Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  1  |  2  |  pagina 3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  volgende »
Niemand
Ik ben een meisje van 12 jaar en heb heel vaak zelfmoord gedagtens. Ik word niet gepest ofzo maar ik heb niemand alleen mijn vader en moeder maar die zijn heel vaak weg en heb wel 1 hele goede vriendin maar soms doet ze heel raar en weet ik niet wrm maar soms gebben we het ook wel leuk maar ze heeft wel meer vrienden dus we doen bijna niks meer met elkaar en ik heb wel anderen vriendinnen maar dat zijn geen echte ze laten mij altijd in de steek en ze praten achter mijn rug om en teggen dat ik dood moet gaan en 1iemand doet heel aardig tegen me op school maar als ze bij een andere vriendin is zit ze me uit te schelden en doet ze gwn heel gemeen. Wat moet ik doen??
26-05-2017  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Friesland
Help.
Heey,
Ik ben 13 jaar oud en ik heb sinds begin dit schooljaar zelfmoord gedachtes. Het begon met een groep meiden, ik dacht dat ze mijn vriendinnen waren maar na een tijdje lieten ze me keihard vallen. Ik zat er maar even mee.. daarna kwam ik weer bij een andere groep meiden. Zij waren aardiger.. maarrr na een tijdje gingen we steeds mei der samen doen.. toen werd ik vrienden met Anna ook een verstotende van die eerste groep. Daarna kwam er nog een meisje bij, Lisa. We hadden het even gezellig totdat het nog gezelliger werd, weer een nieuw meisje in onze vrienden kring! Het was puk. Zij was ook verstoten door die groep.

Ik heb erg veel ruzie gehad met die eerste groep, daardoor had ik veel stres en lag ik elke dag huilend in bed. Ik hoorde stemmen in mijn hoofd.. nog steeds trouwens. De stemmen vertelde wat ik moest doen en dat ik niks kon. Daardoor werd ik een beetje depressief. De stemmen werden steeds brutaler. Ik werd ook steeds onzekerder.
Ik heb een avond 30 min in de badkamer gezeten met mijn scheermes tegen mijn onderarm maar uiteindelijk kon ik het toch niet doen. Ik had toen de gedachte dat ik niet durfde te leven en dat ik te laf was om te sterven. Op een dag, een paar weken terug.. kon ik het niet meer houden... ik heb me toen huilend gesneden.. ik schrok van mezelf... ik heb verward wat in mijn dag boek geschreven... toen ik daarmee klaar was zag ik hoeveel bloed eruit kwam.. eerst was ik heel verbaast.. maar daarna schaamde ik me dood, nog steeds.. die vriendin Lisa heeft ook ervaring hiermee, ze zij dat het vanzelf wel overging maar van een andere vriendin heb ik het advies gekregen dat ik naar een Psychiater moet. Mijn moeder weet van niks, ik schaam me te erg.
Als je iemand weet die me kan helpen graag!
Groetjes!

P.s ik heet geen vrijdag😂

26-05-2017  |  Naam: Vrijdag.  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Zuid-Holland
Gerard
Al 16 jaar ga ik met de vrouw van mijn leven zins kort wilt ze niet verder met me ze zeg dat haar gevoel voor mijn kwijt is nou weet ik dat haar niet kan dwingen om van mijn te houden maar ik kan niet zonder haar zij is alles wat ik heb mijn grote liefde en maatje ik weet niet hoe ik hier mee om moet gaan het maakt me gek zonder haar zie ik geen toekomst





26-05-2017  |  Naam: Gerard  |  Leeftijd: 47  |  Provincie: Zuid-Holland
Niet goed genoeg?
Hallo,
Ik ben Sanne en ik ben 15 jaar. Dit is mijn verhaal:
Het begon toen ik in de brugklas kwam. Ik kende maar 1 iemand en die had de pest aan mij omdat ik zogenaamd anders was dan de andere meisjes. Ieder meisje had bijna lang haar en ik had het lekker kort en geverft. Waarom? Omdat ik dat mooi vond. Ik kwam de school iedere dag met dezelfde gedachten in. "Ben ik wle goed genoeg?" "Kan ik niet gewoon spijbelen?" Ik ging iedere dag naar school en voelde me niet fijn. Ik heb 1 keer in het jaar er iets van gezegt dat ze op moest houden met mij te pesten. De jongens noemden mij lesbisch en de meisjes ook. (Geen scheldwoord maar dat kan hard aankomen) En als ik thuiskwam zat mijn moeder op de bank TV te kijken. Ze vroeg niet hoe het ging. 1 keer ben ik thuisgekomen met bloed in mijn gezicht. Mijn moeders reactie daarop was "Doe er maar wat make-up overheen" Na een jaar alle pesterijen te zijn ondergaan,kwam ik in de 2de klas. Het ging hetzelfde door. In de vakanties als mijn vader ook vrij was gingen we niks doen. Mijn moeder vond de tv belangrijk en mijn vader zijn motor. Zo is het dus nog 1 jaar doorgegaan. Heb in die 3 jaar 2 zelfmoord pogingen gedaan,maar durfde niet. 1 keertje met pillen en 1 keer met een mes. Ben 1 jaar ook begonnen met snijden maar ben er snel mee gestopt. Ik probeerde er dagelijks over te praten maar mijn moeder kerde zich snel naar de tv of naar het eten. Mijn vader keerde zich naar zijn motor.

