Levensverhalen (pagina 1295)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt? Dit mag kort of lang, wat je zelf prettig vindt. Als je dat niet wilt, lees dan gerust de verhalen van anderen eens door.

Jouw verhaal

Het is niet de bedoeling dat je reageert op anderen, het gaat hier om jouw verhaal. Inzendingen die haatdragend zijn, grof taalgebruik bevatten of anderszins niet aan het doel van deze website voldoen kunnen zonder opgaaf van reden worden geweigerd.

Zet nooit je volledige naam hier neer. Wanneer je dat wel doet dan kan jouw verhaal via zoekmachines zoals Google worden gevonden wanneer iemand op jouw naam zoekt.

Met het inzenden van je verhaal ga je akkoord met de privacyverklaring. (Bekijken)

schouders

Ik wil dood, en ik wil niet dood, maar als ik dood ben, heb ik geen problemen meer, ja maar als ik dood ben zie ik mijn kinderen niet meer. En ben ik dood, alles gaat gewoon door, maar ik ben er niet meer .Maar ja dan heb ik geen schulden meer, en ik kan rusten, maar mijn kinderen niet, die moeten dan mijn schulden op gaan lossen of mijn familie, ik ben dan toch dood, het is dan mijn probleem niet meer, toch lekker makkelijk. Mijn Schouders zijn een beetje uit gezakt, om het iedere keer weer op nieuw te proberen, altijd denk/dacht ik van kom op, je schouders er onder en dan moet het lukken, maar soms of nu gaat het niet meer. Maar ik moet niet zo ego denken, want je zadelt wel een ander met jouw problemen op. ach ja ...............
Datum:
13-09-2007
Naam:
Eesie
Leeftijd:
49
Provincie:
Zuid-holland

ik voel me zo eenzaam

ik weet niet goed hoe ik moet beginnen, ze zeggen dat de pijn uit het verleden komt.. maar het is niet dat ik altijd aan mn verleden denkt.
ik zal even in het kort vertellen wat er in mn verleden gebeurt is: we zijn vroeger als gezin verhuist naar het buitenland, ik was 12. mijn ouders hadden altijd veel ruzie, mn vader was al eens vreemd gegaan. mijn moeder heeft voor mn neus zelfmoord proberen te plegen door veel pillen in te slikken, ik was 13 of 14. mn moeder deed wel vaker enge dingen, ze scheurde de kleren van mijn vaders lijf,zei vieze (sex) opmerkingen tegen mijn vader dat hij meer van andere vrouwen hield enzo.
op mijn 16 ging mijn moeder met mn broertje en zusje terug naar nederland.
ik bleef alleen achter met mijn vader, ik kon altijd al beter met mijn vader opschieten. had soms het gevoel dat ik er bij mn moeder niet bij hoorde, dat ik op de laatste plaats kwam. er staan veel opmerkingen in mn hoofd wat mn moeder vroeger tegen me zei: je bent een ongelukje, een mispunt... maar dat klinkt ook allemaal zo zielig terwijl ik niet wil dat mensen mij zielig vinden. maar goed, op mijn 16 kreeg ik verkering, mijn eerste vriendje. ik was helemaal in love, hij was de eerste waar ik intiem mee was en ik ook zijn eerste. al gauw werd de relatie minder leuk, hij was erg jaloers ik mocht niets... niet met andere jongens praten niet uitgaan... en al gauw kwamen de eerste klappen, 3 dagen na mijn verjaardag moest ik naar het ziekenhuis, mijn lip hing zo wat aan mn kin. hij was helemaal uitgescheurd door een harde klap aan mn gezicht... op mn nek had ik allemaal striemen omdat hij het vel van mn nek af krabde... 4 hechtingen in mn lip en nu 6 jaar later zie ik nog steeds de hechtingen in mn lip.
ik ben nu getrouwd met een geweldige man, we zijn nu 4 jaar samen en hij is geweldig voor me.
het contact met mn moeder is nog steeds heel slecht.
toen ik weer naar nederland heen moest voor mn studie heb ik contact gezocht waarop ik als reactie kreeg dat ik alleen haar dochter op papier was.
het is nu wel wat beter met ons maar het word nooit goed.
mn vader en ik hebben goed contact en ben er ook erg blij mee.
maar toch is er iets in mij wat zon ongelovelijk leeg gevoel geeft... ik voel me zo alleen en eenzaam.
mijn man is er doordeweeks ook nooit vanwege zijn baan.
ik heb vaak dat ik denk aan zelfmoord, zou het niet makkelijker zijn om er gewoon niet meer te zijn? zou het dan niet gewoon rustig zijn? het is zo makkelijk en toch heb ik het nog steeds niet gedaan.
vanavond dacht ik er weer aan, ben aan de antidepressieven en dacht als ik ze nou gewoon in een keer in neem en dan ga slapen... dan word ik niet meer wakker. dan ben ik van de pijn af.
ik weet niet meer wat ik moet doen, voel me zo radeloos, wil er ook niemand mee lastig vallen..
mijn man weer van mijn gevoel af en hij zit ook met zn handen in zn haren.
ik weet het gewoon allemaal niet meer, het zou makkelijker zijn geweest als ik niet was geboren.
Datum:
13-09-2007
Naam:
monique
Leeftijd:
23
Provincie:
Overijssel

