Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  1  |  2  |  pagina 3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  volgende »
Verdriet
Ik heb heel veel verdriet omdat ik altijd het gevoel heb dat niemand mij snapt. Als ik iets wil vertellen aan mijn vrienden/vriend dan lijkt het wel of ze vinden dat ik me aanstel. Ik ben gewoon depressief en niemand die het in ziet. Ik vraag me af hoe ik het zo goed kan verbergen. Mensen gaan er al vanuit dat ik boos/chagrijnig ben op hun terwijl ik dat niet eens zo bedoel. Ik voel me super machteloos omdat ik dingen wil veranderen maar niemand het toelaat. Ik voel me zo alleen terwijl er zoveel mensen om me heen zijn. Ik mis vroeger zo erg. Was het allemaal nog maar zo onschuldig en makkelijk.
14-09-2017  |  Naam: Joris  |  Leeftijd: 19  |  Provincie: Noord-Brabant
zie het niet meer zitten
me leven lijkt allemaal leuk en aardig goed baantje, opleiding. het lijkt allemaal leuk maar ik weet niet wat ik doe in de maatschappij. me vriendin heeft het pas geleden uitgemaakt en dat was voor mij moeilijke tijd. sinds kort probeer ik het opnieuw bij mijn vriendin ik probeer de slechte dingen die ik heb gedaan goed te maken. maar elke keer als ik iets goed probeer te doen gaat het de dag erna fout. ik doe dit niet expres maar ik weet niet hoe ik dit moet fixen. me ouders hebben pasgeleden ook drugs op me kamer gevonden. naja pas geleden. vandaag. ze willen me het huis uit hebben denk ik en nu weet ik niet wat ik moet doen. ik weet als ik uit huis word getrapt dat het ophoud met het leven voor mij. mensen zeggen steeds tegen me dat ik dingen verkeerd doe terwijl ik het echt probeer goed te doen. me vrienden laten me hangen. had vroeger vrienden genoeg dacht ik maar echte vrienden niet alleen mensen die met me wouden omgaan niet om me te steunen als ik het moeilijk had. ik heb altijd me emoties ingehouden maar dat hou je niet vol. op een moment komt er een eind aan waarneer en hoe weet ik niet aar het zal denk ik niet lang duren.
12-09-2017  |  Naam: ben  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Noord-Brabant
Mijn verhaal
Het liefst vertel ik alles. Dit is geen optie. Maar dit is wat ik delen wil met iedereen die ik niet ken die dit gewoon lezen of door iets soortgelijks gaan. Blijf sterk er is hoop.

Ik ging vroeger naar school. Ik merkte dat ik steeds minder begin te eten en me ziek begin te voelen. Elke keer als ik iets moest doen koste me het steeds meer moeite en ik at dan ook niks daarvoor tot ik thuis was. Er waren dagen dat ik helemaal niks at en ik voelde me de hele dag slecht. Toen was er een keerpunt. Het lukte me niet meer om die kracht uit mezelf te halen om naar school te gaan. Ik was al depressief. Toen ik thuis zat was het elke dag hetzelfde. Ik werd heel laat wakker zodat ik minder van de dag mee hoeft te maken. Ik at niet veel. Ik ging op een bank liggen. En ik keek uit het raam. Alles deed pijn. Mentaal en lichamelijk. Ik had niemand. Niemand die ik kende voelde zich hetzelfde. Iedereen die ik kende liet me achter. Zelfs me bloedeigen vader. Ik had maar een persoon en dat was mijn moeder. Ik ging ook niet naar buiten. Dat was voor mij onmogelijk. Ik was bang maar ik probeerde altijd hoop te houden en te denken dat alles beter komt. Als een donkere tunnel met aan het einde licht. Het licht is hoop. Het donker is waar ik nu doorheen ga. Ik kan niet zien hoever het licht van mij weg is. Elke dag leek het minder tot ik niet meer zag. Ik werd suÔcidaal. Ik zat vast in mijn hoofd. Niemand die me begreep. Niemand die er was. Ik had niks. Ik zat op het randje van hetzelfde raam waar ik al maanden uit kijk. Tranen in mijn ogen. Ik was klaar om te springen en het te beindigen. Alleen ik twijfelde nog. Omdat ik rechtop zat begon mijn buik weer pijn te doen. Ik voelde me licht in mijn hoofd. Ik zakte in elkaar. Ookal zat ik op het randje viel ik toch naar binnen en ik werd een paar uur later wakker op de houten vloer. Ik wist niet hoe ik me moest voelen. Ik ging naar me moeder en gaf haar een knuffel en begon te huilen.
Dit was een tijd geleden. Ik voel me nu niet meer altijd zo en het gaat een stuk beter. Ik heb nu een therapeut. Als iemand zich ook zo voelt kan ik maar een tip geven. Praat. Zoek mensen die je kunnen helpen. En wees niet bang. Wat is het ergste dat kan gebeuren als je toch al leeft in een hel.

