Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


Denk er steeds vaker aan
De afgelopen weken ben ik grotendeels in een sombere stemming. Dat komt door verschillende omstandigheden..ik heb in december 2017 de huur van mijn geweldige appartement opgezegd, om samen te gaan wonen met mijn ex. Na zo'n 7 maanden vond mijn ex het niet werken, dus besloten we om apart te gaan wonen en moest ik op een kamer gaan zitten (die ik in augustus vond) in een woning die ik deel met huisgenoten, zodat mijn ex uit kon zoeken of hij zo weer meer naar mij toe groeide. Een half jaar lang heeft hij me aan het lijntje gehouden, omdat hij steeds twijfelde of de relatie moest worden verbroken. Afgelopen maart maakte hij het dan toch uit. We hebben een maand geen contact gehad, maar trokken uiteindelijk toch weer naar elkaar toe. M'n ex zei dat hij open stond voor alles, of het nou vriendschap of toch weer een relatie zou worden. Hij zei ook dat hij nog niet aan daten toe was, en dat hij eerst rustig wilde uitzoeken wat zijn hart nou over mij/ons zei.
We zoenden elke keer dat we elkaar zagen, hebben heel veel goede gesprekken gevoerd en mijn ex deed het echt lijken alsof hij heel veel om me gaf en leek bijna wel weer verliefd op me. De laatste keer dat we elkaar zagen (vorige week woensdag) was het ook weer heel leuk en gezellig, en ook toen hebben we weer gezoend..zowel bij hem thuis als bij mij voor de deur toen we afscheid namen. Vier dagen later, afgelopen zondag dus, kreeg ik een appje van hem dat hij het leuk heeft met een meisje/vrouw dat hij pas een week geleden had ontmoet en waarmee hij alleen maar via app contact had, en dat ze wilden uitzoeken of het meer kon worden. Ik voelde me zo verraden, gebruikt, boos en teleurgesteld dat ik helemaal niks meer tegen hem gezegd heb en alle vormen van contact verbroken heb. Ik mis hem ontzettend maar weet ook dat we (in ieder geval nu) geen contact kunnen hebben, daarvoor heeft hij mij teveel pijn gedaan.

Ik ben mijn vertrouwen in de liefde volledig kwijt..sowieso ben ik nu natuurlijk niet toe aan een nieuw iemand, ik moet dit allemaal eerst nog verwerken en aan mezelf werken.

Het probleem is alleen dat ik het allemaal niet meer zie zitten.
Het loopt in mijn leven allemaal niet zoals ik graag wil of gehoopt had. De wachtlijst voor een sociale huurwoning is hier zo'n 9-10 jaar, en geluk met het vinden van een lotingwoning heb ik nou ook niet echt. Ik wil niet nog veel langer in deze kamer zitten, ik word er alleen maar depressief van. Daarnaast moet ik weer een half jaar vertragen met mijn studie, terwijl ik zo graag gewoon aan het werk wil..dat zou alles ook een stuk makkelijker maken, evt. kan ik zelfs in de vrije sector huren.

Iedereen zou zeggen 'dat is gewoon een kwestie van tijd..er komt vanzelf iets op je pad', maar ik ben het wachten zat. Ik zie de toekomst gewoon somber in. Er staan leuke dingen op de planning deze zomer, concerten van mijn favoriete bands, waarvan een meet&greet met een van die bands, uitje naar de Efteling, boottochtje met m'n ouders en zusje, maar ik kan me er niet meer op verheugen. Ik doe al deze dingen wel, maar zodra ik thuis kom ben ik weer somber..
Ik denk steeds vaker aan manieren om er een eind aan te maken, zonder dat anderen er hinder aan ondervinden, maar dat is nog niet zo makkelijk...Daarnaast is hetgeen mij tegenhoudt vooral mijn ouders. Ik wil hun die pijn niet aandoen..

03-07-2019  |  Naam: J.  |  Leeftijd: 28  |  Provincie: Flevoland
Het leven is Mooi, maar....
Hoi allemaal,

