Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  4  |  5  |  6  |  7  |  pagina 8  |  9  |  10  |  11  |  12  |  volgende »
Onzichtbaar
Het gevoel dat je niet goed genoeg bent en ook nooit zou zijn. Dit gevoel heb ik vaak genoeg gehad in mijn achterhoofd. Ik was nooit mooi genoeg. Ik heb overgewicht, striemen over mn hele lichaam en littekens van mn auto ongeluk. Ik haat mijn lichaam. Ik zie hou mannen en jongens altijd met een afkeurende blik naar me kijken. Ik ben lelijk. Maar dat weet ik al. Nu ik 18 ben en niet weet wat ik wil in het leven. Ik heb geen motivatiee voor wat dan ook. Door suicidale depressie zijn de gevoelens van waardeloosheid alleen maar sterker geworden. Vooral als je veel mee hebt gemaakt en er nooit iemand voor je was maakt dit alleen maar erger. Vroeger als ik aan suicide dacht kon ik nooit ermee leven dat ik iedereen om me heen in de steek zou laten en verdriet zou doen. Nu maakt het me niet meer uit. Ik ben 18 en ik heb mijn hele leven nog voor me, maar ik wil helemaal niet meer leven. Ik wil niet langer meer ademen. Ik wil niks meer want ik weet toch dat het uiteindelijk niks uitmaakt. Ik wil dood
26-08-2018  |  Naam: Ella   |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Zuid-Holland
Geen titel waard
Ik ben een meisje van 13, als klein kind had ik leukemie en heb ik 2 keer een infectie opgelopen waardoor het heel fataal werd en ik het bijna niet zou overleven. Als kleuter werd ik gepest, ik was niet dik of wat dan ook maar werd alsnog “anders” beschouwd. Toen ik leukemie kreeg ben ik gepest door meerdere kinderen uit de buurt voor bolle, kale, jongetje etc. Toen ik schoon werd verklaard ben ik een paar jaar heel gelukkig geweest, totdat ik op m’n eind 11e begin 12e weer werd gepest. Ik werd weer dikke genoemd, (ik was wat dikker dan de rest) lelijk omdat ik een spleetje tussen m’n tanden had, kleine wenkbrauwen en dat soort dingen. Ik werd op m’n 12e dagelijks gepest door een meisje die ik ooit mijn beste vriendin kon noemen totdat ik meer aandacht kreeg van anderen doordat ik ooit leukemie had. Zij kon daar heel slecht tegen en begon allemaal leugens over mij te verspreiden waardoor niemand me eigenlijk meer mocht. Eind van dat nare jaar ben ik naar de brugklas gegaan, heb er nieuwe vrienden gekregen en ik had het heel erg naar m’n zin. Totdat ik verliefd werd op een jongen die mij niet zag zitten, ik baalde ervan en zat er een paar weken mee maar kon daarna weer verder. Ik heb het een maand later uitgepraat met die jongen en we werden beste vrienden. Weer wat maanden later waren me vriendinnengroepje (die ik begin van het jaar had) en ik uit elkaar gegroeid, we waren nog wel vriendinnen maar kregen andere groepjes, alleen 1 vriendin en ik bleven over. In de klas zelf hadden we geen vriendengroepje maar buiten de klas wel! We hadden het erg naar ons zin en kregen dus een nieuw vrienden groepje waarvan er 2 jongens en (wij) 2 meiden waren. Ik zag op school weleens een jongen uit de 2e lopen, ik was wel geïnteresseerd in hem en kwam erachter wat zijn instagram was. Na een tijdje kregen we contact en begon hij zelfs een beetje tegen me te praten als hij me op school zag. We hadden iets maar geen relatie ofzo, we vonden elkaar wel leuk totdat ik erachter kwam dat hij een depressie had en hij ineens heel afstandelijk deed en niks meer tegen me zei. Ik was er oprecht kapot van en heb er heel lang mee gezeten, m’n oma was toen ook net dood en zij betekende echt alles voor me. Ik heb het heel zwaar gehad want ik werd op school ook nog weleens dikkie dik enzo genoemd. Ik begon met snijden, eerst aan de binnenkant van m’n bovenarm, daarna aan de buitenkant van m’n arm en later ook nog bij me pols. Ik heb 2x geprobeerd me pols door te snijden maar dat is helaas niet gelukt.. Eind van het schooljaar zat eraan te komen en ik merkte dat mijn beste vriendin ineens heel bazig en bot begon te doen.. Ze liet mij iedere keer voor dr betalen en zij bepaalde waar ik wel en niet heen mocht en met wie ik we en niet mocht omgaan. Toen ze ontdekte wat er op mijn arm gaande was vond ze dat ik aandacht zocht en was ze dr klaar mee. Ze heeft me de jongens (uit de groep) gepraat