het begon allemaal 5 jaar geleden.
Ik bleef zitten in groep zes, en kwam dus in een andere klas.
Ik werd door die jongens in de klas heel vaak gepest vanwege me gewicht, want ik ben flink aan de maat.
en vooral tijdens zwemles in groep 6 was het erg.
Elke dag was het wel raak, naar leraren stappen hielp niet, uiteindelijk werd het gespest minder omdat we naar de school directeur waren gestapt.
na dat ging alles op de basisschool wel goed, ik was grote vrienden geworden met de pest kop!!! we konden goed met elkaar opschieten, tot de 1e kas van het VMBO.
Al vanaf de eerste dag was het alsof ik groep 6 opnieuw beleefde.
Maar dit maar was het wel erger dan groep 6.
Omdat ik aan de maat van zweet ik veel, en vooral door Gymles.
Het is voorgekomen dat na de gymles 3/4de van de klas om me heen stond en me helemaal onder spoten met deodorant.
Naar de mentor en coadinator gestapt en gepraat, maar dat hielp helemala niks.
Nu in de 2e van het vmbo heb ik nog last van die klas.
Het is zover gekomen dat ik niet op school kamp wou gaan door die hele klas.
Ik wou zelf van klas veranderen, door hoe klote ik me voel.
Ik heb hier thuis vaak zitten nadenken over zelfmoord.
Ik heb hier messen en luchtdruk buksen liggen.
Ik heb er vaak over nagedacht om die lucht buks tegen me hoofd aan te zetten, en de trekker over te halen.
Maar ik was te laf om het tedoen.
Maar school was niet het enige.
Hier thuis zit ik niet meer lekker in me vel, en dat komt vooral door me vader.
Als ik maar iets op de tafel laat liggen dan krijg ik al een grote bek van hem, en als ik vraag of zijn spullen dan op tafel mogen leggen, dan moet ik helemaal gaan oppassen.
Laatst gingen we kijken voor een nieuwe mountainbike voor mij, we hadden er een gevonden, maar die was teklein voor mij, en dus zei ik nee, want hij is teklein.
En dna gaat me vader me weer naampjes geven zoals kampioen moeilijkdoen.
Nog zoiets.
gister(09-06-07) gingen we gourmetten, en me vader zette muziek aan, en ik vond het geen mooie muziek, dus ik zei paar keer van wat een slechte muziek.
waarop me vader Radio Veronica aanzet(die we altijd in het weekend aan hebben staan.)
Me moeder en broer zeiden er niks op.
maar me vader zei ook niks, maar soms blikken die we uitwisselen zegt al genoeg.
Vandaag(10-06-07) gingen we barbequen, en maakte me vader de opmerking:"Ik zet veronica maar aan, anders hebben we toch de hele tijd gezeik of hem."
Leuk hoor als je eigen vader zoiets zegt.
ik word er onwijs verdrietig van, en wil soms wel eens een eind an me leven maken.
Het is zo erg geworden thuis dat ik niet meer met me vader ik een kamer wil zitten soms.
Ik heb aan verschillende dingen zitten denken.
Medicijnen, luchtbuks, mes en dat soort dingen.
Ik zie het gewoon echt niet meer zitten.
Ik op school dacht ik een goede vriend te hebben.
Ik was er een dag niet, wat ik moest naar het ziekenhuis voor een paar onderzoekjes.
Gaat hij lopen rond roepen dat ik naar het ziekenhuis was voor een liposuctie.
Dan vertrouw je iemand, en dan heb je dat opeens.
Doordat gedoe ben ik flink aan mezelf gaan twijfelen.
Is het wel goed dat ik ben geboren.
Was me familie niet beter af zonder mij?
en dat soort dingen.
Ik weet het echt niet meer.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.