Levensverhalen (pagina 1189)

Ik ben ziek
ziek in mijn hoofd
Ik voel me eenzaam
omdat ik met niemand kan delen wat ik voel
mensen begrijpen me niet
of willen me niet begrijpen
ik voel me eenzaam
ik wil niet liegen
ik wil niet huilen
ik wil blij kunnen zijn met het leven dat ik leef
blij met de mensen om me heen
ik wil kunen praten
praten over wat ik voel
praten over wat ik denk
ik wil schreeuwen dat ik gek ben
dat mensen me met rust moeten laten
dat iedereen mij moet laten doen wat ik wil doen
dat ik zelf mijn problemen oplos
dat ik niet meer wil liegen

Maar dat kan niet
dus blijf ik alleen
en blijf ik eenzaam
en is ik een arm om me heen
die me beschermt tegen grote fouten
ik moet het allemaal zelf gaan oplossen
ik moet alles alleen doorstaan
of ik dat kan is maar de vraag
maar toch ga ik door

Ik zal moeten vechten voor een goed leven
voor zover dat nog bestaat
Dat is wat ik moet doen.

Ik ben 21 jaar en eigenlijk zou ik moeten gelukkig zijn en denken aan mijn toekomst ,maar ik denk alleen maar aan zelfmoord. Mijn moeder geeft mij achtergelaten toen ik 10 was zonder uitleg ,en nu na 11 jaar heb ik nog nieks van haar gehoord.voor ze vertrok was ze al 4 jaar mentaal ziek .Ik heb al zoveel meegemaakt met haar dat ik er nog nooit over heb gesproken. Ik leef verder met oudere broer en vader, hoewel ze mij graag hebben allebei ben ik heel ongelukkig.Op mijn vijftiende ben ik een relatie begonnen met een jongen die ik had leren kennen aan het station na school , voor we een stel waren zijn we veel samen weg gegaan en hebben we veel gesproken,ik dacht hem te kennen. Toen we een koppel kwamen had ik nooit gedacht dat mijn leven een echte nachtmerrie ging komen .Na twee weken al kreeg ik de eerste vuist van mijn leven ,omdat ik te dicht stond van zijn vriend hoewel ik meters van hem stond, hij beeld zich dingen in die niet bestaan door zijn drugs .Nu na 6 jaar relatie is er nog nieks veranderd in tegendeel . Mijn vriend is een jaloerse psygopaat die super veel aandacht nodig geeft . Ik heb hem nooit kunnen verlaten . Hij stalkt mij, hij valt me lastig als ik mijn gsm niet oppak komt hij gewoon af op m'n werk . Mijn kindertijd is verpest van mijn moeder en m'n puberteit verpest door mijn vriend. Ik ben m'n vrijheid kwijt.Ik ben alles kwijt . Ik heb al zoveel geprobeerd om uit die hel te geraken maar niets helpt. Ik zou kunnen weg gaan maar ben daar mentaal veel te zwak voor. De enigste oplossing is zelfmoord .Maar ..............
waarrom ??????

Vorig jaar verkracht, studies lukken niet, goede vriend gestorven, ... De laatste tijd zit gewoon alles tegen, niets wil nog lukken. Ik voel me zooo nutteloos! Het liefst van al wil ik zelf weg, gewoonweg verdwijnen, dood, ... Maar ik wil de mensen rondom mij die pijn niet aandoen.
Ik kan het niet, maar wil zoo graag weg! Ik voel me vreselijk, nutteloos, futloos, ...

Lieve mensen van dit forum,
Ook al zitten jullie hier niet op te wachten misschien, toch hoop ik dat jullie dit berichtje eventjes lezen en er over nadenken.
Mijn vader heeft vorige week zelfmoord gepleegd.
Mijn vader voelde zich waardeloos, mislukt, alsof hij alles waarvan hij hield was verloren.
Voor ons, zijn kinderen van 21 en twee van 18 (volgende week zijn ze jarig..) is het onbegrijpelijk. Wij hielden zielsveel van hem en ook mijn moeder hield zielsveel van hem. We konden ons geen betere vader wensen.
Er zijn zo veel oplossingen te bedenken, hoe diep je ook in de put zit, je komt er altijd uit. Het probleem is vaak het praten. Het praten over je problemen. De schaamte die sommigen voelen.
Maar het verdriet die andere mensen er aan over houden, ook al denk je soms van niet, is ondraaglijk en weegt er niet tegen op.
Alsjeblieft probeer over je problemen te praten voordat je dit doet met je ouders, vrienden, familie desnoods een onbekende of een deskundige.
Denk na, want je laat veel mensen in nog veel meer pijn achter.
Desnoods praat met mij.

kus joyce

Ze zeggen dat zelfmoord zeer egoistisch is...maar op dit moment kan het me niks meer schelen. Ik ben moe..ik heb het gehad met mijn klote leven. Ja soms is het leuk maar heel vaak ook niet. Mensen hebben me veel pijn gedaan. Ik leef voor me jongens maar mss zijn ze gelukkiger bij iemand anders. Wat ik me nu afvraag ..ik heb slaappillen gekregen van mijn huisarts als ik die nou alleemaal tegelijk inneem wat gebeurd er dan? De anti depresivia werkt oo niet. Weet iemand wat ik moet doen?

