pff, hoe beginnen.
Vroeger wilde ik op school altijd snel oud worden. Ben 2 keer blijven hangen in het middelbaar dus kwam al terecht bij mensen die jonger waren. Daar heb ik mijn 1ste lief door ontmoet. Zaten in dezelfde klas maar scheelden 2 jaar. Perfect. Ze was niet de braafste en ging al eens vreemd, maar ja , je ziet iemand graag, maar na 2 maanden maakte mijn 1ste lief het af en ik ben er jaren slecht van geweest. Ze is verhuist naar Canada en misschien maar goed, dan kon ik ze niet meer tegen het lijf lopen.
Na mijn studies was ik schoolmoe en dus ben ik gaan werken als heftrucker tot op een dag ik een telefoon kreeg dat mijn beste vriend overreden was en daar ben ik nu nog niet goed van, maar dit heb ik overlaatst verwerkt door naar zijn graf te gaan.
Ik ben toen na 1 jaar ontslagen en had ondertussen mijn vrachtwagenrijbewijs gaan halen, iedereen kan dat hé, en ik hopla, steeds lange dagen, geen tijd om iets te doen, moe, en dat heeft verschilllende jaren geduurd. In die periode ging ik niet weg, had geen vrienden, geen vriendin, geen sociale contacten, ik was verdrietig, wist niet wat doen met men leven tot ik in ene keer een maat vroeg van allé kom uit u kot. Ik trug mee weg, mijn maagband begon te werken, kreeg terug vertrouwen in men eigen en leerde nieuwe mensen kennen en ik ging naar fuiven en festivals, ik werd verliefd en het werd niets natuurlijk want wou dit zelf ook niet, dat gevoel, toen direct erop terug van dat en ik wou het weer niet en zij ook niet natuurlijk, wat wil je nu als je mij bekijkt. Ik ben toen naar Pukkelpop geweest en daar een bangelijke madam leren kennen, maar veel te jong, maar ik ben jong in mijn hoofd en tja, na een maand was het af met haar vriendje en stilletjes aan werd ik verliefd op haar maar ik wou dit niet, roddels staken de kop op en om die te onderdrukken schreef ik mijn gevoelens op en met rede dat ik het niet wou maar ik wou haar niet kwijt. Ze negeerde men vraag om het uit te praten, en tja, dan krop je alles op. Je komt ze tegen en dan denkt ze van, goh, tzal al wel over zijn. niet dus. Dat spelleke is al een half jaar aan de gang. Ik wil zer uit mijn hoofd, ze heeft voor mij veel gedaan, allé praten via msn enzo, en ik veel echt voor haar gedaan, maar telkens gebeurd er iets dat onze koppen tegen elkaar slaat en er spanningen komen.
Ik ben nu ook uit mijn jeugdbeweging geschopt waar ik al 11 jaar leider van was en dat doet pijn.
Ik weet niet wat ik moet doen, je geeft en je geeft, maar je krijgt NOOIT iets terug en zo'n werld ben ik moe.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.