11-09-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Drenthe
Gesneden
Ik heb Mn zelf gesneden gaan die ooit snijden ook weg
11-09-2017  |  Naam: Anoniempje  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Noord-Holland
Is dit alles?
Ik heb alles om voor te leven of zo ziet de buitenwereld het toch. Een kast van een huis en schitterende job en een fantastisch zoontje van 5. Maar eigenlijk heb ik niks. Buiten mijn werk heb ik slechts 2 mensen waar ik tegen kan spreken mijn moeder die ik wel heel regelmatig zie omdat zij mij helpt met mijn zoontje en een vriend die ik eens om de 6 maand zie maar mij steeds wel via chat te woord sta. Maar over deze negatieve gevoelens kan ik dat niet. Ze begrijpen dat niet en het antwoord is toet toet toet en begint over iets anders. Ik voel me eenzaam, alleen en moe. S nachts kan ik niet slapen en s morgens sta ik moe op. Ik doe mijn werk en het huishouden en dan weer naar dat bed enz... Zeker als mijn zoontje weg is bij de papa voel ik me zo alleen... ik ga niet naar buiten want zie het niet zitten om nieuwe mensen te leren kennen. Niet dat ik een hoge pretentie heb, maar gewoon relaties onderhouden ligt me niet. En dan denk ik: waarom wachten waarop wacht ik... Eenzaamheid is een stille doder van de geest
09-09-2017  |  Naam: Holly  |  Leeftijd: 42  |  Provincie: Belgie
Eenzaam en verlegen
Ik heb nooit zelfmoord gedachtes gehad tot in het eerste jaar van de hoge school, nadat ik thuis kwam dacht ik "niemand zal me missen, wat doe ik hier nu nog ? Waarom ben ik geboren?" gelukkig heb ik niks gedaan want later maakte ik toch drie vrienden uit mijn klas. Maar nu doe ik een opleiding die ik al altijd wilde doen ik was zo gelukkig maar ik woon niet hier lang en ken niemand buiten school (ken zo ie zo weinig al op school.) dus de meeste kennen elkaar al, het doet me pijn als het pauze is of als dag voorbij is en iedereen heeft vrienden of een vriend bij zich. Ik ben allang verlegen omdat ik teveel denk wat andere van mij vinden, maar ik had altijd vriendinnen zelfs al kwam ik op een nieuwe school nog steeds met mensen die ik niet kenden. Maar uiteindelijk heb ik mezelf pijn gedaan voordat iemand dat kon doen, mezelf sociaal buiten gesloten ik weet niet hoe ik het moet doen...maar wel gewoon 'fuck it' en gewoon doen zoals ieder sociaal mens die vrienden maakt en goeie herinneringen op school, anders zie ik het nut niet meer als je geen vrienden hebt om iets te doen en mee te praten of winkelen...
09-09-2017  |  Naam: Ebele  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Groningen
Urgent zelfmoord plegen
Een paar weken geleden heb ik mijn moeder verloren
We waren als vrienden, ik hou van haar.
Ik wil weer bij haar zijn
Het gaat zo niet langer.
Ik wil niet verder, in deze zinloos

