(kopie van het berichtje waar ik op wil reageren)
Geen aandacht.
Thuis krijg ik geen aandacht. De enige aandacht die ik krijg is "ga op tijd naar bed" "help eens mee in huis" etc. Alleen maar negatief dus. Nooit eens een welgemeende knuffel of een lief woord. Ik hoor nooit dat mijn ouders van mij houden, tenzij ik hen daaraan herinner. Sinds kort kus ik mijn moeder elke morgen voor ik naar school ga. Maar dit doet zij alleen omdat ik daarom gevraagd heb, niet uit genegenheid. Ik heb een zus van 20, die PDD NOS heeft. Zij zuigt alle aandacht naar zich toe. Een vriend [die ik wel vertrouw] heeft gezegd dat ik door de situatie thuis een vorm van ADD heb ontwikkeld, hoewel heel licht, waardoor ik aandacht nodig heb als lucht. Deze vriend is nu mijn on officieele vriend, als in verkering dus. Maar hij heeft ook zijn eigen leven, en woont in Schotland [ik hoor je denken, oh intenet verkering, maar lees gewoon maar. daarbij heb ik hem al ontmoet voordat we 'iets' kregen], en zit bij het leger. Hij is nu weg met het leger, en kan niet sms'en, niet emailen [dat doen we honderd keer per dag, normaal gesproken]. Ik ben vaak down, regelmatig zelfs, ongeveer twee keer per week. Als ik zo ben kraak ik mezelf af en zeg ik tegen mezelf dat niemand van me houdt, en geloof het ook. Hij haalt me altijd uit de put. Maar nu is hij er niet om me uit de put te halen, en denk ik steeds meer aan zelfmoord. Een jaar geleden nu heb ik het laf achtig geprobeerd, maar ik kon het niet. Nu zit ik serieus na te denken over auto's, treinen, medicijnen... Ik voel me slecht en heb moeite om te glimlachen. Nu gaan mijn buien van down zijn nog over, maar ze duren steeds langer. Over een tijdje zullen ze niet meer over gaan. Hij komt pas over een week terug, en in Augustus gaat hij een maand weg. Een maand. En ik denk NU al aan zelfmoord. Ik overleef dat niet. Ik weet dat hij full time in het leger zal gaan als ik er niet meer voor hem ben, en dat dat hem uiteindelijk zal doden, maar ik nu dan... ik voel me egoistisch maar ik wil dat hij weggaat bij het leger, dit ik overleef het niet anders.
ik snap wat je bedoelt met het geen aandacht krijgen, ik heb het ook, mijn broer heeft ook pdd-nos.. het is moeilijk, wordt ook nog gepest enzo, ik heb al eerder hier een berichtje geplaatst... ik had 1 vriend, maar die ben ik nu ook kwijt, sinds gisteravond, ik heb zo'n grote fout gemaakt, hij gelooft niet eens meer dat ik van hem hou..
ik weet niet wat ik moet zonder hem, het liefst ben ik ook dood, wat ik heb gedaan was ziekelijk, ik denk dat ik ziek ben.. ziek... ziek in mijn hoofd, het deugt niet wat ik heb gedaan en dat hij bij mij weg is, kan ik hem niet kwalijk nemen...
sterkte trouwens, maar wees er bewust van dat je niet alleen bent die dit heeft, vind het ook fijn om te lezen dat ik niet de enige ben, al klinkt dat zwaar, en hard..
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.