Ik weet niet of er iets mis is met mijn hersenen, of dat er iets anders met mij aan de hand is waardoor ik steeds terugkerende depressies heb. Vaak heb ik er geen last van, kan ik normaal functioneren als een opgewekt vrolijk en zelfverzekerd mens, maar ik kan zomaar ineens wakker worden alsof ik door iets gevangen ben.
Dit gevoel ontstond voor het eerst toen ik 11 jaar was, vlak voor de puberteit. Ik was altijd al een kind dat verlegen en op de achtergrond was, hoorde nergens bij en werd niet geaccepteerd. Ik was erg slim en haalde zeer hoge resultaten, maar steeds werd ik onderuitgehaald door andere kinderen en leraren, ook mijn ouders gaven mij niet zoveel zelfvertrouwen mee. Als gevolg hiervan ben ik mezelf steeds meer als een minderwaardig persoon gaan ervaren en had ik steeds diepere depressies waarin ik mezelf verwondde en hoopte dat ik door zou durven snijden. Pijn voelde ik niet. Het verlangen naar de dood is altijd blijven sluimeren, ook de plannen. Het leek mij dé oplossing, maar ik durf niet. Jaren later ben ik een goede leermeester tegengekomen die mij volledig begreep, hierdoor ben ik tot de ontdekking gekomen dat ik heel spriritueel ben en dit altijd heb onderdrukt. Dit geeft me heel veel kracht en vertrouwen, ook dat het hiernamaals ontzettend mooi en liefdevol is. Ik weet ook dat het een plek is, waar ik nog niet klaar voor ben.
Maar op dit moment, nu alles in mijn leven op zijn kop staat, merk ik weer hoe gevoelig ik reageer. Ik kan slecht tegen veranderingen, ben niet goed in sociale situaties en houd niet van oppervlakkigheid. Ik heb liever een goed gesprek en ik denk liever wat dieper na over het leven.
Toch verlang ik weer naar de dood, ik denk dat het leven mij niets te bieden heeft. De oppervlakkigheid, alles draait om geld en macht. Er zijn zoveel domme en vreselijke mensen op de wereld, ze maken alles kapot, kinderen, dieren, de natuur. Alles wat wij op de wereld nodig hebben, is er al. Ik vraag me zo ontzettend af waarom ik een mens ben, ik kan me er echt voor schamen. De natuur is al volmaakt, waarom zijn er mensen die alles uit balans brengen. Ik wou dat ik een grote eik was, in het midden van een mooi bos, waar ik vogelnestjes kon beschermen en de wind kon voelen waaien. In de winter mijn energie en voeding kon opslaan in de aarde en in de lente weer tot volle bloei kon komen. Een eik die je niet zomaar omver blaast.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.