Ik ben Ghost en ik ben geboren in Afghanistan in een heel mooie land maar vind ik het echt jammer dat niet veilige is om daar te leven. Ik had echt een mooi leven, veel vrienden, grote familie, grote huis, auto... ik had gewoon alles en opeens een dag besloot mijn ouder dat wij kunnen hier niet meer leven, want onze familie geloven niet op islam, dus iedereen was heel raar en agressief met ons en soms mensen komen met wapens binnen onze huis waarom geloof jullie niet op islam en zo... opeens onze ouder besloten dat we kunnen niet meer hier leven. In 12-02-2017 ik kwam naar Nederland met mijn familie. Voor het eerste week in Nederland was leuk, maar na een tijdje word saaier en niet meer leuk. Ik ken niemand en ik kan Nederlandse taal niet praten alles was shit gewoon. Ik mis mijn beste vriend. Hij was als een broer voor mijn, maar helaas ik heb geen broer maar hij was zoals mijn broer. Ik had wel contact met hem in Instagram. Ah pittig leven. Na ander halve jaar ik moet mijn mavo diploma halen, dat was echt moeilijk en ik heb mijn beste gedaan maar ik heb mijn diploma niet gehaald, allen door engels taal en geschiedenis vaak. Ik haat geschiedenis maar door deze vaak ik moet naar mbo 2 gaan. Mijn doel was om een Cyber Security specialist worden maar ik kan niet meer door fucking geschiedenis vaak. Ik was echt boos. In 09-02-2019 ik heb een bericht gekregen van mijn vriend. Maar eigenlijk dat was zijn vader dat ( hij is dood gegaan in terroristische aanval) catcht ik dat hij maakt grapjes met mijn maar toen ik hem zijn vader gebeld, mijn hele lichaam was aan het huilen. En nu ik werk zonder diploma in mijn eigen opleiding. Ik wilde een Cyber security specialist worden maar ik ben Cyber crimineel geworden. En Een beste investor in digital money. Ik wil niet meer leven want ik kan nu alles doen. Ik weet dat ik ben een crimineel en mijn toekomst is in gevangenis. Ik wil graag bij Nederland security center werken maar helaas ik heb geen diploma, maar ik ben echt goed in cyber security door een diploma zo veel problemen, waarom? Onderwijs in Nederland, bijvoorbeeld straat is recht en leerlingen moeten helemaal zigzag gaan. Waarom?. Ik snap het echt niet. Maar ik hoop jullie dit alles goed begerijpt, sorry voor mijn slecht Nederlands taal. Ik ben bijna 3 jaar in Nederland. Ik wil gewoon nu door gaan met mijn studies en leven... succes iedereen.

19-06-2019  |  Naam: Ghost  |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Noord-Holland
Zelfmoord
Okay ik ben een meisje van 12 mensen denken dat ik gelukkig ben enzo maar er is veel gebeurd in mn verleden zoals: ik ben verkracht door mijn opa en geslagen door mijn vader ik durf dit aan niemand te vertellen omdat ik te bang ben want zoveel mensen zeggen als je snijwonden hebt je bent een aandachtshoer.... Daarom durf ik het aan niemand te vertellen. Kan iemand zeggen wat ik kan doen alstjeblieft ik wil hier van af..
17-06-2019  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Zuid-Holland
Nee niet meer
Ik heb Al veel meegemaakt in mijn leven.Zins ik 12 be. Heb ik suicide gedachtes een Doe ik zowat elke maand een poging. Op school werd ik altijd buitengesloten (gepest). Ik begin met zelfverwonding ik voelde me thuis nog het best ik wist waar ik wou zijn.Nu 8 maanden geleden werd het allemaal erger.De uithuiszetting ik werd bij mijn ouders weggehald door 15 agenten met mijn andere zusjes en broer.Die dag vergeet ik nooit meer.Ik zie mijn zusjes maar 1keer per maand mijn broertje is meteen bij de geboorte in een pleeggezin gezet wat me nog meer pijn doet.Ik zit nu in opname omdat ik gewoon echt niet meer aankon ik was echt in gevaar voor mezelf.Nu de laatste maanden gaat nog niet beter heb weere zo extreme gedachtes Ben plannen aan het maken on eruit te stappen.Ik heb vandaag mijn ouders eerlijk Morten zeggen dat ik me terug heel slecht voel .mijn anti depressive medicatie is ook verhoogt Ik weet niet of iemand hetzelfde heeft maar ik blijf erbij ik wil niet meer beter worden er is teveel gebeurd in mijn leven.Ik heb geen ernergie meer ik Kan niet door maar niemand die me begrijpt echt niemand
16-06-2019  |  Naam: Uit leven  |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Limburg
ik wil gewoon niet meer.
Ik heb vele verliezen geleden in mijn leven......ik kan en wil gewoon niet meer. Het leven is 1 groot lijden. Ik wil gewoon dood. Dan heb ik rust. Groet, Hans.
19-05-2019  |  Naam: Hans  |  Leeftijd: 55  |  Provincie: Zuid-Holland
Niet blij met mijzelf
Ik ging op de basis en middelbare school naar scholen die uit voornamelijk buitenlandse kinderen bestonden.

