Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  5  |  6  |  7  |  8  |  pagina 9  |  10  |  11  |  12  |  13  |  volgende »
Mijn Verhaal
Ik weet niet zo goed hoe ik moet beginnen... na de hereniging met mn moeder heb ik me alleen maar schuldig gevoeld. "Hoe kon ik mn eigen moeder in de steek laten voor bijna 3 jaar" ze houd nog steeds van me. Dat terwijl ik al geleerd heb mezelf te haten. De hele familie minacht me. Behalve mama... en wie laat ik liggen? Mama! Verder deal ik met mn eigen demonen dag in dag uit. Ze zitten in mn kop zonder enige reden. Ze willen me geen pillen voorschrijven... ik ben in therapie geweest. Wat een tijdverspilling is dat zeg. Zo'n sufkut die tegen je aan loopt te lullen voor een uurtje en dan mag je weer naar huis. "Wauw! Nu zijn al mn problemen opgelost!" Flikker toch op! Ik heb gekke snijwonden van zelfverminking. Ik durf niet voor de trein te springen. Ik heb hardstikke hoogtevrees, dus van de flat af word m ook niet. Misschien dat als ik lang genoeg blijf staan ik vanzelf naar beneden donder.
Ik heb er al eens gestaan, op het perron Utrecht Terwijde wachten op de intercity die keihard door het perron heen scheurt. Die gaat namelijk snel genoeg. Zeus heeft in Griekse mythologie iemand geschapen d'r op aarde gezet en haar de doos van Pandorra gegeven. Met de instructie deze niet te openen. Ze was te nieuwsgierig en opende de doos. Eruit vlogen ziektes, duisternis en verwoesting. Maar er zat één ding in dat goed was. Dat was hoop. Ik stond op de treinrails en "opende mijn eigen doos" alles vloog eruit, maar hoop zat er niet in. Ik sloot mn ogen. Ineens trekt iemand me keihard vam het spoor af. Ik schaamde me kapot en rende weg ik weet niet eens wie me "gered" heeft. Sindsdien durf ik niet meer naar dat perron... maar de gedachtes blijven. Ik ga mn angst opzij zetten en weet naar het spoor... denk ik

18-01-2018  |  Naam: Alex  |  Leeftijd: 19  |  Provincie: Utrecht
Ik ben niemand
Ik heb suicidale gedachten en plannen. Vanaf 2014 ben ik elke jaar in psychiarische ziekenhuis geweest. Minimal 8 maanden elke jaar... met of zonder IBS status. Samen met mijn psychiater heben wij allee medicatie geprobeert. Electrconvulsie helpt ook niet.

Allein zwaarte gedachten , geen zin, geen toekomst.
Vorrige jaar had ik zelfmoord proefe. Mijn hart heeft stopen. Reanimatie helpt... (jammer).... deze keer heb ik beter nadenken.... ik weet hoe, waar en wanner....
Vorige week heb ik lijst gemaakt ( wat moet ik doen nog voor)..

18-01-2018  |  Naam: Piotr  |  Leeftijd: 37  |  Provincie: Noord-Holland
dag in dag uit
ik ben 21 jaar ben bezig met een middelbaar diploma te halen, maar er zitten maanden tussen mijn examens en kan geen werk vinden. elke dag lijkt weer het zelfde. waker worden, eten, zetel, eten, slapen. Dagen, weken, maanden gaan voorbij..geen verandering..enigste verlossing die ik heb is alcohol of drugs om mezelf niet te vervelen elke dag en dit al 3 jaar lang.. telkens zeg ik tegen me zelf dat ik er iets aan moet veranderen en iets moet doen met mijn leven..Ik zie al mijn leeftijds genoten afstuderen aan de hogeschool/unif of gaan werken..ze nemen mij niet serieus,kleineren mij, lachen met wat ik probeer te vertellen en de blikken dat ze me geven als ik over mijn ambities/dromen vertel doen me walgen.. nja zoals ze zeggen: nobody cares about a junkies dreams ) .. ik haat het en wil er van af, maar als het erop aan komt vindt ik de kracht/motivatie niet meer om er iets aan te doen, ik heb vroeger wel wat meegemaakt waardoor ik in deze situatie ben beland en nu heb ik een foute levenstijl aangenomen en geraak ik er niet van af, Er spoken al jaren zelfmoord fantasietjes/neigingen in mijn hoofd, gelukkig heb ik ouders en een vriendin (my only pride en joy ) die me blijven steunen, De enigste redenen waarom ik hier nog wil zijn.. maar ik stel ze keer op keer weer teleur door te hervallen in mijn slechte gewoontes en ben bang om ze kwijt te raken ..Als ik dan bij een geliefde/vrienden probeer vertellen hoe ik me voel over mijn situatie, zeggen ze me telkens dat het mijn fout is en dat ik niet moet klagen.. maar dan denk ik dan: ondanks dat een mens al zijn ongeluk aan zich zelf te danken heeft, moet hij er wel mee leven, dus waarom zou hij er dan niet over mogen klagen? ik heb er niet voor gekozen om hier te zijn, maar het is mijn goed recht om te kiezen wanneer ik mezelf zou willen bevrijden van het leven.. ik weet dat er verandering kan komen, maar ik ik hoop er al veel te lang op..momenteel lijkt zelfmoord mijn enigste definittieve verlossing uit deze stangenerende bestaan
18-01-2018  |  Naam: leo  |  Leeftijd: 21  |  Provincie: Friesland
goodbye good life
daar gaat je leven je oma verloren je vriendin geen baan geen goals helemaal niks waar moet je nog naar opkijken aan het einde van je dag helemaal niks ik heb een moeder die ik teleurstell en een zus die het beter dan mij doet wat moet ik nog hier waar moet ik heen ik weet waar en er is iemand die me naam roept maar ben er gewoon nog niet klaar voor ik blijf me zelf pijn doen tot dat ik wat ga doen of tot dat ik dood ben
16-01-2018  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Limburg
Klaar mee
Hoi
Ik heb geen zelfmoordneigingen en denk ook niet dat ik dat kan, ik wil gewoon simpel weg niet meer verder. Ik ben een 16 jarige meid met een prima leven... alleen ben ik de enige die dit niet ziet. Ik heb al langere tijd last van negatieve gedachten over mezelf en mij leven. Ik heb een oudere broer en zus. Die twee zijn zo anders dan ik ben waardoor ik mijn manier van dingen doen soms als verkeerd zie. Ik heb op school best veel vrienden, maar kan alleen denken aan de kut kinderen die er rondlopen. Zulke dingen heb ik vaker, dat ik alleen het negatieve zie. En hoe erg ik ook probeer er iets positiefs van te maken werkt dat vaak niet. Ik wordt er zelf er zelf erg verdrietig en moe van. Ik ben er gewoon simpel weg klaar mee. Heeft iemand voor mij tips om hier mee om te gaan? Ik zie mijn toestand nu zelf als een donkere eindeloze spiraal die steeds opnieuw begint. Het lukt me zelf niet om deze te doorbreken, heeft iemand hier misschien tips voor??
Alvast bedankt.