Liefs

Het is misschien toch maar eens nodig om mijn gedachten de vrije loop te gaan. Niemand heeft door dat ik met problemen zit. Opleidingen die ik verneuk zonder dat ze het merken. Ik heb al 3 keer een opleiding gedaan en heb elke 3 keer de opleiding verneukt. Hierdoor ben ik erover na gaan denken om te stoppen met school en te gaan werken, alhoewel ik dan aan een dikke schuld vastzit van misschien wel meer dan 8000 euro. Ik ben dit jaar al aan de harddrugs gekomen door deze problemen. Af en toe snij ik mezelf in mijn polsen of in mijn hals. Denk wel eens, als ik een pistool had met maar 1 kogel dan zou ik het direct stoppen. Als ik soms ook kijk hoe het het makkelijkste is om zelfmoord te plegen kom ik altijd weer te kijken bij de overdosis speed of pillen. Aangezien ik mezelf een keer heb geprobeerd op te hangen en dat mislukt is. Daarom hoop ik ook dat iemand mij kan helpen. Ik wil er wel goed uit zien als ik er niet meer ben zodat de mensen mij als een normale jongen laten gaan. hoewel ik mezelf niet meer als een normaal iemand beschouw maar als een ander iets. Ik heb er geeneens een naam voor. Nu heb ik denk ik wel weer genoeg mijn gedachten laten gaan.

het verhaal is kort, ik zie in mijn leven alleen maar problemen en zie het leven altijd negatief in aangezien die instelling nooit voor teleurstellingen kan zorgen.

Ik heb een keuze gemaakt en dat heeft de nodige hoeveelheid geld en verwachtingen van anderen teweeg gebracht. Er is geen weg terug en daar krijg ik stress van. Ik moet nog een stap doen en dan ben ik van mijn probleem af. Maar ik zie al weer nieuwe problemen.
Deze laatste stap maakt mij bijzonder depressief aangezien ik altijd een uitweg had, de enige uitweg die ik nu zie is er mee te stoppen. Dat lijkt eenvoudig maar elke mogelijkheid om er mee te stoppen is niet aantrekkelijk aangezien anderen met de problemen zitten en de troep mogen opruimen.
Dus heb ik maar een uitweg en dat is geen uitweg en dat is de stap maken. Maar die stap lukt mij niet dus ik zit klem, de cirkel is rond...bekend verhaal denk ik zo.

Ik ben nu aan het proberen mijn denkwijze te wijzigen door bij elke muur (probleem) een deur te zien en proberen door die deur heen te komen.

succes aan iedereen met soortgelijke problemen ik weet wat je voelt.

haai ik ben g en 15 jaar.
ik zit al een anderhalf jaar in een kliniek.
ik ben psychotisch ik hoor en zie dingen die er niet zijn.
en heb in de ziekenhuis gelegen omdat ik gif had gedronken omdat ik dood wil.
groetjes g