Nu ik de middelbare school heb afgerond en de hogere school heb bezocht, ben ik erachter gekomen dat ik voor een nederlands kind ontzettend onder gemiddeld ben. Ik ben een stuk kleiner en lelijker dan iedereen. Ook blink ik nu niet meer uit in presentaties. Wanneer ik aan mezelf denk of mezelf zie wordt ik ontzettend triest. Wanneer ik in de spiegel kijk krijg ik suicidale gedachtes. Vaak moet ik met moeite mijn tranen binnenhouden, omdat ik zo ongelukkig met mijzelf ben.

01-05-2019  |  Naam: Jan  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Noord-Holland
Genoeg
Genoeg geleden, genoeg drank gezopen, genoeg morfine genomen, genoeg geleefd, genoeg gezorgd, genoeg strijd gevoerd, genoeg van relaties, genoeg van verbonden voelen met mensen, genoeg moeite gedaan, genoeg moeite gedaan om aardig gevonden te worden. Ik ben niet aardig en zal dat ook nooit worden! Sorry, Sterkte allemaal, hou van elkaar!
26-04-2019  |  Naam: Willem  |  Leeftijd: 63  |  Provincie: Noord-Holland
I want to diggity die
Hallo,

ik ben op dit moment 19 jaar, studeer aan de wur en denk dagelijks aan dood willen. Ik weet niet precies wat het is, want ik heb op dit moment een redelijk leuk leven, ik doe sociale dingen, heb een leuke studie gekozen met leuke mensen etc. Op de middelbare school was het iets minder leuk, en ik heb het gevoel dat, hoewel mijn omstandigheden veranderd zijn, ik niet veranderd ben. Ik voel me vaak dood vanbinnen. Ik kijk niet uit naar mijn toekomst, en denk deels ook dat ik nooit een normaal, gelukkig leven kan lijden. Ik heb moeite met het ''vasthouden'' van relaties, en het heeft er allemaal mee te maken dat ik de helft van de tijd nergens zin in heb of het nut van dingen niet in zie. Ik kan normale dingen niet meer volhouden, zoals het spelen van D&D met online vrienden, verhalen schrijven of ook maar iets waarvan ik eerst het plan had om wel vol te houden. Zelfmoord plegen is zo ontzettend kut voor familie, vrienden of zelfs kennissen. Maar wat is er goed aan het leven?? Als ik een uitknop had, had ik er al lang op gedrukt. Maarja, daadwerkelijk zelfmoord plegen is veel meer moeite. Ik ben laatst naar een psycholoog geweest, maar ik voel me hetzelfde. Ik vraag me af in hoeverre ik hulp kan krijgen.

10-04-2019  |  Naam: Snaila  |  Leeftijd: 19  |  Provincie: Gelderland
verdrietig
Wat mis mag gaan ging mis, mijn ex bedroog mij vier jaar, relatiebreuk, ik verhuisde van West Vlaanderen naar de Kempen, alles ging mis al mijn spaargeld ging in de auto, zoveel onkosten gehad, uiteindelijk ik was ook nog ziek kreeg minder geld dan mijn huur, OCMW steunt mij nu, maar is gewoon niet voldoende, ik jank iedere dag, en vraag mij af wat ik nog op deze planeet moet doen, soms denk ik was ik maar gewoon dood, en vraag mij nog steeds af waarom ik geboren ben, ik voel me eenzaam en dan zit ook alles tegen
08-04-2019  |  Naam: sil  |  Leeftijd: 53  |  Provincie: Antwerpen
La vie comme elle vient
Toen ik jonger was, kreeg ik nooit kritiek. Alles wat ik deed was goed, ik werd hoogbegaafd genoemd etc. en nu voel ik me aangevallen bij alle kritiek die ik krijg; kan ik er niet mee omgaan en kan ik geen grenzen aangeven. Ik kan geen hulp accepteren omdat ik slecht ben ik het vertrouwen van anderen; mijn moeder ging vreemd met een collega en mijn vader wil van me houden maar had liever geen homo als zoon gehad. Doordat ik niet goed ben in het vertrouwen van anderen kom ik wantrouwend over; durf ik niet goed om hulp te vragen en ben ik in mezelf gekeerd. Ik ben ten einde raad en ik inventariseer alle opties, maar de stress en druk worden me teveel.
03-04-2019  |  Naam: Mario  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Noord-Holland
« vorige  |  1  |  2  |  pagina 3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  volgende »