Levensverhalen (pagina 1270)

KK leve.. denk al 2 jaar aan zelfmoord maar doe het niet. omdah ik men vrienden niet inde steek wil laten! en ik hou van iemand super erg en zij ook van mij maari k vertrouw haar niet omdat sommige vriende zo erg over haar ligge te zeike!:'( ik slaap nou nog niet omdah ik elke dag aan haar denk!:'( ALLEEN MAAR ! En noem maar nog meer dinge op .. 7 mensen verloren door kk en hardaanvallen ofzo .. en slippende aderen:'(! ik hield van mijn tante die aan kk is dood gegaan zoo'n lief behulpzaam mens!:'( waarom pikke ze de goeie mensen uit het leve waarom nie al die kk terroristen en al die shit ik word soms gek.

Ik heb de laatste tijd best wel wat fouten gemaakt, en alles draait nu best tegen mij.
Vrienden op school willen niks meer.. niet praten niks ze draaien hun hoofd om.
Mijn gezicht lacht maar mijn hart huilt van pijn en verscheurt.. Ik snap alles niet meer en dan ook nog autist.. hoe moet je dit nou oplossen en zonder jezelf van het leven te beroven, om alles goed te laten komen omdat je er dan niet meer ben..

ik wil heel graag dood.
ik wil gewoon klaar zijn met alles.
Helemaal geen zorgen hebben.
nergens meer aan hoefen denken.
ik ben het zat.
het leven is stom.
ik bereik niets en zal ook niks bereiken.
ik zal standaart worden.
ik wil wel dood maar kan het niet.
ik weet niet hoe.
als ik een geweer had was ik allang dood.
het is dat ik bang ben voor bloed en er geen treinen in de buurt rijden anders schreef ik dit nu niet.
ik kan mij vader en moeder niet meer aan.
ik heb geen beste vriendin, en zit niet lekker in men vel. mijn vader doet mij heel erg pijn. hij weet het alleen zelf niet.
zijn grapjes, zijn handelingen en zoals hij doet als hij boos is. ook tegen mijn moeder. ik zit niet in de allerergste situatie lijkt zo maar ik kan het niet mee.
ik wel heel graag dood.

Ooit zal er een dag zijn dat ik er niet meer ben ,
soms heb ik zo'n gevoel dat het al aardg snel kan zijn ,

het probleem is gewoon dat ik puur voor andere leef , maar ik krijg het gevoel van die genen dat het niet nodig is dat ik er ben ,
ik voel me leeg , lelijk , smerig , en absluut niet nodig in het leven , ik weet ook niet precies waarom , maar het komt gewoon zo ...

er zijn mensen waar ik heel veel van hou , maar als ik dat zoiets zou zeggen , krijg ik weer rare reacties ,mensen zeggen wel dat die dan ook van mij houden ... maar ik zie er gewoon nooit wat van , ik kan wel in mezelf blijven snijden , en dat doe ik ook , omdat ik mezelf nix waard vin , ik denk ook wel te wedden dat er mensen zijn die me niet eens mogen ... ken ik me ook best wel voor stellen , ik moet me zelf niet eens , dus laat staan een ander...
elke keer als ik me snij weet ik gewoon dat die wonden wel helen , maar dat grote wond in me hart , zal nooit meer geheeld wordt...
ze worden ook steeds dieper en erger..

als ik een pistool had gehadf , had ik mezelf allang door me kop heen geschoten , als ik een groot scherp mes had , waren me polsen allang goed door gesneden , en als ik een goed sterk dik touw had , had ik me ook allang opgehangen ...

ik moet me altijd maar aan passen ... ik doe ut niet meer , men kan zich nu maar es aan mij aan passen ...

Het gevoel wat ik hierboven beschreven heb , wordt gewoon per week sterker en sterker , ik kan er gewoon nix aan doen , het voel ook altijd zo kut , waarom hou ik dan ook zo veel van die meid.. waarom voel ik wat ik voel.. het leven was vast niet zo bedoelt voor me , maar wanneer verandert het nou eens ben gewoon

ik ben er helemaal klaar mee

Een jonge die ik super leuk vind vind mij ook leuk maar een vriendin van mij vind hem ook leuk.. En die jonge hangt de heletijd bij mij, en dan voelt me vriendin zich k*t en ik duws ook .. en vandaag ging ik alleen met hem afspreken..en hij hing bij mij en toen ging ik boos naar huis en riep waarom ga je niet Bij Bo (me vriendin) hangen ? Toen zij hij oke,, en nu ben ik vervangen en nu voel ik me egt egt egt

Kut !! snik snik snik .. wat moet ik nou doen ? Ik wil egt dood !! ik heb al een zelfmoord poging gedaan maar is mislukt snik

Help me plies .. xxjess

Is er iemand die mij begrijpt?
Wie is er ook zo vreselijk moe?
Zo'n genoeg van deze strijd!
Wie is er ook zo aan toe?!

