Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  4  |  5  |  6  |  7  |  pagina 8  |  9  |  10  |  11  |  12  |  volgende »
waarom
ik ben remy en ik ben 14 jaar ik word in augustus 15 maar ik zit/zat op school ik ben nu in behandeling bij de banjaard en ben uitgeschreven bij mijn school en ik werd op school al in principe sinds groep een gepest en ik zit nu in de tweede en ik word nog steeds gepest ik heb nu een vriendin en die vind ik echt leuk en ze weet van mijn situatie maar ik hou echt van haar en ik voel me vandaag echt heel belabberd en ik weet echt niks meer ik rook om het gevoel van de dood weg te houden allen ik hoor elke dag dat ik moet stoppen maar ze snappen er niks van. en me ma begint ook niet alles meer op een rij te kunnen houden en ik wil er gewoon niet meer zijn ik wil dat dit ophoud maar hoe kan ik dat doen? ik denk soms dat als ik op de veertiende verdieping zou gaan staan ik er zo zou kunnen afspringen dan is het allemaal voorbij. maar ik wil niemand pijn doen want ik weet hou het voelt als mensen zich zorgen om je maken maar ik raak iedereen kwijt (sad face) ps de banjaard helpt dus echt nii

24-04-2017  |  Naam: Remy   |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Zuid-Holland
Al jaren.
Hallo. Al jaren denk ik met tussenposis aan zelfmoord plegen. Ik ben de jongste van 3, ben nu inmiddels 52!
Al vanaf dat ik kon denken voel ik me een buitenbeentje in de familie.
Ik ben alleen. Paar relaties zijn gestrand.
Mijn zus is getrouwd en heeft 2 kids die het allebei goed doen. Mijn broer woont in AustraliŽ met zijn nieuwe vriendin. Hij heeft geen kinderen. Zij ook niet voor zover ik weet.
We hebben steeds minder contact.
Ik vermoed dat mijn zwager echt een gruwelijke hekel aan mij heeft.
Ik ben hooggevoelig. Natuurlijk snap ik dat dat voor anderen heel lastig is, maar dat is ook zo voor mezelf!
Het kost me steeds meer moeite om te leven of te overleven. Ik voel me heel vaak heel erg eenzaam. Het lukt me niet om een partner te vinden ..
Ik denk steeds meer aan zelfmoord.
Maar wat ik hier ook al heb gelezen: ik denk dan nog wel aan de familie die dan mijn begravenis moet regelen.
Ik ben nu alleen nog goed omdat ik mede-mantelzorger voor mijn moeder ben.
Mijn vader leeft niet meer. Hij is in 2007 overleden. Hij hield iedereen bij elkaar. Mijn moeder doet dat niet.
Mijn zus en ik hebben​ een paar keer flink gebotst. Nu is het contact zo goed als niks meer.
Mijn 50e verjaardag was heel eenzaam!
Hoe kan ik voorkomen dat de familie de troep op moet ruimen als ik zelfmoord pleeg. Geen idee.

21-04-2017  |  Naam: Aleida  |  Leeftijd: 52  |  Provincie: Gelderland
zelfmoord plegen ja of nee?
Hallo,
ik ben een meisje van 15 jaar en ik denk zo goed als elke dag aan zelfmoord. Omdat ik een slechte jeugd heb gehad... Mijn mama was alcoholist en dat zorgde voor vele trauma's in mijn leven, ik werd gepest 6 jaar lang. En ik heb gewoon het gevoel dat niemand me begrijpt en ik heb enorm veel schrik om verlaten te worden door de mensen die wel om me gaven. Vooral na de dood van mijn overgrootmoeder ging mijn leven snel berg af. Ik wacht op de hulp van God, maar ondertussen heeft mijn leven wel geen zin meer. Ik ben verloren. En ik krijg overal waar ik kom, haat van de mensen om me heen.. Mijn hoofd is een en al een doolhof waar ik niet uitgeraak. Ik heb een paar keer een vriendin van mij ongerust gemaakt omdat zij wist wat ik wou doen en omdat ik zo depressief was en ik antwoordde nergens meer op op mijn gsm. Aangezien ik mijn leven beu was en ik was het al van plan, maar daarna begon ik haar berichten te lezen voor mij en dat hielp me effe. Maar ik wil mijn problemen niet meer delen met mensen.
Wat moet ik doen ?

