Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  6  |  7  |  8  |  9  |  pagina 10  |  11  |  12  |  13  |  14  |  volgende »
Nutteloos
Beste allen,

Wanneer je in de bloei van je leven terecht komt, veranderen er dingen heel gauw.
Je leert als het ware de ware ik kennen en je bent snel op zoek naar jouw doel. Het doel van je leven. Dan kan het zijn dat jouw 'ontwikkeling' onderdrukt wordt door milieufactoren, zoals je ouders of naaste. Of je weet het gewoon weg niet meer. Ik heb het tweede. Ik weet het gewoon niet, ik ben al een tijdje zoekende in wat ik wil en het lukt mij maar niet. Ik doe de opleiding verpleegkundige niveau 4.
Door omstandigheden (ik heb prikkelbare darmsyndroom) gaat het zo moeizaam, ben continue in stemmingswisselingen en dilemma's. Ik loop nu al bij mijn tweede psycholoog, gewoon om erachter te komen wat mijn zogehete belemmeringen zijn. Ik ga ook nog langs bij instanties die de school adviseren. Het zorgt ook niet voor de directe oplossingen.
Ik ben niet depressief, ik wil ook niet depressief zijn en mezelf al helemaal niet bestempelen. Ik voel me erbij alsof ik heb gefaald.
Thuis maakt het ook lastig want mijn moeder is mijn alles, mijn moeder zorgt er ook voor dat ik ben wie ik ben. Ze geeft mij ook de ruimte om te ontwikkelen net wanneer het haar goed uitkomt. Ik probeer mezelf te sussen in de meeste gevallen.
Nu heb ik vakantie, pieker elke avond en slaap slecht.
Wat ik nu in gedachte heb, is wat ik nooit had.
Wegrennen, weglopen en nooit meer terugkeren of gewoon een eind maken aan mijn nutteloze leven.

Ik wil er echt van af, gewoon van alles! En mij zo vrij als een vogel voelen.

07-01-2018  |  Naam: C.F.VDH  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Zuid-Holland
Teleurstellingen die nooit ophouden.
Ik heb twee goede vriendinnen in hilversum. Zij hebben allebei een depressie. Dit zorgt ervoor dat ondanks dat ik mijn best doe om steun te bieden. Ik gewoon niets voor ze kan doen, ondanks dat ik om ze geef. Dit gevoel stalkt mij nu al 2 maanden en het gaat gewoon niet weg. Ik kan ze niet loslaten, maar dat moet wel. Ik voel me hopeloos hiertegen, en kom zelf tegen een depressie aan.

Wat kan ik doen voor iedereen? Ik ben er radeloos bij.

06-01-2018  |  Naam: Len  |  Leeftijd: 22  |  Provincie: Utrecht
Monsters in mijn hoofd
Een paar jaar terug had ik nooit verwacht dit ooit te schrijven. Ik was vrolijk, nu niet meer. Niemand weet het, ze denken dat ik nog altijd gelukkig ben.

De wereld lijkt een spinnenweb. De kleverige draden hebben me gevangen en laten me niet los, hoewel ik wel wil.

Ik wil gewoon dood!
En tegelijkertijd nog blijven leven.

Maar wat is het leven waard als niemand luistert? Als je dromen versplinteren, je hoop wegvliegt?
Ik weet het niet meer.

Misschien had ik me gewoon nooit zo moeten afzonderen.

06-01-2018  |  Naam: shadowstander  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: anders
Ben ik niet (goed) genoeg voor deze wereld?
Hoi ik ben Gerrit en lijdt al jaren aan depressieve klachten. Ik weet nog toen ik acht jaar oud was dat ik op het schoolplein dacht, wat is het leven toch zinloos. En ik voelde me zo ongelukkig. Ben veel gepest op alle scholen waar ik op heb gezeten. Vooral gepest door meiden van mijn leeftijd. Ik ben vier jaar werkeloos omdat mijn opleidingen niet meer voldoen aan deze tijd. Het is te verouderd geworden. Vijf jaar gestudeerd en dan zit je thuis, heb productiewerk gedaan maar daar bleek ik helemaal niet goed in te zijn. Ik stotter heel erg dus ik kan bijna niet aan een baan komen. Soms heb ik het gevoel dat mensen denken dat ik niet helemaal 100% ben, wat mij echt heel erg pijn doet.

