Vanaf kleins af aan werd ik thuis geslagen. Ik kan me niet herinneren wanneer de eerste keer was. Ook werd ik uitgescholden en vernederd. Toen ik 5 jaar was begon ik mezelf te slaan. Want ja, papa en mama waren boos op mij; dus ik was wel fout. Naarmate ik ouder werd, sloegen ze me steeds vaker, wat regelmatig uitliep in kneuzingen, blauwe plekken, schrammen en meerdere malen een blauw oog. Op mijn 10e probeerde ik voor het eerst zelfmoord te plegen met een schaar, dit lukte natuurlijk niet, maar ik merkte wel dat het bloed mij meer rust gaf dan het slaan (wat ik nog geregeld deed).
Op mijn 11e gingen mijn ouders na jarenlange ruzies toch uit elkaar. Tijdens de scheiding werd ik psychisch bewerkt door beide ouders. Ik ging bij mijn moeder wonen, maar de mishandelingen duurden voort. Na een tijdje kreeg ze een vriend, die ook behoorlijk losse handjes had. Ook kon hij op de avonden dat mijn moeder werkte niet van mij afblijven.
Ik werd depressief, sneed steeds vaker en dieper. Ik at slecht, dronk en blowde veel, en hing op straat. Ik deed niets meer voor school, omdat ik me nergens meer op kon concentreren. Gelukkig mijn moeder weg bij die man, en snel kreeg ze een nieuwe vriend die "wel oké" was.
Alleen de gevoelens bleven; net als de mishandelingen (dit deed ze alleen als haar vriend niet thuis was).
Een aantal keren had ik zo diep gesneden dat ik het niet meer verborgen kon houden en gehecht moest worden op de EHBO.
Uiteindelijk werd ik opgenomen op een crisisafdeling. Ook hier durfde en kon ik met niemand praten. Ik sneed steeds vaker en dieper en ondernam meerdere zelfmoordpoging. Meerdere malen een overdosis, nagellakremover gedronken, polsen doorgesneden, en uiteindelijk wist ik van het dak van de betreffende instelling af te springen.
Uiteindelijk werd ik overgeplaatst naar een gesloten jeugdzorginstelling, waar ik na lange tijd wel weer goed terecht ben gekomen.
Momenteel volg ik een opleiding en wil hierna ook met jongeren gaan werken. Ik doe vrijwilligerswerk bij de Landelijke stichting zelfbeschadiging, waar ik veel voldoening uithaal.
Afgelopen jaar heb ik ook een deel van mijn verhaal verteld tijdens de Thema-avond over zelfmoord van de BNN.
Tevens probeer ik op eigen houtje ook aandacht te vestigen op het taboe wat er nog is rondom zelfmoord.
Let op: Zelfmoord.nl en Stichting LeefMee zijn geen onderdeel van Stichting 113 Zelfmoordpreventie. Wij verwijzen slechts naar hun website.
113 Zelfmoordpreventie is een Nederlandse stichting die zich richt op het voorkomen van zelfmoord. De stichting is 24 uur per dag bereikbaar voor suïcidale mensen met een hulpvraag, een verzoek om informatie of een luisterend oor. Mensen kunnen telefonisch contact zoeken vanuit Nederland op 113. Hulp wordt ook geboden per e-mail of chat, desgewenst volledig anoniem.