In januari 2009 is mijn moeder gestorven,aan borstkanker. Na 5 jaar vechten gestorven op de leeftijd van 51.
Ik was anders dan mijn ''gezin'' , ik huilde na een tijdje niet meer , ik rouwde anders. mijn moeder was het belangerijkste in mijn leven ,dat zie ik nu, maar wel te laat. ik houd zo veel van haar,maar ze is weg,ik kan niet merr met haar praten ,terwijl ik nu echt hulp nodig heb.
Mijn broer is toen hij klein was getest op autisme, waarbij bleek dat hij PddNos heeft. Hij is vaak moeilijk in omgang,je moet altijd op je teentjes lopen..., dan komt er ook nog bij dat hij de sterkste persoon is die ik ken (van buiten dan). ik heb al vaak aanvaringen gehad met zijn vuisten,zijn gescheld. bij hem voel ik me altijd minder,hij schold me al uit toen ik klein was, ik was altijd maar de ''brillenjood'', het ''sukkeltje'' , de ''vriendloose''.
Nu denk ik ook dat mijn vader autistisch is, hij is erg kinderachtig soms, en dat bedoel ik dus niet met poppen ofzo,. Hij wilt nooit inzien dat hij ook soms fouten maakt,hij kan niet op een normale toon tegen me praten. hij gedraagt zich alsof hij mijn ''baas'' is, en dat ik alles moet accepteren wat hij doet. sommige dingen begrijpt hij gewoon niet :: Bijv. als ik zeg dat ik een uitvoering heb over 5 minuten en dan wegga, dat hij mij vervolgens 10 minuten later belt dat hij wilt komen kijken. toen ik vroeger klein was ,en ik ruzie had met mijn vader, kon hij zich vaak niet inhouden,en sloeg hij me,en dan bedoel ik dus niet gewoon 1 x. hij doet dit nu niet meer zo, dit komt denk ik omdat ik ondertussen sportief ben geworden, en hem dan ook echt iets aan kan doen..
En dan denk ik nu ook over het leven, ik ''vernaai'' mijn leven maar, het liefste was ik dood, en kon ik mijn leven geven aan iemand die het wel nodig heeft,die er iets mee kan doen. Ik ben van het mensenras. het ras dat hun eigen wereld aan het vernietigen is, waar we al meer dan 2010 jaar op leven. wij waren niet de eerste hier, maar we hebben onzelf wel geroepen tot god, . terwijl we eigenlijk de duivel zijn,satan. wij maken onze wereld niet beter, we vernietigen het alleen maar.
Ik haat mezelf daarom,. ik ben van het mensenras, ik kan geen manier vinden om gelukkig te zijn, de donkere delen wegen meer dan de lichtere delen. ik ben niet in balans, en ik tast nu in het duister , ik zie alleen maar mijn handen, want het licht is niet groot genoeg om de dingen waarnaar ik tast te verlichten.
Na alles verlang ik naar het einde. ik ben niet bang voor de dood. ik weet dat ik eigenlijk niet aan de dood moet denken op mijn leeftijd, maar ik kan er niks aan doen, ik zie niet hoe ik er uitkom. ik ben moe, van elke dag weer opstaan. het is niet zo dat ik geen leuke dingen doen, de rest van mijn familie is heel lief ,aardig. en ik weet als ik mijn vriendinnen, en de rest van mijn familie niet had gehad dat ik al veel eerder een ''gun'' tegen me gezicht had gezet.
na 5 jaar pijn, heeft degene die mijn dag maakte ons verlaten. en ik wil haar achterna gaan.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.