Ik heb nog steeds zulke gedachten en ik weet niet wat ik ermee moet doen.
Kan iemand mij helpen?
Groeten,
Sanne.

26-05-2017  |  Naam: Sanne  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Noord-Brabant
Vaak denk ik aan dood gaan
Vaak denk ik aan dood gaan,
Dood gaan is het leven
Soms wil je dood, al is het maar voor heel even

Dood is geen mens vreemd
De waarheid is 'dood', dat zal je leven lang blijven kleven

Dood is angstig het is voor altijd
De dood is voor alles wat leeft met een ziel zo teer
De dood kent geen spijt

De dood doet weten dat je leeft
De dood mist een ziel, mijn ziel zweeft

Dood gaan is soms wat ik zou willen
Geen pijn of verdriet, dat is zeker of toch niet!
De dood dood geen ziel of een gedachte
De dood is onmacht maar toch bij machte
Vergeef mij dood, vergeef mij het leven

Dood doet leven
Leven met de waarheid
Mijn ziel, mijn gedachte

Ik machtig de waarheid, de waarheid is leven, hand in hand met de dood
Al is het maar voor even...

25-05-2017  |  Naam: anoniempje  |  Leeftijd: 47  |  Provincie: Noord-Holland
Heeft iemand enig idee
Ik word vgm geestelijk mishandeld door mijn ouders en ik kan het echt niet meer aan. Ik denk al sinds mijn 10e aan zelfmoord maar had mezelf beloofd om het niet te doen maar ik kan er echt niet meer tegen. Ik wil hulp om gewoon ergens anders te wonen maakt niet uit waar. Ik had contact opgenomen met ggd maar zij zeiden dat ik me aanstelden. Iemand enig idee hoe ik dit kan oplossen?
25-05-2017  |  Naam: Onbekend  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Flevoland
Ik begrijp mezelf niet...
Ik weet echt niet bij wie ik terecht kan met mn probleem, ik heb lieve familie, lieve vrienden, een lieve vriend en een leuk leven. Ik heb geen enkele reden om te klagen, echt gewoon 0, maar toch voel ik me slecht. Met ups en downs. Ik verberg het voor iedereen, maar het eet me op van binnen uit. Ik voel ook vaak angst, kan het niet goed uitleggen. Angst voor alles ineens. Ik was vroeger ontzettend productief en nu doe ik niets meer. Ik zet me nergens meer toe, 1001 ideeŽn, maar daar houdt het op. Het allerliefst zou ik er niet meer zijn, maar ik wil niemand pijn doen... Het zit gewoon in mijn hoofd..
25-05-2017  |  Naam: Iemand  |  Leeftijd: 32  |  Provincie: anders
Ik wil dood al vanaf mijn geboren
Ik wil dood al vanaf mijn geboorte. Ik vind dat heb niets met te wereld.Ik voel me hier niet nodig en niet gelukkig en wil gewoon niet zijn.Ik vroeg me waroom ik ben hier? Ik moest nooit geboren zijn en ik ga zeker niet lang leven .Ik ben van plan alle medicijnen innemen maaroer ik nog wachten totdat mijn hond leef want ik houd ontzettend veel van mijn hond en blijf leven totdat mijn hond is.Daarna ga ik die alle pillen innemen. Zelf die gedacht maak me al vrij en gelukkig
KAN NIET WACHTEN eindelijk word ik vrij en weg van hier.ik weet niet wat daar te wachten staan maar heb gevoel dat daar ergens zou ik me weer gelukkig en thuis voelen. Ik ben niet ziellig maar zo voel ik me zoals ik dat weet vanaf kind.ik voel mee als fout dat ben hier ben geboren

23-05-2017  |  Naam: Agnissa  |  Leeftijd: 41  |  Provincie: Zuid-Holland
Wanhopig om hulp schreeuwen, maar niemand die het hoort.
Zondag 21 mei 2017

Afgelopen dinsdag ben ik ontslagen uit het Paaz, na dit keer een week ging ik weer naar huis. Elke avond/nacht belde ik de crisisdienst, omdat ik paniekaanvallen had voor de angst van het leven.