Ik heb nooit een vriendinnetje gehad, gezoend of seks gehad. Ik voel me heel erg lelijk en wil geen relatie als een vrouw mij lelijk vindt. Het leven lijkt zo uitzichtloos, ben christen en geloof in Jezus. Hij is voor mij nog de enige reden van bestaan. Voel mij een geliefd kind van God, daar ben ik erg dankbaar voor. alleen mis ik de klik met mensen om mij heen. Voel mij een loner. Al mijn dromen zijn niet meer te realiseren. Maar geloof dat er hoop is. Ook voor jou! dikke knuffel van Gerrit...

05-01-2018  |  Naam: Gerrit  |  Leeftijd: 25  |  Provincie: Friesland
Hoe moet ik verder ?
Ik ben sinds het 1e jaar van de middelbare school al depressief.
Ik heb daarvoor 'hulp' gekregen , maar zodra je zegt dat het goed met je gaat dan mag je gauw weer weg.
Of terwijl, volgens hij was ik niet ziek genoeg.
Elke dag weer denk ik eraan om mezelf van het leven te beroven.
Ik kan het gewoon niet meer.
Het is nu net uit met mijn ex en hij was het enige wat mij nog een beetje gelukkig maakte.
Ik ga niet naar school, ik werk niet , ik lig hele dagen in bed omdat ik niks meer zie zitten .. ik kan het gewoon niet langer

05-01-2018  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Groningen
Zelfmoord omdat
OMGG ik wil dood
Waarom?
Omdat ik te veel huil in het leven
Omdat me leven niet gaat hoe ik het wil
Omdat mensen niet blij met me zijn
Omdat ik niet kan zijn wie ik wil zijn
Omdat ik het allemaal niet zie zitten
Omdat ik gepusht word
Omdat ik het niet meer aan kan

Maar toch blijf ik leven alleen omdat ik mezelf niet durf dood temaken

03-01-2018  |  Naam: Sophie  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Gelderland
Mezelf vermoord
Ik ben nog steeds aanwezig.
Ik adem nog steeds en leef.
Maar eigenlijk heb ik mezelf al een lange tijd geleden vermoord. Het ooit zo vrolijke, positieve meisje is al lang weg en dat heb ik alleen maar te danken aan mezelf.
De situaties waarmee ik inzit gaan voor velen misschien heel klein en belachelijk lijken en misschien zijn ze dat ook. Ik ben tot slot ook maar een 17-jarig meisje, ja wat weet ik van het leven hé? Toch voel ik me zo hopeloos en ongelukkig en alleen dat ik m'n verhaal zet op een site die waarschijnlijk toch niemand zal lezen.
Dus here goes nothing;

