Levensverhalen (pagina 626)

Mijn hoofd doet, net als vroeger, weer raar. Naast alleen zijn was dat altijd mijn grootste angst, dat het ooit weer terug zou komen. Nu is het terug en ben ik de lul. De eerste jaren kon ik er niet mee omgaan, wist niet waar het vandaan kwam en hoe ik de pijn van binnen moest uiten. Daarna leerde ik een paar kleine foefjes maar die kan ik nu helaas niet meer gebruiken. Ben dit jaar begonnen met mijn droomstudie en als ik nu al niet meer naar school om weer tot mezelf te komen dan zal ik deze studie nooit af kunnen maken. Ik wil, net als iedereen, dolgraag blijven leven. Het probleem is em alleen dat de geestelijke pijn op sommige momenten te zwaar kan zijn dat het niet uit te houden is. Iedereen heeft een grens waarop hij of zij breekt. In vergelijking met vroeger is het nu nog niet zo erg, slechts een aantal keer per week tegenover het grootste gedeelte van de dag vroeger. Nu mijn grootste angsten werkelijkheid zijn geworden heb ik er dus nieuwe bij: dat ik niet sterk genoeg ben. Niet sterk genoeg om tegen de pijn in te blijven gaan, dat ik niet sterk genoeg zal zijn door te vechten. Ik mag van meneer de rechter mijn grootste troef niet meer inzetten, mag niet meer drinken. Was beter geweest als ik niet meer mocht blowen: ik mag dan van drinken wel rare dingen gaan doen, van blowen ga ik rare dingen denken. Van drinken ga ik me chill voelen, van blowen niet.
Eigenlijk moet ik ook stoppen met blowen maar dan hou ik niets meer over.
Een paar maandjes geleden ben ik gestopt met het slikken van mn dagelijkse dosis antidepressivia, vond het wel weer mooi geweest. Wenste mezelf liever op een gezonde manier ongelukkig dan op een ongezonde manier gelukkig. Haha, spraktie dapper. Be careful what you wish for. Snijden gaat hem ook niet meer worden, dat heb ik wel een beetje gehad. Zat pas te tellen en kwam verspreid over twee armen met gemak boven de honderd uit. Het mag dan wel buitegewoon effectief zijn om op deze manier geestelijke pijn om te zetten in lichamelijke pijn, maar het is geen structurele oplossing.

Ik wil nog zo veel typen maar krijg het allemaal niet in mooie zinnetjes. Het komt nu allemaal een beetje door mijn ex. Ik ben vijf jaar ontzettend depressief geweest tot ik haar ontmoette. Twee jaartjes heb ik van rust kunnen genieten maar nu is het weer chaos in de tent. We hebben een mooie tijd gehad maar het was niet bedoeld to last forever. Meisjes zijn een beetje mijn zwakke punt, ik ben een beetje te lief. Niet alleen tegen meisjes maar tegen iedereen. God antwoorde de mooiste vallende ster die ik ooit gezien had op het brengen van een glimlach. Vroeger was ik wel eens boos op God, vond het flink lullig dat hij het zover had laten komen dat een 13-jarig jochie met een kleine honderd slaappillen op en een vuilniszak over zn hoofd in het bos op zijn dood lag te wachten. Maar daarna heb ik een periode gehad dat ik besefte dat het jochie niet voor niets wakker was geworden. Tomorrow was on his way. Theoretisch gezien had ik al zo vaak dood moeten zijn, weet niet of ik nou moet blijven leven of dat dit een achterlijk idee is. Ik weet het gewoon niet zo goed meer, maar ze zeggen dat de morgen op weg is. Ik moet maar gaan slapen. Tijd is je beste vriendje, maar tussentijd is je grootste vijand.

ik heb alles geprobeerd..

schoolwerk gaat niet goed meer, mijn ouders maken heel vaak ruzie, we verliezen ons huis, mijn vriendin maakt het uit, ik verlies mijn vrienden op school..

Alles gaat verkeerd, maar ik had weer hoop gevonden..
Geef niet op mensen, zelfmoord is geen oplossing het is een einde aan alles waar jij aan begonnen bent.
Zoek jezelf weer op, zoek nieuwe vrienden, vind een nieuwe vriendin, praat met mensen en verwijder je stress, praat met je ouders, maak vrienden op school.

Wees niet zoals de rest, die ene kindertjes die denken dat ze het zo slecht hebben van binnen en buiten.
Je woont in Nederland je hebt miljoenen keuzes, weet jij wie het slechter maakt?