20-04-2017  |  Naam: Anoniem   |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Belgie
Depressie
Ik word heel erg depressief van een game. Het heet Counter Strike: Global Offensive. Ik word elke keer uitgescholden en heel veel mensen bedreigen mij zeggen dat ik mislukt ben en geen vrienden heb. Daardoor twijfel ik. Moet ik wel of niet zelfmoord plegen. Ik weet het niet maar de drang van zelfmoord plegen is groot. Als ik dood ben heb ik eindelijk rust en wordt ik niet meer gepest.
20-04-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Noord-Holland
alleen
ik heb een vriend al een jaar voor hem heb ik al veel mee gemaakt ik ben verkracht op me 12e mijn ouders zijn uit elkaar en mijn vader is te arm omdat ze geld naar wiet gaat. mijn vriendje houd van me en ik hou vn hem maar hij is snel boos hij slaat me ook en scheld me uit ik vind mezelf niets meer waard en ik weet dst veel mesnen denken verlaat hem dan maar ik kan het niet ik heb niemand hij wilde nooit dat ik vriendinnen had nu heb ik dat ook niet ik zie mijn vader ook niet meer terwijl mijn broer daar woont de vriend van me moeder heb het niet zo met mij en mijn moeder begrijpt het allemaal niet ik wil gewoon dat mijn vriend me niet meer slaat dat hij luisterd naar me ik kan gewoon niet door want hij gaat dat nooit doen ik ben alleen en ben er klaar mee met alles ik heb niemand behalve mensen die het me zo moeilijk maken ik heb zoo veel stress de laatste tijd alles doet pijn ik slaap slecht ik trek het niet meer
20-04-2017  |  Naam: anoniem  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Zuid-Holland
Zelfmoord plegen
Ik loop nu al 30 jaar op aarde rond, doelloos. Soms zit ik in een bui, waarin ik denk aan zelfmoord. Ik moet dan altijd de afweging maken tussen leven en dood. Dan kies ik meestal om toch verder te leven, ook al wil ik dat eigenlijk niet. Mijn leven is niet bepaald een succesverhaal, in de relatie gaat het niet goed en vrienden heb ik maar weinig. Je doet pogingen om het te verbeteren, maar dat lukt dan niet, omdat je dan weer tegen een andere grens aan loopt. Ik moet trouwens toegeven dat het denken aan zelfmoord ook tot een bepaalde rust en zekerheid leidt. Iedereen gaat toch een keer dood, waarom mag ik nu niet dan niet gaan. In de jaren tachtig sprak men wel eens over de pil van Drion. De nette beschaafde burger kon met dit plan zijn eigen dood kiezen. Zelf ben ik hier een voorstander van, want als je de dood in huis haalt zul je ook twee keer nadenken of je het wel of niet doet. Helaas zijn er voor dit plan te veel tegenstanders, vooral uit christelijk hoek, mensen die notabene zelf samenleving hard maken. Ook de klote VVD doet hier aan mee, zij versterken het beeld tussen een loser en een winnaar. Ook het geldsysteem is dor en rot, de grote jongens winnen alleen maar meer en nog meer, en het lage volk kan daar voor opdraaien. Het lage volk moet leven, voor de grillen van de rijken. Echt, wij zijn niet meer nodig. Voor een multi miljardair zijn wij poppetjes die hij kan inhuren en er mee kan spelen naar hartenlust. Ik verzet mij hier tegen. Misschien kan ik niet tegen een veranderde samenleving. Beste heren van de site, daar mag u wel meer kritiek op hebben. Nederland, zal de komende jaren alleen maar harder worden. Crisissen komen en gaan, en elke crisis wordt alleen maar weer erger. En waar gaat het allemaal om...om het klote geld, dat bepaalt je succes nog steeds. Geef iedereen toch het zelfde en blijf niet hangen in economische termen, die schade aanbrengt aan een kleine tot grote groep mensen! Hou daar mee op!
19-04-2017  |  Naam: Michiel  |  Leeftijd: 30  |  Provincie: Groningen
Gesprek met men moeder gehad
Ik heb al zo 3 maand zelfmoordgedachten & snij mezelf al 2 maand ongeveer..
ik heb na zo lang wachten met men moeder gepraat. Ik had gezegd "het maakt me eigenlijk niet uit of ik nog leef of niet" maar dan wou ik ineens niets meer zeggen..
en is mijn moeder boos geworden.
Uiteindelijk heb ik 1/100 van mijn problemen verteld, ze weet ook niet dat ik snijd.
Maja ze denkt nu dat ik het niet echt meen enzoo dus ben ik bang dat als ik dit een tweede keer zeg ze me nog steeds niet zal geloven enzoo..
dusja ik weet niet wat ik moet doen..
Iemand tips voor zonder pijn het leven te verlaten?