Vanaf het eerste middelbaar (voortgezet onderwijs in Nederland) tot het vierde middelbaar zat ik in dezelfde klasgroep. Wij waren een hele hechte groep en ik voelde mij erg gelukkig. Mijn dichtste vriendinnen zaten samen met mij in de klas en ik ging met veel plezier naar school. Toen ik 15 was begon ik een relatie met een jongen in die klas dus ging ik NOG liever naar school. Maar het probleem was dat ik niet meer graag ging om te leren, maar voor hem, met alle gevolgen van dien... Ik bleef m'n jaar zitten. Velen kunnen zich hier snel over zetten en het beste ervan maken. Ik was niet één van die personen. Ik heb maanden gehuild en ik voelde me vernederd en dom en achtergelaten en alleen. Ik zag mijn klasgenoten verder gaan zonder mij en dat deed pijn. Gelukkig was die ene jongen een enorme steun voor mij en hield "mijn hoofd boven water". Na een tijd had hij door dat ik niet meer dat vrolijke meisje was en ik werd een te zware last voor hem. Wij waren twee jaar samen en heeft er 5 maanden geleden een punt achter gezet. Dus vertel mij, wat moet je doen als het enige die je nog goed deed voelen je ook verlaten heeft?
Wij waren gehecht aan elkaar en we hebben elkaar dingen beloofd en wij zorgden voor elkaar en ik weet dat velen denken dat dit niet kan aan zo'n jonge leeftijd maar dit was puur. Ik verwijt mezelf dat ik teveel werd voor hem.
Ik heb mezelf nog nooit zo alleen gevoeld. Sommige nachten is het zo'n chaos in mijn hoofd dat ik er gewoon een einde aan wil maken zodat ik eindelijk kalm kan zijn. Ik mis mijn vrienden en ik mis hem.

03-01-2018  |  Naam: J  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Friesland
Mijn gedachtes
Ik kijk in de spiegel. Ik ga met mijn vingers door mijn lange donkere haren. Ik vind mezelf niet lelijk. Maar wat er in mij zit vind ik afzichtelijk. Ik haat mijzelf. Tranen rollen over mijn wangen omdat ik inzie dat ik met mijzelf zit opgescheept. Ik ben altijd zo moe. Is het omdat ik moe van het leven ben? En zo ja, waarom ben ik dat? Ik heb geen slecht leven. Ik mag zeker niet klagen. Maar waarom voel ik me dan vanaf ik wakker word tot aan ik weer ga slapen elke dag zo depressief? Waarom voel ik me zo hopeloos, overbodig en vreselijk? Waarom zie ik mijzelf als een zware mislukkeling? Waarom gaat het sommige mensen zo gemakkelijk af? Waarom leggen hun zo makkelijk contacten af? Waarom kan ik niet eens normaal een gesprek met iemand voeren zonder dat mijn hart tekeer gaat? Waarom voel ik mij als een alien tussen de mensheid? Waarom zou ik door willen gaan met deze strijd met mijzelf? Waar zie ik mezelf in 5 jaar? In dezelfde duisternis... Waar zie ik mezelf in 10 jaar? In dezelfde duisternis... Mijn depressie eet aan mij. Steeds een beetje bij beetje. Het zal niet lang duren voordat het mij helemaal heeft opgegeten en er geen hoop meer is.
01-01-2018  |  Naam: Sterre  |  Leeftijd: 23  |  Provincie: Noord-Holland
Te veel
Ik heb problemen en het is te veel om nu te typen. Ik kan er niet meer mee omgaan, normaal gesproken kan je jezelf tegen houden maar ik weet het niet meer.
31-12-2017  |  Naam: Bram  |  Leeftijd: 21  |  Provincie: Noord-Holland
Niemand die van me houdt
Ik ben 13 jaar en weet niet wat ik moet doen
Ik ben altijd een beetje een buitenbeentje geweest op school en buiten school niemand die me mocht en nog steeds niemand die me mag ik voel me heel alleen en huil vaak en denk dat ik maar gwn zelfmoord moet plegen maar heb er de moed niet voor ik ben bang dat ik veel pijn zal lijden maar aan de andere kant voel ik niks meer mijn “vrienden” hebben altijd hele leuke feestjes en krijgen veel cadeaus voor hun verjaardagen ik ben binnenkort jarig en ben bang dat. Ik het alleen of helemaal niet ga vieren ik wil niet zielig lijken dus heb dit alleen maar tegen 1 iemand Gezegd ookal heb ik daar heel veel spijt van ik weet gewn niet wat ik moet doen

30-12-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Friesland
« vorige  |  6  |  7  |  8  |  9  |  pagina 10  |  11  |  12  |  13  |  14  |  volgende »