Oehoe, de kinderen op school? Je vriendin?
Jezelf!!
Jij gaat denken aan zelfmoord terwijl de oplossing voor je uit is..
Doe niet dom en onverstandig, leef je gegeven leven, verspil het niet..

en wat als je je levenlang wordt mishandeld door je ouders? en nieamand je verhaal serieus wil nemen.ik he book altijd willen leven en bestaan maar mensen hebben mij nooit geaccepteerd of gehoord. en altijd mijn wensen en grenzen gepasseerd, ik heb geen familie omda tmijn moede rnie twil dat ik dat heb, want het is HAAR familie en zeheeft haar broers en zussen altijd verteld hoe vervelend i kwel neit ben en hoe raar ik altijd reageerde maar niemand wil geloven dat het andersom is, dat er altijd naar en lelijk gedrag op mij wordt uitgevoerd en dat i kop geen enkelemanier kansen kreeg om een levenmet mensen op te bouwoen, en toen ik ouder werd wist ik niet meer hoe je dat moest doen. dan word je bang voor mensen want je kent hun reacties niet lus dat j geweldadige reacties gewend ben tje en je nooit hebt kunnen verweren deed je dat dan werd je weer de grond in getrapt. , en dan komt je als een kluizenaar te leven zodner leef omgeving. en niemand die het kan schelen hoe het met je gaat, maar zulke verhalen willen mensen niet geloven. en hoe jeje ontwikkelen moet zonder ouders dat doe t er niet toe. en dat dat onmogelijk is. dus zelf moord is zielig, ook alheb ik mijnleven lang gevochten om er uit te kmen hulp heb ik nooit gekregen waar ik om vroeg al sinds ik acht was vroeg ik om hulp voor mijnlellijk e leef stiutatie , maar neehoor. mijn moeder is zo leuk, ook al mishandeld ze haar kind zit ze elke dag aan de fles , maaromdat ze in de butienwereld leuk is, , dan kan het neit mand schelen wat er met het opgroeiende kind gebeurd en hoe dit moet komen te leven. je kun twel doe dingen gaan doen zoals ik dat ben gana doen maar mijnonwikkeling was zo laag wat logisch is dat ik doe dingen niet eensk ond oen, financieel niet en in vaardigheden ook niet. en dat er altijd mensen zijn die vanje houden is ook een alledaags begriip maar niet altijd waar , er zijn ook mensen die worden verstoten door hun ouders en door hun familie leden , waardoor je niet s hebt om op te rug te vallen en alsm ensen ind em aatschappij zien dat je niets hebt dan hoeven ze je niet dat is bedreigen dda ti s eng ook al doen je niemand kwaad.

ook al doe ik nog zo enorm mijn best, het wil me maar niet lukken in het leven. terwijl iedereen om me heen lijkt te slagen. ik kan geen werk vinden, al schrijf ik diverse soll. brieven per week. en leef dus al een tijd van een uitkering. ik kan geen goede woning vinden en woon nu erg klein en ellendig. ik heb een relatie die erg moeizaam verloopt en waarvan ik me afvraag of ik er wel mee door moet gaan. ik wil graag rust en stabiliteit, maar ook al ben ik een doorzetter, het lukt maar niet. en daar word ik dus wanhopig van! als het met je best doen niet lukt, waarmee dan wel? ik denk soms dat ik alles in mijn leven verkeerd beslist heb. kon ik maar verdwijnen.

ik hoef niks meer te vertellen

20 jaar schyzofrenie is genoeg !!!!

Hoi ik heb net wat berichten gelezen. Ik weeet dat jullie pijn hebben maar wat ik lees heb ik gehad. Ik ben mishandeld, miscruikt en noem maar op. Ik wil nu leven, ben over de veertig, en de pijn komt hard. Mijn laatste ding is snijden. Op dit moment heb ik het moeilijk. Maar ik weet er is niemand. Ik wil niet alleen.

ik heb niks gedaan in mijn leven omdat ik alleen maar met school bezig hield. Nu komt het harde realiteit dat ik alles in het leven heb gemist. Een vriendin, auto rijden, eerste kus, zelfstandig leven etc.
het klinkt mischien minder erg voor andere mensen maar ik ben al 26 jaar en dit soort dingen moesten bij mij eerder gebeuren dan later.