en toen hebben ze me gewoon laten vallen. Vervolgens hebben ze op social media aan al m’n andere vrienden en kennissen (ik was best wel bekend op school en instagram had meer dan 1000 volgers) verteld over mijn depressie en pogingen. Mensen begonnen me te beschouwen als “gek”. En weer begon ik met snijden, totdat mijn ouders erachter kwamen doordat mijn oude vrienden naar m’n mentor zijn gegaan en zeiden dat ik alleen maar aandacht zocht daarmee. Mijn ouders hebben meteen een therapeut geregeld en ik moet eerlijk zeggen dat het fijn is om er een beetje over te kunnen praten, maar het helpt niet echt.. Mijn grootste probleem is nu dat ik mijn nieuwe beste vriendin (die trouwens echt de beste is) niet durf te vertrouwen, ik ben heel onzeker over mezelf want ik vind mezelf ontzettend lelijk en dik en de jongen van een paar maanden terug zoekt weer een beetje contact met me.. Hij wilt weer “vrienden” zijn maar ik vind het erg moeilijk omdat er teveel is gebeurd. Sinds bijna een maand terug kon ik verder met me leven en begon alles weer een beetje oke te worden. Nu hij terug is ben ik uiteindelijk nog steeds niet over hem heen en dat doet me pijn. Ik denk iedee dag aan hem.. nouja dit was het wel, denk niet dat mensen het gaan lezen maarja joe.
23-08-2018  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Noord-Holland
Tja
Tja, hoe kom je op dit punt? Het is niet dat ik zelfmoord zou wíllen plegen.. het is niet echt een leuk iets natuurlijk, laten we eerlijk wezen.. hoe kom ik op dit punt? Ik weet het niet precies.... het is een altijd aanwezige 'depressieve ondertoon' waar je je niet uit kunt denken.. was dat maar zo.... anti-depressiva kunnen misschien helpen bij sommige mensen, maar voor mij voelt dat als een tijdelijk lapmiddel... het is zo jammer dat ik het gevoel heb dat er best veel moois is in dit leven, maar dat ik het op de een of andere manier niet aan kan raken.. Ik zie dat er liefde is tussen mensen.. dat er leuke en interessante mensen zijn... maar op de een of andere manier ben ik, als iemand die met zichzelf overhoop ligt, waarschijnlijk toch niet aantrekkelijk voor die mensen... Ik heb net iemand leren kennen die ik erg leuk vind... maar na een paar keer heel grappig en leuk praten zet ik mijn voet toch weer op de rem. Ik merk dat ik me afhankelijk maak van de goedkeuring of afwijzing van deze persoon.... heel vermoeiend en niet normaal. Dan kan ik mezelf wijsmaken dat dat verliefdheid is, of zoiets.. dat ik steeds aan die persoon moet denken en me afvraag of hij mij ook leuk vindt... dat is ergens misschien zo, maar ik weet dat die depressie die ik voel ook bij een andere partner dan dat ik nu heb, niet zomaar zal verdwijnen.. misschien voor een poosje, maar niet lang.. en dan krijg ik weer dezelfde problemen als dat ik nu heb... dit doet mij erg veel verdriet. Echt heel veel verdriet. Ik zal waarschijnlijk ook niet met een afwijzing van deze nieuwe persoon in mijn leven kunnen dealen... daarom houd ik afstand.. maar ik ben er dus heel erg verdrietig over.. Wat ik ook erg moeilijk vind is om mijn gevoelens (die ik nu heb, voor een nieuwe persoon dus) op de juiste waarde te schatten... voel ik mij gewoon erg eenzaam en denk ik nu dat ik gevoelens heb omdat ik 1 keer aandacht krijg van iemand? Zijn mijn gevoelens een soort vlucht uit de werkelijkheid? Enz. enz. Ik ben de hele dag bezig om mijn 'voetjes op de grond' te houden... tegen mezelf te zeggen dat ik in de realiteit moet blijven en niet moet gaan zitten dromen en fantaseren... het is erg vermoeiend allemaal op deze manier... Antipsychotica slik ik al... ik weet dat ook deze medicijnen geen wondermiddelen zijn... Er zijn misschien 2 mensen die van mij houden.. dat is op zich natuurlijk genoeg... maar het raakt mij niet... 1 van deze personen is familie en daar heb ik nog heel veel oud-zeer zitten.. woede om bepaalde gebeurtenissen in ons leven... de ander is mijn partner... en met die partner heb ik al jaren geen lichamelijke intimiteit... alsof die persoon vies van mij is.. terwijl ik zeker weet dat die persoon wél van mij houdt.. maar dat voelt niet zo... Nou ja, het lucht wél op om het eens op deze manier te verwoorden..