te veel verdriet

de pijn van al mijn verlies is te groot
eerst mijn kind en nu nog degene van wie ik zoveel hou gedumpt om niks
het doet hem gewoon niks dat ons kind er niet meer is hij voelt geen pijn of verdriet
ik kan dit niet aan de pijn word me teveel mijn leven heeft geen zin zonder hem
Datum:
13-09-2007
Naam:
nathalie
Leeftijd:
17
Provincie:
Zuid-holland

Teveel..

Mijn leven was vanaf het begin een mislukking. Moeder wilde me niet en sloeg me van jongs af aan. Vader te schijterig om iets te zeggen. Toen ik zes was verhuisde ik en kwam ik naast een jongen te wonen die me mishandelde vanaf m'n zevende denk ik tot m'n twaalfde. Ik kreeg astma omdat m'n moeder me 's avonds laat buiten liet lopen met heel weinig aan. Op de basisschool ben ik altijd gepest. Toen ik elf/twaalf was kreeg ik anorexia, ja ik was dr vroeg bij want ik wrd gepest omdat ik dik was en m'n moeder zei dat ook altijd en ze noemde me vet enz. toen ik veertien was werd dat ontdekt eindelijk en toen gingk in therapie bij de schooldokter. dat mens liet me later zitten.. heb nu wel wat vrienden maa rdie zitten niet op me te wachten, het verleden zit me elke dag achterna en heb nachtmerries van m'n buurjongen. Laatst heeft m'n vriend me gedumpt en sindsdien ben ik helemaal van slag. anorexia kruipt er weer in en alles is voor niets geweest. ik kan me niet meer concentreren en denk de hele dag aan eten en aan alles dat ik heb meegemaakt. kan niks doen behalve huilen en ik wil dit gewoon niet meer! ik haat mezelf, m'n leven en alles wat daarbij hoort, ik wil een nieuw leven.
xxSara
Datum:
13-09-2007
Naam:
Sara
Leeftijd:
15
Provincie:
Utrecht

verdriet

ik heb een zu en die heeft weer en vriend en die woont bij ons in en van het begin afaan al mog ik hem al niet dus
ik heb adhd en daar scheld hij mij over uit waar mien ouders bij zijn en dannz egt hij als ik met mien zus en marvin alleen ben ga je je maar weer lekker krassen kutkindt je bent modervet en ik heb al problemen met mien gewicht en hoe ik er uit zie dus en laatst hoorde ik mien ma zeggen ik voel marvin vriend van mien zus als een zoon voor mij
en toen werdt ik hellemaal gek en mien ouders weten dat ik ermee zit met mien lichaam gewicht enzo maar toch zeggen ze ik schaam me dood hoe jij er bij loopt dat soort dingen en ze kleineren mij enorm veel en zeggen dat ik een dik lui varken ben dat soort dingen wat moiet ik doen ik wil iet meer
Datum:
13-09-2007
Naam:
joyce
Leeftijd:
18
Provincie:
Drenthe

Het is weer terug

2 jaar geleden wilde ik niet liever dan dood, ik ben er vanaf gekomen maar nu is het weer terug sinds een week. Minder erg, maar ik merk het gewoon aan mezelf. Ik ben nu bezig mezelf op te vrolijken, maar niets wil. Het humeur komt terug, de onzekerheid en ik wil weer gaan snijden. Al drie dagen moet ik mezelf elke avond ( toen deed ik het altijd) in bedwang houden het niet te doen. Ik kom er over heen.....hoop ik.
Datum:
13-09-2007
Naam:
Naomi
Leeftijd:
17
Provincie:
Zuid-holland

stom maar toch

ik wil wel dood..
eigenlijk zocht ik naar een site waar een top 10 meest zelfmoord pogingen ofzoo waren...maar toen kwam ik hier...