Ben zo eenzaam in mijn gevecht
Van rationaliteit en gevoel
Deze gedachtes zijn thans beslecht
Met alleen hetgeen wat ik bedoel...

Geen liefde geen werk
Waar moet ik nog voor leven
Ik ben lelijk en niet sterk
Kan alleen me leven nog geven

IK WIL NIET MEER
IK KAN NIET MEER
HET IS MIJ NU ALLEEN TE DOEN
OM TE GAAN MET ENIG FATSOEN

DE DEUR NAAR BUITEN BLIJFT GESLOTEN

Gevangen in de kamer van mijn hoofd
Met tralies voor de ruiten
Wordt het laatste licht gedoofd
Kon ik maar vluchten naar buiten

De ruimte geheel leeg
Koude lucht omklemt mijn hart
Een bloedende traan die ik wegveeg
Levend in een wereld apart

Opgesloten in een gesticht
Want die is niet goed snik
Maar de pijn wordt niet verlicht
Mijn grootste vijand ben ik

Voor mezelf kan ik niet vluchten
Hoe graag ik dat ook wil
Mezelf kan ik niet zien of luchten
O Heer, zet m´n hart dan ook gewoon stil

Ik heb het gevoel alsof iedereen me haat. Zelfs na school kom ik thuis wordt er tegen me aan gezeurt, terwijl ze me de hele dag niet hebben gezien. Dan stel ik me een heleboel vragen: waarom? waarom doen ze me dit aan? Heb ik iets gedaan? Heeft GOD me zo gemaakt? Straal ik arrogantie uit? waarom haten ze me? Bij elk nacht huil mezelf ik slaap zodat ik weer in rust kom om de volgende dag niks van me verdriet te laten merken, deze gevoel is mijn geheim: was ik maar nooit geboren, ik sta nu toch in de weg.

Ik wil dit vertellen om mensen te kunnen helpen en ik hoop dat ik het een beetje kan niet zo lang geleden heb ik ook heel erg veel problemen gehad school mijn ouders buiten gewoon overal en ergens en dan ook met mijn vriendinnen en dat was het ergst een van die vriendinnen van mij was jaloers ze kon het nooit hebben als ik iets had of mijn andere vriendin ze maakte altijd ruzie en schoof het altijd op ons op school kwam ze ons achterna met een hele meidengroep van 15 jaar en ouder en zetten ons klem buiten kwam ze ons ook achterna we konden zelfs niet normaal naar de bibliotheek gaan ik kreeg problemen met leraren die beweerden dat ik iets ergs had gezegd tegen hun maar dat was niet zo dat was een truc van haar "duivelse vriendin''overal kreeg ik problemen en ik werd het zat mijn cijfers gingen lager ik had bloedarmoede ik at niks meer ik leed aan de stress en mijn ouders waren ook niet echt hulpvol ze dachten dat ik alles had veroorzaakt en zo zie je dat het gewoon zo makkelijk is om schuld op iemand anders te schuiven nou ik ga weer verder ze bleef ons maar lastig vallen ze bedreigde ons zelfs wij konden natuurlijk niet tegen haar en haar vriendinnen groepje op we waren met z'n tweeen en toch bleven we elke dag maar hopen op een normale gelukkige dag we dachten na over zelfmoord elke dag maar weer en toch weerhield iets ons ervan het niet te doen en we deden het gelukkig niet we bleven hopen en bidden en uiteindelijk was het zo helder we pakten zelf de touwtjes in de handen we werden gewoon imuun tegen iedereens woorden het kon ons niks meer schelen we hadden schijt aan alles en iedereen en als iemand ons iets vroeg negeerden we ze of antwoorden we heel vaag we hebben éen grote ruzie gemaakt met alles en iedereen en toen was het over we hadden geen problemen meer ik sloeg die duivelse vriendin zelfs het kon me niet schelen of ik geschorst werd of niet alles ging gewoon goed super geweldig en nu 1 jaar later gaat het prima we krijgen alles voor elkaar en dat kwam omdat we ons verdiepten in het bestaan van ons leven we werden soort boedhisten we hebben bijna een eigen band en alles loopt succesvol we halen super goede cijfers het gaat prima omdat we ons gewoon nergens van aantrokken we dachten 'wij leven niet voor hun maar voor onszelf'we zijn geboren voor een bepaald doel en dat moet je zelf vindn ons doel is een rustig leven leiden en de muziekale richting ingaan IK WIL DUS ZEGGEN NIET OPGEVEN JE MOET ALTIJD POSITIEF DENKEN ALLES KOMT GOED JE MOET TERK ZIJN EN LATEN ZIEN DAT JE DE WERELD AANKAN