19-08-2018  |  Naam: J  |  Leeftijd: 49  |  Provincie: Gelderland
Depressie
Tja en dan ben je vorig jaar 50 geworden. Moeder al bijna 20 jaar dood, vader dit jaar overleden, 1 zus die op afstand woont. Ik heb wel een vrouw en 2 lieve kinderen. Graag zou ik van werkgever willen veranderen, maar ook dat loopt niet al te vlot. Mijn vrouw werkt veelal als ik thuis ben..😕 en soms ook in het weekend. Bah ik vind er eigenlijk niets meer aan en zou het liefst bij mijn ouders zijn nu. Op mijn werk is er in 1 1/2 jaar heeeel veel gebeurd, helaas niet leuk en dat maakt dat ook dat deel van de dag minder is dan voorheen. Ik ga nog wel gewoon maar het enthousiasme is wel weg en dat vind ik echt triest. Komend weekend zijn de kinderen uit logeren en zijn mijn vrouw en ik alleen thuis. Je zou zeggen leuk, maar zij is doodop ( van zowel haar werk als van het weer van de afgelopen tijd) en wil dus lekker uitslapen morgenochtend. Begrijpelijk, maar ik ben een ochtendmens en zij is een avondmens. We hadden een stille afspraak dat we morgen een eindje zouden fietsen in een naastgelegen provincie, maar ik vermoed dat dat niet doorgaat 🧐. Ook mis is echte liefde, we zijn al bijna 25 jaar bij elkaar, maar die arm om mij heen of een knuffeltje zit er niet vaak in. Dat maakt mij onzeker en ook depressief (snapt iemand dat?). Ik word soms echt zwaar depressief wakker en gelukkig zakt dit dan weer weg in de loop van de dag, maar wat nu als dat niet meer gebeurt?? Ik ben echt bang dat er iets staat te gebeuren over niet al te lange tijd.......
Wat moet ik doen?

10-08-2018  |  Naam: Karel  |  Leeftijd: 50  |  Provincie: anders
Ik wil al 1 jaar niet meer
Het begon allemaal vorige zomer kinderen op school scholden me uit mn moeder begon me heel de tijd te slaan knijpen enz ze tuft ook in mn face de 1e keer schrok ik pas echt ik kwam huilend thuis omdat kinderen me in elkaar hadden geslagen en uitgescholden en mn moeder begon toen ook nog ik heb al heel vaak gedacht wat is een snellere dood heel veel slaap pillen , voor een trein springen of me zelf dood steken ik weet het gewoon niet meer heel mn leven is gewoon verkloot (mn moeder tuft zelfs in mn face als er mensen bij zijn) (ik ben 11 en een meisje)
10-08-2018  |  Naam: Ik wil dood  |  Leeftijd: 11  |  Provincie: Noord-Brabant
lost
waarom?
waarom ik?
waarom moet ik iedereen kwijt raken waar ik van hou?
stuk voor stuk,
iedereen laat me alleen op deze
vreselijke plek aarde.
ik kan er gewoon niet meer tegen, ik wil er een eind aanmaken.