snijd mezelf maar op verkeerde plekken...
en aan de ene kant wil k een mes in mn hart ofzo steken..maar dat doet z'n pijn...maarjaa dat doet wel weer 2 min pijn en dan ben je dood...dood..voel je niks meer doe je niks meer...

alle mensen die ik ken merken niks aan mij
zelfs niet mijn ouders ofzoo
ik zeg ook niks..zeg wel dat ik lelijk ben enzo..maar jaa is mijn mening...

eerst d8 ik van nouja maar school wel af..dan word het allemaal leuk
maar ik denk dat eigenlijk niet meer want mannen valleen niet op lelijke meisjes...
dusjaa...

noujaa niet boejend verhaal maarja...
Xx lelijkerd!!
Datum:
13-09-2007
Naam:
iemand
Leeftijd:
14
Provincie:
Zuid-holland

fuck up life

ik voel me al jaren ellendig..en dat terwijl ik pas 17 ben. Wat er gebeurd is kan ik niemand vertellen, want als mensen het als taboe zien dan, dan weet ik het echt echt niet meer. Ik krop alles op, word agressief en verlies daardoor steeds meer contacten. Hulp zoeken kan ik niet, omdat ik niet kan praten. De enige uitweg die ik ken is de dood, dat is voor mij de enige manier om verlost te zijn van me gevoelens. En boven al die ellende die ik al heb,, ben ik net diegene die gelooft dat je terugkeert op aarde als je dit leven zelf beëindigt als straf. Deze angst om nog eens te moete leven, weerhoudt mij ervan zelfmoord te plegen. Liever nu ellendig, dan opneiuw een heel fuck up live on earth!
mentale pijn vervang ik door me te snijden, te slaan, te knijpen, te bijten of door een ijskoude douche te nemen.
ik heb het idee dat ik het kan oplossen wanneer ik iemand vertel wat er gebeurd is. Ik probeer op zoveel plaatsen te zoeken naar een verhaal dat aansluit op de mijne, zodat ik weet dat ik niet de enige ben, dat ik me niet aanstel. Maar het lijkt wel of niemand dit heeft meegemaakt, je leest enkel over schdeidingen, verkrachtingen en die dingen. Het ergste van alles is mss nog wel dat ik vroeger heel veel om andere gaf enzow en dat ik nu niet eens meer om mensen kan geven. Een goede vreidnin zou ik nooit meer kunnen worden, ojah in mijn gedachte schiet ik te kort. De toekomst zie ik zinloos, dus ik hoop maar dat God gepland heeft me snel lostelaten en me bevrijden van dit aardse bestaan. Ik draag toch niets bij aan deze aarde, dus kan hij me best laten gaan.
I'm just swollowed in my own mind!
Datum:
13-09-2007
Naam:
anoniempje
Leeftijd:
17
Provincie:
Limburg

keep it coming.....

Ik wil ten eerste zeggen dat ik het goed vind dat deze site er is, vaak als ik verdriet had klikte ik meteen naar deze site en zag ik dat ik niet de enige was. Het gaf mij een fijn gevoel om te weten dat er meer mensen zijn die zich rot voelen, ik las vaak de verhalen en ervoer dat het erg knap was hoe deze mensen met zoveel pijn en verdriet hun verhalen konden verwoorden. Zelf heb ik hier paar jaar geleden ook wat getypt, het ging toen slecht met mij, ik was gepest, jongen die niet te vertrouwen waren, gekwetst en toen dacht ik vaak aan zelfmoord. Maar hoe gek het ook is, elke keer als ik het bijna wilde toen, leek het wel of iemand in mij of iemand die over mij waakte mij tegenhield, ik kon het gewoon niet. Misschien was het wel God, of misschien wel mijn beschermengel? Ik weet niet wat het is maar nu, paar jaar later ben ik gelukkiger als ooit. Ik heb een vriendje die echt van mij houd, een jongen waar ik mijn liefde goed mee kan delen, een jongen die echt om mij geeft. Ook zit ik nu op een andere school en doe een andere opleiding daar heb ik het zo naar mijn zin en er zitten aardige mensen in mijn klas. Soms denk ik nog weleens terug aan die vervelende tijd en het blijft soms toch in je spoken, als je bijvoorbeeld iets verkeerd doet of iemand zegt iets ergens van wat je niet goed hebt gedaan dan denk ik soms dat ik alles fout doe en krijgt ik die gekwetste gevoelens die ik vroeger had weer terug. Maar ik wil tegen iedereen hier zeggen: er is hoop, hoop voor iedereen, geef het niet meteen op, vecht ervoor, ik weet dat zachte mensen mensen met pijn en verdriet slim zijn, ze hebben al enige dingen meegemaakt en hebben dus gezien wat goed is of fout. Ik dacht paar jaar geleden ook, hoe moet ik dit nou overleven, die pijn, verdriet, eenzaamheid. Maar toch is alles met mij goed gekomen en ik gun dit iedereen ook toe. Ik heb er wel voor moeten vechten om overal boven op te komen, maar het is de moeite waard, als ik zie hoeveel liefde ik nu heb en hoe gelukkig ik in het leven sta, jah dan ben ik eigenlijk wel een beetje trots op mijzelf. Het is jammer dat ik niet iedereen op deze site kan helpen, het enige wat ik wil zeggen is denk goed na mensen, je hebt maar 1 leven. xxxxxxxx
Datum:
13-09-2007
Naam:
Dark Chest Of Wonders
Leeftijd:
18
Provincie:
Noord-brabant

