Er is zoveel in mijn leven gebeurt dat het eigelijk onbeschrijfbaar is geworden. Ik voel mij af en toe totaal nutteloos ( is niet zo maar zo voel ik het wel ). er is op dit moment veel ruzie thuis. Mijn oudste dochter die al 4 jaar samen woonde met haar vriend woont nu sinds anderhalf jaar weer thuis, met KIND. Relatie van hun is stuk gelopen. Het is zwaarder dan ik had gedacht Onze kleindochter kan zich absoluut niet zelf vermaken dus ben je continu met haar bezig. We wonen hier met z'n zessen, soms met 7 man!!(Zijn al 26 jaar getrouwd en hebben 3 kinderen de oudste heeft ondertussen een nieuwe vriend die hier af en toe ook bivakeert) Hoe combineer je het huishouden met een kind van 3 jaar.Om de dag wassen, stoffen, stofzuigen, strijken, eten koken enz. Ben continu aan het opruimen (blijf weinig tijd over voor leuke dingen) . Daarnaast hebben wij onze oudste dochter finacieel uit de problemen gehaald (had 2 leningen lopen waar ze zelf niet meer uit kwam).Wij hadden net ons toilet verbouwd en wilden ook de badkamer laten vernieuwen en een dakkapel laten plaatsen. HELAAS kon niet doorgaan. VAKANTIE zat er ook niet meer in.Ik ben ook nu nog full-time oppas voor mijn kleindochter, 4 dagen per week. Alleen de donderdag ben ik"vrij". Nou ja, vrij!.Mijn dochter is thuis maar hangt vaak voor de t.v dus het woord OMA klink continu en ik ben ook zo stom om daar naar te luisteren. Het wordt mij dan ook verweten (man ,andere kinderen, heb er 3)dat ik dan toch voor mijn kleinkind kies. Vind zelf dat ik geen andere optie heb, dat kind heeft liefde en aandacht nodig dat soms blijkbaar haar eigen moeder niet kan geven. (Moeders zit 4 dagen per week op de weg, is koerier). Er komt heel veel op mijn schouders neer en op die van mijn man(die gebruik ik het meest als pispaaltje) en natuurlijk de rest van het gezin.Om een lang verhaal kort te maken, ik heb wel die stap gedaan. Ik zat er helemaal doorheen, met voldoende drank in mijn mik had ik besloten dat het genoeg was, het hoefde allemaal niet meer van mij, over, klaar. Ik had de pillen al klaar liggen, heb mijn man wakker gemaakt voor een laatste gesprek( had ook al een afscheidsbrief klaar liggen) . Ontaarde in ruzie. Hij keek even weg en ik nam de pillen hij belde gelijk 112 (wilde ik niet maar ik lag al duf te wezen op de grond).
Belande in het ziekenhuis en mocht na 2 uur naar huis (heb daarna geslapen als een blok). Aan de ene kant voel ik me schuldig dat het niet gelukt is, aan de andere kant heb ik gezien hoeveel verdiet ik heb gedaan tegenover mijn gezin. Dat vind ik nu nog steeds moeilijk om mee om te gaan. Maar 1 ding heb ik hier van geleerd, loop nooit weg van je probelemen, probeer het ook niet zelf op te lossen, vraag hulp, ZELFMOORD IS NIET DE OPLOSSING. GELOOF me, ik wordt er nog dagelijks mee geconfronteerd.Ik beloof je één ding ,ik zal het nooit meer doen, het is het verdriet van je naaste niet waard. Er zijn altijd mensen die om je geven, denk daaraan!! Er is altijd wel iemand die van je houd, hou die gedachte altijd vast!!!
Louise
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.