hoe het allemaal loopt is niet te verklaren maar het lijkt alsof het gedoemd is te mislukken. bij me geboorte wilde mijn moeder me al weggeven, dit is ook gebeurd, alleen niet zoals zij wilde
ik ben door jeugdzorg zelf weggehaald nadat ik enkele keren door haar vriendjes werd misbruikt, en zij deed dan ook lekker mee..zij wilde me naar internaat maar ik kwam bij pleegouders, (oom en tante). ik heb daar goede opvoeding gehad totdat mijn nichtje werd geboren. Dat was hun echte kind en dat lieten ze mij wel even voelen ook., toe was ik een jaar of acht... Met alles werd ze voorgetrokken, mijn oom was depressief en toen mijn tante in hetziekenhuis lag kreeg ik elke dag klappen van hem, voor niks. mijn nichtje"(zusje)" was de lieveling en met haar gebeurde niets. Toen ik 14 was begon ik met blowen en dat voelde heerlijk...lekker ontsnappen aan de werkelijkheid die me totaal niet aanstaat. het enige waar ik nog voor aan het vechten was, was mijn opleiding omdat ik wist dat het zonder diploma niet te doen is. ik deed 3 vwo maar door het blowen en ontsnappen ging ik 4 havo doen ipv 4 4vwo. dat maakte ik ook nog af, maar in dat jaar trok ik het thuis niet meer. mijn moeder was in dezelfde stad gaan wonen, en er werd geroddeld, ik werd gepest enz. ik ging naar een ander pleeggezin waar ik het 2 weken uithield, toen weer een andere waar het drie maanden was, en toen een crisisopvang. ondertussen bleef ik naar school gaan en zette mijn beste masker op, want ik wilde niet dat iemand zag dat ik het moeilijk had. toen zei jeugdzorg dat ik met een project mee moest doen, toen fietste ik naar frankrijk, en daarna naar een internaat(had mijn moeder toch haar zin nog)..daar ging ik 5 havo doen, en internaat is echt hel...leiding, jongeren zelf...echt bagger! 2 maanden voor ik 18 werd moest ik weg van jeugdzorg. Ik had in die tussentijd ook een vriendin en die heb ik nog steeds, zij heeft hetzelfde verleden als ik ongeveer, ook geen contact meer met ouders of familie, ze heeft ook vastgezeten een paar keer enz/we woonden samen toen we 15 waren, later zagen we na vele omzwervingen elkaar in hetzelfde internaat...zij moest ook weg daar en ging naar gevangenis omdat in het internaat geen plek meer was...ik werd op straat gezet en daar stond ik dan. geen geld geen werk geen school geen diploma geen huis geen familie en geen ouders//ik ben het foute pad opgegaan heb geld gemaakt en alles geregeld. eerst huis. toen ik dat had kreeg ik werk, en ton ik dat had kreeg ik ook school,\toen kwam me vriendin weer vrij, die heeft ook alles geregeld nu..maar ik ben nu zo moe van alles, dat ik gewoon het liefst een eind aan maak....ik heb geen zin meer om te vechten, ben helemaal op
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.