15-01-2018  |  Naam: Dip.  |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Noord-Brabant
Zoek het in de natuur
Lieve mensen. Emotioneel zijn is heel normaal. Je slecht voelen is normaal. Een depressie is menselijk. Zelfmoordgedachten zijn er nu een maal. ik had er net een en daarom ben ik nu hier. Ik was heel emotioneel en ik dacht ach het leven heeft geen zin. Emotie is letterlijk energie in beweging. gelukkig maar, het blijft niet bij laag. ik heb een plek gevonden voor mezelf om tot rust te komen. Mijn lichaam vertelt mij dat het niet gelukkig is, het geeft me zelf zelfmoordgedachten. gelukkig wil het niet echt dood. ah nee want dan zou het gewoon doodvallen. het zegt mij gewoon dat ik meer aandacht moet geven aan mezelf. Het roept HEY we moeten iets doen aan deze situatie. Elke gezonde oplossing begint in rust, bij jezelf. Ik lees, zoek raad, ik wandel. ik vraag mezelf wat heeft dit lichaam nodig om ontspannen en natuurlijk te zijn. hoe werkt dit lichaam? deze eenheid van denken en zijn. Zonder afleiding van werk en stress heb ik een moment gevonden in mijn leven om stil te staan bij dit facinerend lichaam. voor het eerst in mijn leven laat ik de natuur zijn werk doen en ik kijk toe hoe ik genees. en het is fantastisch, het is heerlijk en toch ben ik nog steeds zo sceptisch. en vandaag lig ik helemaal in de knoop met mezelf. maar nu weet ik dat met kalm zijn, luisteren naar jezelf en geloven in de kracht van de natuur die in ieder van ons zit er beterschap op komst is. Staar je niet blind op je problemen, zie het groter geheel! Leer uit je fouten. Begin bij stilte en rust en die is moeilijk te vinden deze dag. maar wie zoekt die vindt. Altijd. De natuur beloond inspanning. Altijd. Vrede!
13-01-2018  |  Naam: UPsnDOWNS  |  Leeftijd: 28  |  Provincie: Friesland
ik wil al heel lang dood
ik wil heel graag dood. al heel lang. ik heb iets vandaag gedaan waar ik spijt van heb, ik heb namelijk mijn ouders teleurgesteld door iets stiekem te kopen. ze zijn zwaar teleurgesteld in mij. ik denk zelf ook dat ze mij nu niet meer mogen en mij haten. ik wil heel graag dood. ik ben al een aantal keren op internet geweest om te zoeken naar zelfmoordmiddelen en zelfmoordpogingen die ik kan proberen maar ik ben te bang en kan het niet doorzetten. ik wil graag nog een keer proberen maar dan wil ik het doorzetten en kan ik misschien een zelfmoord middel gebruiken. ook heb ik al op internet gekeken of ik me kon laten inslapen maar dat was alleen worden ernstige verwondingen, die heb ik niet tenzij het van binnen ook telt door verdriet. niet alleen door vandaag wil ik overlijden, maar ook omdat ik vroeger werd gepest (op de basisschool heel lang) dat is ook een van de reden. sinds toen wilde ik al dood.
het maakt me eigenlijk nu niet meer uit wie ik er mee pijn doe, want als ik dood ben heeft iedereen tenminste rust en hebben ze een last minder. zo denkt ik er tenminste over. ik denkt ook nog steeds dat iedereen mij haat. maar ze zeggen allemaal van niet maar dat geloof k nie.