Ik ben een half jaar geleden omgegaan met een groepje meisjes, waarvan er een paar wel van ruzie houden. Ik juist helemaal niet, ik zoek nooit ruzie ik hou er gewoon niet van. We hingen altijd op de straten met jongens, Ik kon niks anders bedenken om te doen. Maar dat was natuurlijk fout. Ik had altijd ruzie met mijn moeder omdat ik nooit thuis was behalve bij het eten. Maar naar het eten was ik meteen weer weg. Een goede vriendin van mij kreeg met mijn ex. Ik was nog niet helemaal over hem heen. En mijn vriendin en mijn ex hadden veel ruzie. Ik praatte met hem en ik kreeg weer opeens gevoelens voor hem. Hij ook voor mij en dat zeiden we ook tegen elkaar alleen dan wel wat overdreven. Het was meer ouwehoeren. Ik dacht helemaal niet aan mijn vriendin die met mijn ex had. Het was heel raar. Ik kreeg een soort meningsverschil met een andere vriendin, mijn beste vriendin en zij vertelde tegen mijn andere vriendin die met mijn ex had. Het ging uit. En mijn vriendin gaf mij de schuld. Mijn beste vriendin die mij verraden had deed net alsof ze van niets wist. Ik wist nog niet dat zij het had verteld ik dacht dat mijn ex het had verteld. We kregen hele erge ruzie ze had me een paar keer geslagen en ze liet ook een keer een oude vriendin van haar op mij afsturen. Op een dag was ze met een groepje en ze was helemaal dronken. Ik was ook met 2 andere vriendinnen en we kwamen haar tegen. Ze flipte weer helemaal en iemand hield haar tegen want ze wou me weer wat aandoen. Ik rende weg naar huis met nog een andere vriendin. Midden in de nacht stuurde ze me een smsje en vroeg ze of ik de volgende dag naar haar huis toe kwam alleen en ze beloofde me niks aan te doen. Ik wist niet wat ze van plan was dus ik ging niet. Die ene beste vriendin belde me en ze zei dat ik gewoon moest gaan want ze wilde het goedmaken. Ik ging toch maar wel met mijn beste vriendin, het was weer goed en we trokken met elkaar op. Zij was nog steeds verliefd op mijn ex. En ik trok stiekem met hem op. Niemand wist het op een vriendin na die ik al bijna mijn hele leven kende. Eigenlijk bedroog ik mijn vriendinnen dus. Want ik zei niet dat ik met hem om ging maar deed het wel. Ook tegen die vriendin waar ik eerst ruzie mee had zei ik niks. Want ik wist gewoon dat ze me zou vermoorden als ze er achter kwam. Ze zei ook als je met hem zoent dan wil je niet weten wat er met je gaat gebeuren. Ik was hartstikke bang voor haar. Ik vond het eigenlijk oneerlijk ik mag toch omgaan met wie ik wil. Maar ze kwam er achter, ze las op mijn vriendins (die ik al bijna mijn hele leven ken) beeldscherm op msn dat mijn ex iets zei over mij en hem. Ze vroeg steeds of het waar was en ik zei nee. Ik was doodsbang voor haar. We hadden weer ruzie en ik haat ruzie. Ze bleef maar doorvragen en ik werd zo gestrest als wat. Op een dag werd ik gebeld door die ene beste vriendin. Ze vroeg of ik naar haar toe kwam. Ik zei dat ik niet kon want er kwam een vriendin. Ze bleef maar doordrammen. Ik vond het al zo vreemd maar ze zei dat er niks aan de hand was. Opeens hoorde ik stemmen. Ik vroeg of er iemand bij haar was maar ze zei van niet. Opeens zei ze: je hebt met hem gezoend ( mijn ex) ik zei nee dat heb ik niet gedaan, ik kon het woord ja niet uitspreken. En ik moest steeds maar nee zeggen want dat had ik al eerder. Ik werd helemaal gek van mezelf. Maar even verder... ik had haar nog aan de telefoon en ze werd helemaal boos. Ze zei dat ik naar haar moest komen of anders kwam ze naar mij met een hele groep. Ze begon te schelden aan de telefoon met andere meisjes. En ik hing op en deed mijn mobiel uit. Toen kwam mijn vriendin die zou komen. En mijn moeder die van haar werk kwam. Ik vertelde over dat telefoontje. Daarna moest mijn moeder weer weg. Dus mijn vriendin en mijn broer waren alleen thuis. Opeens hoorde ik stemmen voor het huis. Het bleek dat mijn beste vriendin en al die andere mensen waren. Toen ging de bel mijn broer deed open en ik kwam aan de deur. Ze bleef het maar vragen of ik met mijn ex had gezoend. Ik zei een paar keer nee. En daarna zei ik maar ja. Daarna had ik geen zin meer om te praten ik snapte het hele gebeuren niet meer. En ik vergat heel veel dingen ik raakte in de war. Ik stuurde haar weg. Ik werd 1 hele maand gebeld door iedereen maar mijn moeder zei dat ik niemand wilde spreken of dat ik er niet was. Ik had nog 1 vriendin over. Ze is heel anders dan de meisjes waar ik ruzie mee had. Net zo gevoelig als mij en heeft ook al een keer zoiets meegemaakt. Het waren hele moeilijke maanden voor mij. Ik kwam niet meer buiten. Ik sloot mezelf op. Iedereen haatte me. Ik kende zoveel mensen. Die zouden nu allemaal slecht over mij deken dacht ik. Ik kwam Mijn ex- beste vriendin een keer tegen en ze vroeg waarom ik haar verwaand aan keek. Ik wist niet waar ze over had. Ik wilde weg lopen maar ze trok aan mijn haar. Maar ik was gered door een postbode die haar aansprak. Ik liep heel snel weg naar huis. Ik wenste dat ik niet meer bestond. Of dat ik overnieuw kon beginnen met allemaal. Soms denk ik dat het allemaal 1 grote droom is. Soms zie ik nog mijn oude vriendinnen onderweg naar mijn school. Ze geven aan andere mensen door dat ze me nog gaan opwachten. Ik ben zo bang. Ik wil echt niet meer leven. Ik wil naar de hemel. Maar ik weet gewoon dat als ik zelfmoord pleeg dat ik niet in de hemel kom. Bovendien durf ik niet zo goed zelfmoord te plegen.

ik heb 1 lieve vriendin & wil met haar trou
wen,maar ik heb een curator en daar krijg
ik geen toestemming van om met mijn
vriendin te trouwen & ik wil mijn vriendin
niet kwijt,mag zelfs niet met mijn vriendin
gaan samenwonen van mijn curator,de curator,mag dat toch niet beslissen of wel,
heb zo geen zin meer om te leven.