SUCCES Jade

Ik ben nogal een stil meisje en vertel niet zo snel mijn geheimen aan mijn twee beste vriendinnen. Omdat ik hen niet vertrouw. Ik heb hen graag en zij mij, maar ik weet dat ik ze mijn echte, grote geheimen niet kan vertellen. Want vroeg of laat zal één van de twee het er toch uitflappen. Samen praten we wel over jongens, mode, de klas, over gewone meisjeszaken eigelijk. Maar echte echte problemen of zo (bijvoorbeeld depressie), daar spreken we nooit serieus over. Als ik zou zeggen dat ik depressief ben, dan zou ze mij regelrecht uitlachen. Omdat ze waarschijnlijk zelf nog nooit depressief geweest zijn. Ze zouden zeggen dat een meisje als ik toch niet depressief kan zijn.
Ook in de liefde heb ik geen geluk. Ik heb nog nooit een lief gehad. Als iemand zegt aan een andere jongen: ‘Wilt ge me dedie?’ dan zegt die jongen waarschijnlijk: ‘Me dedie? Nee jong, azo een lelijke!’. Nog nooit heeft iemand tegen mij gezegd dat ze mij tof of mooi of aangenaam vinden. Alleen maar ‘das een stomme’, ‘azo een stille’ en ‘azo een lelijke’ of ‘azo een saaie’. Mijn vriendinnen worden daar ook met gepest (pesten is misschien te hard uitgedrukt), maar over mij zeggen ze niet zoveel slechte dingen als over mijn vriendinnen. Ze zeggen eigenlijk niet zoveel slecht over mij, maar ook niets goeds. Wij zijn de seuten van de klas en we zijn helemaal niet populair. Vroeger noemden ze ons zelf de ‘seutenbond’.
Van dit alles word ik dus depri. Ook al gaat alles goed op school (dan bedoel ik mijn punten), thuis (ik kom wel niet goed overeen met mijn vader, maar daar word ik dan weer niet depri van), in de familie,… Toch had ik drie maanden geleden zelfmoordplannen. Ik zat de hele tijd met dezelfde vragen in mijn hoofd: ‘Waarom bestaan wij?’, ‘Welke klootzak laat ons hier dit leven leven, terwijl we toch alleen maar problemen hebben?’, ‘Waarom zijn andere mensen populair en ik niet?’, ‘Waarom kan ik mij nu zo slecht voelen door zo’n stomme argumenten?’, ‘Hoe komt het dat ik hier op het kleinste plaatske zit met zoveel miserie, terwijl er oneindig veel plaats is in het heelal?’, ‘Ziet er eigelijk iemand mij wel graag?’, ‘Waarom bestaan er toch van die complexe dingen in de wereld?’, ‘Waarom is liefde het belangrijkste ‘ding’ op aarde?’, ‘Is het leven alleen maar liefde en zijn de rest allemaal dingen om je gewoon wat bezig te houden, de tijd te doden?’. En ook van die simpele, stomme vraagskes: ‘Waarom kan ik nu die bic in mijn handen houden?’, ‘Waarom kan ik alles zien?’, ‘Waarom kan ik niet alles weten wat er op de wereld en daarbuiten bestaat?’, ‘Waarom kan ik nadenken?’, ‘Waarom zijn we verschillend?’.
Er zijn nog een paar andere redenen waarom ik depri was/ben, maar die wil ik liever niet vertellen.
Ik zocht dan op internet manieren om zelfmoord te plegen. Maar als ik er langer over nadacht, wist ik dat ik veel pijn ging hebben en dat ik mijn mama heel ongelukkig zou maken. Ik had eerst nog het gedacht om mezelf te vergiftigen. Maar met wat? En wat als ik het dan toch zou overleven? Dan zou ik alles moeten vertellen aan mijn ouders of zou gans de school weten dat ik mezelf wou vergiftigen. Dat wilde ik niet, dus was ik superlijm beginnen te snuiven om mijn problemen te vergeten. Maar het werd nog slechter: ik werd ongelukkiger en blijer tegelijk.