Ik zit bovendien ook nog geestelijk in de knoop want ik weet niet wie ik ben. Hiermee bedoel ik dat ik nooit de taal waar ik oorspronkelijk vandaan kom heb aangeleerd dus voel ik me ook niet thuis daar. Ik heb een paar keer de taal proberen te leren maar tervergeefs lukt het mij niet
En als nederlander wordt ik ook niet aangezien als nederlander omdat ik dan gerefereerd wordt met criminelen allochtonen terwijl ik hier 26 jaar hier woon en ik hou me aan de wet.

wanneer ik in de tram zit zie ik buiten een gelukkig stelletje hand in hand lopen in de stad. Dit zal ik nooit in mijn leven krijgen: liefde en geluk

verkracht, mishandeld, helemaal in elkaar geslagen....
maar eindelijk een vriendje die zo lief is! Samen een huisje kopen en verbouwen... Lekker knus samen op de bank...
Maar dan heel je fam. boos op je hij boos op je...
In een keer weer helemaal alleen op de bank... Kan geen kant op... Voel me zwaar kl*te!!!
Ik wil niet meer....
Iedereen speelt met mijn gevoel.... iedereen duwt me naar beneden...
de pijn die ik heb van binnen... die wil ik niet meer voelen!!!

In 2006 leerde kwam ik in contact met een collega via een commincatieprogramme op de computer. Hij gaf einde dat jaar een training in Terneuzen en zou misschien weleens langs komen. De training duurde lang en hij was pas na kantooruren klaar. Hij heeft toen dus geen tijd meer gehad om mijn werkplek te bezoeken. We bleven wel contact houden en ik noemde hem op een gegeven moment de tarzan van..... Dat sprak redelijk tot zijn verbeelding en gaf de communicatie met hem een redelijk sexueel tintje. Elke dag keek ik meer naar hem uit en hij kennelijk naar mij. We hebben uiteindelijk een date gezet op 15 februari 2007. We hebben direkt lichamelijk contact gehad. En na deze datum volgde er natuurlijk meer. Het probleem van beiden vast in een huwelijk en kinderen had in het begin nog niet zoveel impact. Maar begon op den duur wel steeds zwaarder te wegen, vooral voor mij had ik de indruk. Zijn vrouw was heel lange tijd nergens van op de hoogte. Terwijl in mijn huiselijke kring de achterdocht steeds sterker werd. In juli 2007 voelde ik tijdens een afspraak met hem, mijn borst. Daar was iets eigenaardig. Iets wat er niet hoorde te zijn. Toen ik uiteindelijk spierpijn kreeg in mijn arm en schouder, besloot ik bij de huisarts langs te gaan. Diagnose, zeer kwaadaardige borstkanker. Een operatie volgde, waarbij de borst werd geamputeerd. In een tweede operatie werden ook de okselklieren verwijderd. En in Oktober 2007 startte ik met chemokuren. De eerste operatie had ik tijdens zijn vakantie gepland. Dat kon, omdat het maar een paar dagen uitstel betrof. Hij ging met zijn gezin naar een villa in zuid Frankrijk voor een week. toen hij terugkwam bekeek hij mijn geamputeerde borst en mompelde iets van, tsja dat is niet mooi, maar het maakt voor mij geen verschil. We gingen verder met afspraakjes maken. De chemo volgde. Hij is me nooit komen bezoeken tijdens de chemo's. Op dinsdag had ik chemo. Op woensdag en donderdag kotste ik mijn longen uit en op vrijdag zag ik hem weer, als ik weer wat was opgeknapt. Ik kreeg een pruik die bijzonder mooi stond. Ik voelde me net een filmster. Hij zette de pruik de eerste keer op, waar ik vreselijk om moest lachen. Uiteindelijk ben ik dat weer te boven gekomen en is hij bij me gebleven. Ik ging terug werken en op het werk ontstond grote onrust omdat er banen zouden moeten verdwijnen. Uiteindelijk, kreeg ik in Juli 2009 te horen dat ook mijn baan zou komen te vervallen. Hij ging op vakantie met zijn gezin. Een weekje naar zee. Een appartement van zijn vader. Hij bleef volhouden dat hij met mij een toekomst wilde. Dat hij thuis niets meer had. Maar omdat zijn zoon aan autisme lijdt, was het moeilijk voor hem te besluiten zijn gezin te verlaten. Ik begon hem thuis te bellen. Zijn vrouw. Ze werd