maar ik kan het niet,
ik wil de mensen die er nog zijn en nog van mij houden, niet de zelfde de zelfde pijn aan doen die ik heb
#pain

09-08-2018  |  Naam: diona  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Drenthe
Dood
Ik wil gewoon dood
Ik mis mijn moeder
We deden veel samen
Ik mis dat

08-08-2018  |  Naam: jan  |  Leeftijd: 56  |  Provincie: Friesland
#metoo
Hoi, ik heb zelfmoordgedachten aangezien dat ik ben verkracht. Dat is nu ongeveer 6 maanden geleden. Nu ben ik wel helaas zwanger. Maar het belangrijkste is, is dat het is gebeurd. Zelf vind ik dat dit te vaak gebeurd. En ik ben nu 3 maanden 17, dat betekend dat ik al op de leeftijd van 16 ben zwanger geraakt. Toch is een moeder worden al een lange tijd een droom. Maar nu is het van een vreselijke man die iemand van straat plukt.Elke keer dat ik er aan denk vliegen de tranen mijn ogen uit. Hoe vreselijk wil je zijn, wij vrouwen hebben ook recht. Toch heb ik tijdens de verkrachting keihard om help geschreeuwd, heb ik tegen gevochten. Wij hebben ook gevoelens, en zeker als wij vrouwen nog jong zijn zoals ik. Zo'n verkrachting maakt je overgang naar volwassenen echt kapot! Dit bericht is nar de verkrachter: Ik hoop dat je spijt heb, en dat ik je enige slachtoffer ben. Ook hoop ik dat je je excuses aanbied, en ook dat je de bak in gaat.

07-08-2018  |  Naam: Shelly  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Utrecht
Ik haat mezelf en meer
Ik kan niks goed doen en ik wil erg graag zelfmoord plegen maar ja ik ben bang voor de dood tegelijk ik heb depresie en 2 vrienden en die willen ook zelmoord plegen mijn ouders haten mij denk ik ook want ze geven mij altijd de schuld van random dingen
oja en ik ben maar 11 en ik wil nu al zelf moord plegen (ik wil zo graag dood)

07-08-2018  |  Naam: Sibren  |  Leeftijd: 11  |  Provincie: Noord-Brabant
Alles komt door Dikheid
Hallo, ik ben Indy. Toen ik in groep 1 zat viel ik van een klimmenrek, ik mocht er niet eens op maar ja wat was ik, een persoon die niets wist. Mijn ouders vertelden dat ik in het ziekenhuis was beland. In Groep 2 speelde ik altijd alleen want dat vond ik leuk in het zand. Andere mensen uit groep 6/7/8 deden mij daarom pesten ze duwde me op de grond. Ik moest hard huilen. In groep 3 leerden we schrijven iedereen had al de vulpen gekregen maar ik niet. Dat was hun eerste reden om mij te pesten. In de pauzes speelde ik nog steeds alleen. Ik probeerde touwtje te springen maar dat lukte niet ik viel telkens daarom lachte mensen me ook uit. Uiteindelijk ging ik met hun meespelen maar dat vond ik eigenlijk niet zo want ze trokken mijn onderbroek hoog op omdat ik wat voller was dan de rest. Ik heb een wat uitgetrokken hoofd. Mijn ouders begonnen er ook al over. Ik liep vaak weg en dan ging ik naar school. Daar had ik in de bosjes een springtouw verstopt omdat ik wist dat het vaak van pas kwam. Ik spendeerde daar veel tijd. Soms uren per dag. Ik vond dat ook heel leuk om te doen. Na groep 3 kwam groep 4. Daar werden de 2 groepen 3 gemixt. Degene die mij toen uitlachten waren weg. Ik was zo blij. Ik maakte ook contact met een vriendje, hij speelde ook vooral met de mensen die mij pesten maar soms speelde hij met niemand toen kon ik met hem gaan spelen. We deden samen tikkertje. Ik de klas waren nieuwe mensen die mij uitscholden met ziektes en dat ik dik was. Mijn ouders zijn redelijk klein en normaal qua postuur. Hun zeiden weer dat ik moest afvallen maar hoe? Want denk je dan als zon klein kind. Ik at al alleen een broodje na het avond eten rond 8 uur op de bank terwijl mijn ouders een zak chips leegaten. Ze vonden dat ik geen eens meer mocht snoepen! Toen ze dat zeiden liep ik weg ik ging weer naar het schoolplein waar nog steeds het springtouw lag. Ik wou wat leuks doen. Op het klimrek kon je veel doen, ik ging daar ook op spelen dat vond ik echt super! Ik bleef er tot 11 uur ‘s avonds toen besloot ik om naar huis te gaan mijn ouders zaten bang op de bank voor wat er met mij kon gebeuren. Ze waren erg bezorgd maar durfden niets te doen. Snap ik ook wel ze wouden