Daarna is het toch wat beter gegaan, maar i.p.v. snuiven, eet ik dan weer meer dan anders. Ik begon meer en meer te wegen (toch is mijn BMI perfect, maar ik heb ongeloofelijk veel vet rond mijn buik), dus wou ik wat minder gaan eten. Ik keek naar programma’s over mensen die anorexia nervosa hadden en ik at twee dagen achter elkaar alleen maar een hele kleine portie gekookt. Dat hield ik niet lang vol, maar ik probeerde. Het lukt mij nog altijd niet en ik krijg alsmaar meer vreetbuien. Ik denk: ‘Nu ga ge ni de kast ga plundern, é!’, maar toch doe ik het altijd. Ik heb geprobeerd om dat alles wat ik teveel eet, te vervangen door te sjieken. Nu ben ik daar ook al aan verslaafd. Wanneer ik kan, ben ik aan het sjieken. MAAR HET HELPT NIET! Ik wil echt niet zo’n vet mens worden, een mens die door iedereen nog meer gaat gepest worden. Dus denk ik dan weer aan boulimie, maar dat durf ik ook niet. Ik wil echt niet dat mijn vriendinnen denken dat ik psychisch gestoord ben of zoiets. Bij ons in de klas zit er al een meisje die psychisch gestoord is en daar moeten ze ook niet van hebben.
Dus denk ik dat ik weer heel depri ga worden en weer lijm ga beginnen snuiven. Ik weet dat het slecht is voor de hersenen en zo, maar… ik weet niets beter. Misschien moet ik toch een manier vinden om zelfmoord te plegen.
Ik begin de dood meer en meer te respecteren. Ik probeer er mij met te verzoenen, want vroeg of laat sterven we toch. Ik luister de laatste tijd veel naar emo en heb helemaal geen problemen met emo's. Wel al mijn vriendinnen verafschuwen emo’s. Dus dat durf ik ook al niet te zeggen. Ik zou mij ook wel als emo willen kleden, maar zo ben ik niet. Ik ben niet het type dat van de ene dag op de ander van stijl verandert. Mijn vriendinnen zouden mij als een gestoord mens beschouwen en dan heb ik helemaal geen vrienden meer.
Ik weet wat mijn problemen zijn: Ik ben té stil, ik kan niet goed contacten maken, ik durf niet veel geheimen aan mensen te zeggen omdat ik denk dat ze ze toch gaan doorvertellen, ik heb heel weinig zelfvertrouwen, ik ben pessimistisch, ik ben niet tevreden met mijn lichaam, tegen iedereen doe ik mij voor alsof er geen vuiltje aan de lucht is, terwijl mijn binnenste ‘ne rottn appel’ is. Niemand weet dit, alleen ik (en nu gij ook). Ik denk gewoon altijd: tzal wel over gaan, tis toch normaal, want ge zit in uwen puberteit é, dan ebde wel meer last van die dinges, als ge depri zijt, zijde e mietjn,… Maar dat zal het allemaal wel niet waar zijn. Ik weet het gewoon niet meer.
Het vertellen aan iemand doe ik niet, maar ik ben toch een beetje opgelucht dat ik het hier allemaal eens kan neerschrijven. Waarschijnlijk denkt ge: ‘Amaai, as die daar al depri va wordt!’. Ik weet het. Azo iet stoems. Ik weet het zelf niet meer wat ik moet denken.

p.s. Sorry voor het ‘Schoon Vlaams’.

Ben weer depressief sinds een tijdje, drink nu ook weer tijdens school tijd. Niemand merkt het.
Over een paar maanden zal het wel weer weg zijn, hoop ik. Nu ik weet dat het ook weer weg kan gaan zal ik gelukkig geen zelfmoord plegen, maar drank is ook niet de beste oplossing.

De mensen om mij heen verwachten het niet van me. Das wel klote, daardoor krijg ik geen hulp. Heb 1 keertje met een psycholoog gepraat, helpt wel maar dat is alweer een tijdje geleden. Toen ging het relatief goed.

Achja.. het kan altijd slechter!