08-09-2017  |  Naam: Jan Breidenbach  |  Leeftijd: 56  |  Provincie: Friesland
Zelfmoord gedachten
Hoi ik ben anoniem
Ik ben 15 jaar oud en heb regelmatig zelfmoord gedachten
Waarom ?
Ik heb geen verschrikkelijk leven .. word niet mishandeld of gepest en dergelijke
Het ligt aan mij zelf..
Ik voel me alleen en in de steek gelaten ,
Onzeker
Ik haat me zelf soms omdat ik mezelf niet in de hand kan houden..
Ik voel me gekwetst door anderen en door me zelf
Iedere keer als er iets fout gaat in mijn leven komen zelfmoord gedachten gelijk in me op.
Dan vraag in me af waarom ik hier Łberhaupt ben want wat heeft dat voor zin ? Het leven is niet leuk voor mij . Ik vind het leven ook niet leuk.
Ik kan me niet meer herinneren wanneer de laatste keer is dat ik me echt blij heb gevoeld .
Mijn ouders praten niet meer met elkaar en als ze wel praten doen ze dat door middel van ruzie.
Ik heb vaak erge ruzie met mijn vader en hij wilt me altijd slaan als we dan ruzie hebben. Hij trapt me de grond in en scheld me uit..
Mijn zogenaamde vrienden verlaten me allemaal 1 voor 1 en wat dan pijn doet is dat je merkt dat het eigenlijk nooit echt vrienden zijn geweest en dat hun er geen probleem mee hebben dat ze uit je leven zijn. Ik ben door een van mijn voormalige vrienden betast ( dan bedoel ik ook echt borsten vast pakken etc ) zonder toestemming , dit was een nare en zowat traumatische ervaring voor mij waar ik nooit echt goed over gepraat heb kunnen hebben
Ik heb zoals ik zei zelf ook problemen , ik ben heel erg op me zelf en zal ook echt niet snel mijn gevoelens uiten .. Ik kom Mn kamer bijna niet uit .. Ik heb een muur om me heen gebouwd die voor mensen onmogelijk is om te breken.. Zo is het voor mij ook echt lastig om hulp te zoeken omdat ik het haat over mijn gevoelens te praten en het ook niet zal doen.
Ik heb ook sociale angst en vind het daarom ook best wel moeilijk om naar "sociale " evenementen te gaan zonder mensen die ik ken..
Ik zat op 2 sporten maar ben daar vanaf gegaan en durf eigenlijk ook niet echt op een andere sport maar wil het wel graag omdat ik mijn leven echt een lachertje vind..
Ik heb ook een rug aandoening : scoliose
Dat betekent dat mijn ruggengraat niet recht is maar dat er meerdere bochten in zitten . Dit laat mijn lijf er heel erg raar en vervormd uit zien.. Ik kan wel gewoon recht staan maar dan moet ik me zelf ook echt forceren .
Ik krijg hier een operatie voor en ga dus 6 weken lang niet meer naar school en mag ook heel veel voor lange tijd niet doen
Ik voel me nog onzekerder door mijn rug en kamp door mijn rug ook met chronische pijn
:(
En het probleem is dat ik niet wil leven maar ook niet mensen in pijn wil achter laten.
Bedankt voor het lezen
Anoniem

07-09-2017  |  Naam: Anoniem anoniem  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Friesland
Zelfmoord is het leven
Hallo,
Ik wil gewoon zo graag dood en zo graag weg van hier. Ik ben er zo erg klaar mee om mij elke dag zo te moeten voelen.

Ik ben sinds ik mij kan herinneren al depressief en heb verschillende therapieŽn gehad die nergens op sloegen, hun waren mij laatste hoop.

Ondertussen heb ik ook niemand meer, ik kom alleen mijn bed uit voor mijn werk want ik wil wel mijn huur kunnen betalen. Na werk ga ik meteen naar huis en ga ik mijn bed weer in, dan huil ik tot de volgende dag en ga ik weer naar mn werk.

De laatste drie vrienden die ik heb, vragen nooit meer of ik kom. Zij waren mijn laatste reden om te blijven, familie heb ik niet

Ik snap wel dat ze niet met mij willen zijn, want ik ben gewoon kut. Dus ik zal wel weg gaan nu ik weet dat zij ook zonder mij kunnen

05-09-2017  |  Naam: Halsey  |  Leeftijd: 20  |  Provincie: Noord-Holland
Blauwe fles
Ik kijk naar een blauwe waterfles terwijl ik mij vol, maar ook leeg voel. De meeste mensen voelen zich fijn na een lang weekend vrij waarin je allemaal leuke dingen gedaan hebt. Ik voel mij verdrietig, ik voel mij er niet toe doen. Al die mensen om me heen en ik voel me leeg en verdrietig ik wil niet meer denk ik soms. Liefhebbende ouders, liefhebbende kinderen van deze ouders ik ken dit niet en ben jaloers nog leger voel ik mij na deze gedachten. Het verdriet word meer, de pijn word meer. Ik weet niet wat ik met mijn gevoelens aan moet, weer krijg ik van mijn vriend een sneer. Nog meer pijn nog meer verdriet. Niemand ziet mij de echte mij, de persoon achter het masker met de lach van oor tot oor.
05-09-2017  |  Naam: Blauw 92  |  Leeftijd: 25  |  Provincie: Noord-Holland
« vorige  |  1  |  2  |  pagina 3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  volgende »