijn ouders niet zo leuk vinden) samen met een vriendin waarmee ik het huis deel. Dit loopt niet zo lekker. Ze maakt niet schoon, is niet gezellig en steunt me niet. Dit zorgt voor veel ergenissen en wil hier ook weg. Ik had even weer hoop toen ik een autotje kocht, dit was mijn nieuwe vriend, hier kon ik even mezelf zijn, maar helaas kreeg ik na 4 dagen een ongeluk, waarbij ikzelf goed ben afgekomen, maar mijn auto niet. Dit is nu 2 week geleden en heb er nog verdriet van, want het heeft me zoveel geld gekost en krijg niet terug van de verzekering, omdat het mijn schuld was. Ik heb weer een nieuwe gekocht, maar de verzekering wil me niet verzekeren de eerst komende 3 maand. Ik kan nu niets meer, mijn scooter is stuk en verkocht, mijn fiets is stuk. Ik moet overal heen vervoerd worden door anderen die het ook niet altijd leuk vinden, ik haat het, ik haat de verzekering. Ik ga mijn auto toch niet expres in de prak rijden!!!! Daarnaast vind ik mezelf te dun ik ben 1.75 en weeg 58 kilo. Heb geen borsten, geen kont, ben een platte plank die niemand wil. ben de laatste tijd niet gezellig mee, zie alles negatief en mijn hoop is verloren. Mijn moeder heeft een herseninfract gehad, ze is verandert niet mijn moeder mee, ze is iemand anders (ze heeft geen lichamelijk letstel meer, maar ws tijdelijk aan haar linkerkand verlamt). Mijn vader is overspannen geweest en heb toen weinig aan hem gehad. Ik heb wel weer een super leuke stage gehad met verstandelijk gehandicapten en leuke begleiding. 1 jaar lang daar geweest en werd beschouwd als een werknemer in positieve zin. Ik zag op tegen het afscheid en heb veel verdriet gehad. Dat was het enigste stukje hoop dat ik nog had, maar die is nu weg. Ik kom er af en toe nog wel en zet mijn masker dan op van de vrolijke ik en de gezellige, maar het is een toneelspel, want zo ben ik nu niet.
Bij mijn bijbaantje loopt het ook niet lekker meer, werk er nu 5 jaar, maar heb geen zin meer om er heen te gaan, heb wel leuke collega`s, maar die zijn altijd vrolijk en gezellig en ik niet. Ze zien niet hoe ik mij voel. Ik ga wel door, maar met tegenzin.
De opleiding die ik nu doe vind ik saai en te laag voor mijn niveau. Maar nog 2 maand en ik ben er vanaf en heb mijn diploma dan. Mijn klas is niet leuk en heb vriendinnen die beneden mijn niveau zitten. Ze begrijpen me niet en denken alleen aan hun zelf. Ik laat het maar zo doe alsof ik ze leuk vind, maar dat is niet zo.
Ik heb een vriend waarmee ik uitga en doordeweeks wat drink. Alcohol is nu mijn redding, als dat er niet was geweest was ik er allang niet meer geweest. Ik drink het veel te veel, maar niemand die het ziet zelfs mijn ouder niet.
Ik heb nog meer meegemaakt, alleen maar tegenslag. Positivie dingen ook, maar dat duurt maar kort. Het is niet wat ik wil. Wat ik wil is en leuke vriend, vrienden die me begrijpen, ik wil graag een kind en een leuke baan. Perfectie bestaat niet voor mij, tegenslag hoort er af en toe bij. Ik kan niet langer wachten, wacht al zo lang en dat maakt mijn bang. Mijn doorzettingsvermogen is op, mijn angsten worden groter en mijn lichaam werkt niet meer goed mee. Ik ben op.
disapointet girl
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.