mijn verhaal

pff, hoe beginnen.

Vroeger wilde ik op school altijd snel oud worden. Ben 2 keer blijven hangen in het middelbaar dus kwam al terecht bij mensen die jonger waren. Daar heb ik mijn 1ste lief door ontmoet. Zaten in dezelfde klas maar scheelden 2 jaar. Perfect. Ze was niet de braafste en ging al eens vreemd, maar ja , je ziet iemand graag, maar na 2 maanden maakte mijn 1ste lief het af en ik ben er jaren slecht van geweest. Ze is verhuist naar Canada en misschien maar goed, dan kon ik ze niet meer tegen het lijf lopen.
Na mijn studies was ik schoolmoe en dus ben ik gaan werken als heftrucker tot op een dag ik een telefoon kreeg dat mijn beste vriend overreden was en daar ben ik nu nog niet goed van, maar dit heb ik overlaatst verwerkt door naar zijn graf te gaan.
Ik ben toen na 1 jaar ontslagen en had ondertussen mijn vrachtwagenrijbewijs gaan halen, iedereen kan dat hé, en ik hopla, steeds lange dagen, geen tijd om iets te doen, moe, en dat heeft verschilllende jaren geduurd. In die periode ging ik niet weg, had geen vrienden, geen vriendin, geen sociale contacten, ik was verdrietig, wist niet wat doen met men leven tot ik in ene keer een maat vroeg van allé kom uit u kot. Ik trug mee weg, mijn maagband begon te werken, kreeg terug vertrouwen in men eigen en leerde nieuwe mensen kennen en ik ging naar fuiven en festivals, ik werd verliefd en het werd niets natuurlijk want wou dit zelf ook niet, dat gevoel, toen direct erop terug van dat en ik wou het weer niet en zij ook niet natuurlijk, wat wil je nu als je mij bekijkt. Ik ben toen naar Pukkelpop geweest en daar een bangelijke madam leren kennen, maar veel te jong, maar ik ben jong in mijn hoofd en tja, na een maand was het af met haar vriendje en stilletjes aan werd ik verliefd op haar maar ik wou dit niet, roddels staken de kop op en om die te onderdrukken schreef ik mijn gevoelens op en met rede dat ik het niet wou maar ik wou haar niet kwijt. Ze negeerde men vraag om het uit te praten, en tja, dan krop je alles op. Je komt ze tegen en dan denkt ze van, goh, tzal al wel over zijn. niet dus. Dat spelleke is al een half jaar aan de gang. Ik wil zer uit mijn hoofd, ze heeft voor mij veel gedaan, allé praten via msn enzo, en ik veel echt voor haar gedaan, maar telkens gebeurd er iets dat onze koppen tegen elkaar slaat en er spanningen komen.
Ik ben nu ook uit mijn jeugdbeweging geschopt waar ik al 11 jaar leider van was en dat doet pijn.
Ik weet niet wat ik moet doen, je geeft en je geeft, maar je krijgt NOOIT iets terug en zo'n werld ben ik moe.
Datum:
13-09-2007
Naam:
nick
Leeftijd:
27
Provincie:
België

Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.

113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.