natuurlijk razend kwaad en zegde, als jij nooit had gebeld had ik hier niets geweten. Op mijn vraag of er nog lichamelijk contact was, omdat hij dat tegenover mij stellig ontkende, lachte ze hartelijk. Komaan zegde ze, wat denk jij nu. Natuurlijk is hier nog lichamelijk contact. Ze hadden juiste een bedrijfsfeestje gehad en zij beweerde dat ze daarna nog een geweldige affiniteit hadden gehad. Precies in die bewoordingen. Hij kwam nooit met toekomstplannen. Of hoe we het zouden aanpakken. Zijn standaard antwoord was, ja, het is niet gemakkelijk. Enfin, afgelopen week moest hij mij perse zien. Ik zou moeten snipperen om hem te kunnen zien. Ik heb dat steeds afgehouden, maar hij bleef volhouden. Ik MOET je zien, dat kan niet anders, zonder jou heb ik niets meer, was zijn repliek. Ik heb vrijgenomen en hem gezien. Wederom repte hij met geen woord over een toekomst. Uiteindelijk heeft hij me savonds laten weten dat hij nooit voor mij zou kiezen. En daarmee heeft hij mijn hart en ziel verwoest. Ik heb hem altijd het voordeel van de twijfel gegeven. Ik heb altijd ergens gehoopt dat hij niet zonder mij kon, zoals hij zegde. Want zo vaak probeerde ik de relatie te stoppen, maar hij wilde niet, kon niet zonder mij. Ik moest in zijn leven zijn. Ik was zijn ware liefde. Dat heeft hij me keer op keer verteld. Uiteindelijk kom ik er nu redelijk bedrogen uit. Ik praat mezelf totaal niet goed, want ik heb vaak naar zijn huis gebeld. Om te zeggen dat hij was langsgeweest en wat nu eigenlijk de bedoeling nog was. Altijd vormde hij met zijn gezin 1 lijn. Niemand wilde naar mij luisteren. Ik was de schuldige. En nu ben ik als schuldige achtergebleven. Mijn huwelijk is om zeep. Ik slaap al anderhalf jaar op de bank. Nooit meer in mijn bed. Ik heb aan de vakanties met mijn kinderen al jaren niet meer deelgenomen. Ik bleef alleen thuis, terwijl de rest naar de stacaravan aan zee trok en daar drie weken lang verbleven. Ik ging dan in het weekend. Het was niet zo, dat ik hem dan zag. Hij kwam in die drie weken 1 keer savonds langs. Had thuis gezegd dat hij naar het werk moest. Ik hoopte, wanhoopte en uiteindelijk ben ik gebroken door alles. Mijn huwelijk niets meer. Alleen mijn kinderen houden me nog ietsjes overeind. Maar dat is op het moment ook echt alles. Ik heb niks meer verder. Gelukkig heb ik wel binnen hetzelfde bedrijf per 1 januari 2010 een andere baan gevonden. Ik werk nu 32 uur om voor hem nog wat tijd vrij te houden. Wat nu ook niet meer nodig blijkt. Behalve de afgelopen drie en een half jaar is mijn leven redelijk dramatisch verlopen. En nu, nu weet ik niet meer hoe ik nog verder moet. Ik klap haast. Maar wie luistert. Ik wil geen berichten terug. Want dit stuur ik natuurlijk anoniem in. Maar ik ben echt ten einde raad. Hoe kan iemand jaren volhouden. Hoe kon ik blijven geloven. En wat rest er nu nog.

Ik doe stom,dom op school omdat mijn vrienden dan met mij lachen en ook omdat ik niet wil worden zoals de "lozers" vant school.
Nu hoor ik toch voor een klein deel bij de "grote vrienden" maar mijn vrienden weten dit niet omdat ik het niet durf te vertellen.
Ik zit op een B.U.S.O school en ik wil echt serieus naar een normale school gaan maar dat mag ik niet van mijn ouders omdat ik dat niet kan volgen (te moeilijke lessen).
En op school doe ik personenzorg dat doe ik helemaal niet graag omdat dat mijn vrienden mij uitlachen ,saai is,en dat ligt mij wel maar ik wil dat niet!
Ik mag niks anders doen en ik heb al mijn ouders gevraagd om metaal te volgen maar dat mag niet van mijn ouders en van de school!
En ik wil ook zelfmoord omdat ik mijn eigen leven en ook omdat iedereen een vriendin kan krijgen en ik niet.
Er zijn nog 2 dingen die tegen houden mijn nicht van 15 die 7 maanden jonger is dan mij wij 2 hebben een echte band.
Ik heb nog nichten maar die zijn 25 en daar heeft mijn nicht niks aan.