18-04-2017  |  Naam: Anoniempje  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Belgie
Niet begrepen.
Goedemorgen. Ik zit met een enorm dilemma en ik wou dat ik het lef had om zelfmoord te plegen. Daar is echt wel lef voor nodig.
Ik ben nu 52. Ben de jongste uit een gezin van 3 kinderen. Mijn vader leeft niet meer. Mijn moeder wordt dit jaar 80, mijn broer woont in AustraliŽ, en mijn zus woont in dezelfde plaats als mijn moeder. Mijn zus en ik mantelzorgen allebei met nog anderen voor mijn moeder. Nu is het zo dat mijn zus en haar man, en ik vermoed mijn moeder ook, het alleen maar handig vinden dat ik nog besta om te mantelzorgen voor mijn moeder.
Mijn zus en ik kunnen absoluut niet met elkaar overweg. Soms denk ik dat zij en haar man mij haten. Ik heb een brief geschreven (zůnder verwijten) dat ons leven heel verschillend is en dat ik dat begrijp, maar ook of ze willen laten weten wat er allemaal tussen ons in staat. Onze levens zijn heel verschillend: mijn zus en zwager werken allebei en hebben 2 kids die het ook allebei "goed doen": allebei een baan en wonen allebei samen.
Ik ben alleen, heb wel wat relaties gehad maar die zijn allemaal stuk gelopen. Dat begrijpen ze voor een deel wel. Maar verder denken ze volgens mij dat ik mezelf heel zielig vind en dat ik jaloers ben!
Terwijl mijn leven met een grote psychiatrische achtergrond echt niet makkelijk is.
Waarom ze me haten weet ik niet. Ik zit in de WAO en ben nu dus weer alleen. Ik ben gevoelig en ik loop al jaren bij het GGZ.
Mijn zwager belt mijn moeder om te vragen of het met mij en haar een beetje goed gaat .. in het begin vond ik het mantelzorgen heel zwaar. Nu een stuk minder. Hoe dan ook: ik word nog steeds gekleineerd waar anderen bij staan.
Op mijn brief heeft mijn zus alleen laten weten "laten we normaal tegen elkaar doen" . En ze had geen zin om uitleg te geven.
Mijn moeder wordt volgende maand 80. Dan is er "feest" en mijn broer komt met zijn vriendin over uit AustraliŽ met zijn nieuwe vriendin die we nog nooit hebben gezien.
"We". Ik heb het gevoel dat er 9 man tegenover mij staat. Zelfs mijn moeder, die overduidelijk de kant van mijn zus kiest. Met steeds meer moeite zorg ik nu nog steeds voor mijn moeder, maar ik moet mijn mond houden over mijn zus want mijn moeder zegt dat alles aan mij ligt. Zolang we het daar niet over hebben gaat het goed en kunnen we het zelfs nog gezellig hebben samen.

Ik voel mij niet begrepen dat mijn leven niet makkelijk is. Als mijn moeder er niet meer is zullen de contacten afgelopen zijn.
Ik ben bang voor mijn eigen zus met de ongelooflijke felheid die ze uitstraalt en mijn zwager, daar zit ik ook niet op te wachten dat ik die weer zal zien.
Mijn leven is qua vrijwilligerswerk nu een beetje een puinhoop: het staat even stil.
De verjaardag van mijn moeder, daar wil ik onderuit komen. Dat zal een enorm gespannen sfeer zijn. Het lukt me ook niet om een nieuwe partner te vinden.

Wilt u/jullie mij heel eerlijk zeggen wat jullie denken na het lezen van bovenstaande. ?
Ik vind het nu zo gecompliceerd dat ik er niet meer wil zijn. Dat ik niet meer besta.
Stom is dat ik dan nog denk aan de begrafenis die mijn naaste​ familie dan nog moet regelen. ..

Vriendelijke groet.

Arina

18-04-2017  |  Naam: Arina van H.  |  Leeftijd: 52  |  Provincie: Gelderland
Niks
In deze samenleving zijn we allemaal poppen, vastgebonden aan touwen en iemand moet ons helpen staan. Net zoals je ouders je helpen lopen en je leren fietsen. Alles is met hulp. We hebben die hulp nodig, want zonder die hulp zijn we niks. En als we niks zijn, zijn we dan wel nodig in deze samenleving?

17-04-2017  |  Naam: D.N  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Overijssel
Liefde
Partner ontslag genomen,kan niet meer.
Gaat om mijn partner,dit jaar 30 jaar samen.
Als 24 jaar medische begeleiding .
Drank zorgt voor neerwaartse spiraal.
Ik moet nu voorbeeld stellen en sterk zijn.
Gesprek bij huisarts noodzakelijk
Komen hier niet tezamen uit

15-04-2017  |  Naam: Bart H  |  Leeftijd: 49  |  Provincie: Zuid-Holland
« vorige  |  4  |  5  |  6  |  7  |  pagina 8  |  9  |  10  |  11  |  12  |  volgende »