12-01-2018  |  Naam: sucide scary   |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Utrecht
Is het allemaal zo erg, of zit het in je hoofd
Hallo, ik ben al bijna 3 jaar enorm depressief. Hoe dat komt? Soms vraag ik het me zelf ook af. Ik was altijd een van de meest vrolijke personen die je kon bedenken. Lachen om alles, veel lol hebben, en ook het geluk hebben dat ik veel (goede) vrienden heb. Thuissituatie is helemaal top, 2 ouders die geweldig voor me zorgen en van me houden, en toch voel ik me diep ongelukkig.

3 jaar geleden ontmoette ik iemand waar ik zielsveel van hield, echt de liefde van me leven, na 2 verschillende periodes het geprobeerd te hebben, zag diegene het blijkbaar toch niet zo zitten in mij. Maar toch, de woorden "ik hou van je" kan ik niet uit mijn koppie zetten. Ik wil diegene terug.. Ik mis het en zou daar alles voor over hebben, desondanks zijn we niet meer dan goede vrienden. Dat alles ging tezamen met het afsluiten van de middelbare school. Het studentenleven begon. En voor mij de slechtste periode uit mijn leven.

Ik heb mijn studies verpest, wist niet wat ik wilde, deed er niks aan, en heb het verknald, nu nogsteeds zonder opleiding. Maar wel een enorme studieschuld opgebouwd. Daar maak ik me enorme zorgen over.

Ik heb al jaren zelfmoordgedachtes, ik heb mezelf meedere keren in me arm gesneden en ook lelijke littekens aan overgehouden. Ook al een paar keer zelfmoord willen ondernemen.. Maar tervergeefs, het lijkt de enige uitweg, maar tegelijkertijd wil ik niemand dat aandoen, dan begin ik te twijfelen en weet ik niet wat ik nou moet, voor mezelf kiezen, en dood gaan. Of zo doorgaan voor de mensen die van me houden.. Ik weet het niet. Is het leven het waard, of is het maar een illusie..

11-01-2018  |  Naam: Jamie  |  Leeftijd: 21  |  Provincie: Flevoland
Niks meer snappen
Ik heb preongeluk iets gezecht. Over iemand maar hij blijft boos en heel die groep ook. Wat moet ik doen niemand vertrouwd me meer ik ben echt klaar met het leven. Eerst je moeder verliezen en dan dit.

10-01-2018  |  Naam: Jesper   |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Zuid-Holland
Ten einde raad...
Ik ben al dik anderhalf jaar depressief. Sinds een paar maanden heb ik ook zelfmoordgedachtes en heb bijna een paar pogingen gedaan.. Maar ik ben een lafaard dus ik zet niet door. Ik ben een erg stil en verlegen meisje die niet altijd zegt wat ze denkt en voelt. Hier word ik vaak op aangesproken. Ik heb een hele nare jeugd gehad. Ik heb een vader die vaak dronken was en me uitschold voor alles wat je bedenken kan. Hij zei dat alles (wat fout gaat) mijn schuld is, dat hij zichzelf zou ophangen en dat dat mijn schuld zou zijn, dat ik dik en lelijk ben en zo zijn er nog veel meer dingen. Dit is ook een reden waardoor ik zo erg onzeker ben over mezelf. Ik ben gewoon zo vaak in de grond geboord.. Ook ben ik vroeger gepest. Dat begon bij groep 4 ofzo en het stopte bij (begin) klas 3 . Ik ben ten einde raad. Ik vertrouw mezelf alleen niet meer. Ik doe aan automulatie.. Hier ben ik niet trots op maar ik doe dit omdat ik dit als enigste uitweg zie voor m'n stress. Ik weet dat ik veel mensen heb waar ik mee praten kan, maar elke keer als ik iets aan iemand vertel dan voelt het net alsof ik mensen irriteer. Maar het voelt ook net alsof ik niemand heb om mee te praten terwijl dat wel het geval is.. Mijn school weet ook van mijn problemen af. Het enigste wat ze niet weten is dat ik een paar zelfmoordpogingen heb geprobeerd. Tot nu toe wordt er niet naar mijn zelfmoordgedachtes gekeken door school. Het word zelfs genegeerd. Al mijn vrienden hebben zelf ook problemen dus ik wil ook niet teveel zorgen naar hun brengen. Ik weet gewoon niet meer wat ik doen moet..
Ik ben gewoon moe. Moe van alles. Moe van het altijd maar een masker dragen. Moe van alle gedachtes. Moe van alle mensen. Moe van alle negativiteit..


08-01-2018  |  Naam: Iemand  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Friesland
« vorige  |  5  |  6  |  7  |  8  |  pagina 9  |  10  |  11  |  12  |  13  |  volgende »