niet dat ik weer wegliep. Mijn verjaardag was eind groep 4. Ik kreeg een zak knikkers met mijn verjaardag ik was zo blij! Dat wou ik altijd al hebben. Maar aan de andere kant was ik best boos, mijn ouders verdienen super veel geld en wat krijg ik een cadeau van 10 euro, andere mensen uit mijn klas kregen bestuurbare auto's. Eindelijk kon ik ook mee knikkeren. Die periode was mijn leuke tijd uit mijn hele leven! Uiteindelijk was dit schooljaar ook weer afgelopen. Ik mocht over! Naar groep 5 daar was de hel, ik kreeg de stomste leraar genaamd Milan. Hij was zo streng! Ik wist niet wat ik moest doen, maar bij hem leerde ik wel muziek kennen en dat vond ik cool joh! Mijn ouders hadden thuis een radio die gebruikte ik om muziek te luisteren. Ik werd volop gepest omdat ik te dik was vonden hun. Thuis was ik veel op mijn kamer alleen. Want die vriend die ik had was verhuisd en ging ook naar een andere school. Dat was toen een week geleden. Ik voelde me zo in de steek gelaten. Mijn ouders waren ook alleen maar bezig met zichzelf. In een schoolpauze was ik aan het knikkeren toen er een stom joch van groep 8 kwam en die pakte al mijn knikkers en gooide die op het dak. Ik was zo bang. Wat zouden ze nog meer doen? Vanaf dat moment durfde ik nooit meer naar buiten te gaan. In de pauzes sloot ik mezelf op in de wc’s dat was wel een goede plek. Totdat juf Maaike me daar vond. Ik was zo bang voor wat voor straf ik zou krijgen. Maar in tegendeel ze hielp me en wou weten wat ik daar al een week lang in deed. Ze gaf me advies dat ik gewoon met de kinderen buiten moest gaan spelen maar dat weigerde ik. Uiteindelijk kreeg ze me toch zover om naar buiten te gaan. Ik vroeg aan de coole jongens of ik erbij mocht zitten. Dat mocht! Ik was erg opgelucht toen ik ging zitten stonden hun op en gingen ze ergens anders zitten. Juf Maaike zag dat dat was gebeurd. Ze vroeg aan mij of ik wou dat ze er wat van zei. Dat wou ik moet straks was ik de enige die dat zulk dingen door de leraar deed doen. Ik stelde me voor om voor mezelf op te komen, maar dat was geen succes het enige was dat er gebeurde is dat ze me meer gingen pesten. In de volgende pauze rende ik naar de krat en pakte daar een springtouw. Alles was leeg. Een coole jongen kwam naar me toe en zei geef dat springtouw ik wil springen. Ik zei nee, nu ben ik. Hij duwde me op de grond en bond mijn armen aan een hek niemand zag het was het was ik heb donkerste plekje op het speelplein omdat ik daar altijd zit. De pauze was voorbij, intussen tijd was ik aan het nadenken of ik nog wel wou leven. Ik wou heel graag leven zelfs! Maar omdat ik wat dikker was moest ik maar accepteren dat ik gepest werd en dat ze me mochten uitschelden met ziektes. Mijn ouders wouden graag een hond, dus wat denk je we gingen een hond halen. Het was zo leuk, ik mocht de hond kiezen en daarna keken mijn ouders of het de goede hond was die hun wouden. Soort van mocht ik dus kiezen. Uiteindelijk werd het een zwarte hond. Het was mijn nieuwe vriend. Ik spendeerde veel tijd met hem buiten hij vond mij ook leuk. Stel ik had mindere tijden spendeerde ik extra tijd met hem. Uiteindelijk werd ik weer jarig ik kreeg een zak chips, van mij opa en oma’s. Van mijn ouders kreeg ik een keyboard, muziek vind ik erg leuk en daar maakte ik muziek mee ik recorde het via mijn keyboard ik luisterde het terug en probeerde telkens betere muziek te maken. Groep 6, 7 en 8 liepen wat makkelijker ik maakte een nieuwe vriend die mij eerst deed pesten maar nu niet meer hij had zijn excuus gemaakt en we waren grote vrienden aan eind groep 7. Groep 8 wacht wel leuk we deden het spel weerwolven dat vond ik leuk. Maar ik werd ook weer uitgescholden buiten schooltijd dat ik deed valsspelen en dat ik te dik was om af te gaan. Nu zit ik in de brugklas en daar gat het beter. Ze accepteren me dat ik dik ben, en daar ben ik blij mee. Bedankt voor het lezen
06-08-2018  |  Naam: Indy  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Antwerpen
« vorige  |  4  |  5  |  6  |  7  |  pagina 8  |  9  |  10  |  11  |  12  |  volgende »