Zondag was ik om 06.00 in paniek wakker geworden, maar dit keer was het heftiger dan de afgelopen dagen. Gelijk heb ik de crisisdienst gebeld, ik kreeg als reactie : ʻ Neem een Lorazepam en ga maar slapen ʻ. Dat advies had ik opgevolgd, maar het hielp niet. Toch 113 gebeld om advies te vragen, hun reactie : ʻ Neem een Lorazepam en ga maar slapen ʻ . Nog meer Lorazepam genomen. Maar ik werd niet rustiger, dus heb ik de huisartsenpost gebeld en daar kon ik langskomen om even te praten. Met mijn laatste beetje hoop heb ik me naar de huisartsenpost gesleept. Ik kreeg weer hetzelfde antwoord : ʻ Neem een Lorazepam en ga maar slapen ʻ . Dus nog maar weer Lorazepam genomen.

In totaal heb ik 17 keer gebeld, elk advies heb ik opgevolgd. Dus met 17 Lorazepam op en nog geen rust, heb ik hier ook een handje Promethazine bij genomen. Ik ben naar het park gelopen en heb me hondje uitgelaten. Ik voelde dat ik niet lekker werd en het niet goed ging, toch maar weer 113 gebeld. Een andere reactie dit keer : ʻ Loop naar de buitenkant van het park en bel 112! ʻ . Ik durfde niet zo goed 112 te bellen, dus maar weer de huisartsenpost. Ik moest per direct komen dit keer, zo snel mogelijk.

Dus ik heb op me gemak mijn hondje thuis gebracht en ben rustig naar de huisartsenpost gaan lopen. Aangekomen in het ziekenhuis heb ik me gemeld, maar ik werd meteen doorverwezen naar de spoedeisende hulp. Met de gedachte dat ze alleen maar even mijn vitale functies zouden nakijken, ben ik erheen gelopen. Maar niets was minder waar!

Ik kreeg gelijk een polsbandje om (voor opname) en werd ook gelijk uit de wachtkamer gehaald. Ik hoefde geen gesprek voordat ik hulp kreeg, dit doen ze altijd in dat ziekenhuis, een soort intake waarvoor je komt. De verpleging en dokter verwachtten van me dat ik een heel vies zwart drankje ging opdrinken, dat konden ze mooi vergeten. Voordat ik het wist, zat er een infuus in me rechter arm, een slangetje die me bloeddruk meette in mijn linker arm, allemaal stikkertjes overal op mijn lichaam en werd ik naar de Intensive Care gereden. Ik zei nog dat ik best zelf kon lopen, maar dat mocht niet. Ik trok het deken over me heen en heb het maar geaccepteerd. Kracht om ertegenin te gaan, had ik al niet meer.

Op de Intensive Care ben ik elk uur wakker gemaakt en schenen ze met een lampje in me ogen. Overal lagen slangetjes en draden, ik mocht niet mijn bed uit en dus ook niet roken. De volgende ochtend (na een stabiele nacht) mocht ik na een gesprek met de afdeling psychiatrie naar huis. Wel met een afspraak voor Woensdag bij mijn eigen psychiater en behandelaar.

Ik kon niet wachten tot Woensdag!! Dus ik bellen, niemand die ik kon bereiken. Dit keer mijn vader me naar het Paaz gebracht, hij nam me echt niet meer mee naar huis.

Nu lig ik in een bed in het Paaz, ik mag wel 2 dagen blijven. De dokters zeiden dat ik daar heel blij om moet wezen, omdat er voor de rest helemaal geen lege bedden zijn in Nederland. Ik heb het allerlaatste lege bed in heel Nederland, maar ik heb net op de afdeling gekeken en er zijn hier al 3 bedden vrij. Dus weer heel veel woorden, maar geen daden.

Ik heb Woensdag om 10.30 mijn ontslaggesprek en dan moet ik hebben bedacht wat voor plan ik voor thuis heb dat het goed gaat tot me behandeling begint. Begin Augustus hoor ik de wachttijd van mijn behandeling (ja je leest het goed, dan hoor ik de wachttijd).

Heb ik al vermeld dat ik een plan moet bedenken om mijn chronische depressie en ernstige borderline goed te handelen tot mijn behandeling begint over een paar maanden/jaren? De chronische depressie en ernstige borderline waar ik vanaf mijn 8ste al last van heb?! Maar volgens de psychiater en crisisdienst is hier een plan voor te bedenken in 2 dagen zodat het weer goed gaat en ik goed mijn behandeling in kan..

ps. Probeer geen zelfmoord te plegen door middel van een medicatie overdosis, ik garandeer je dat je hier waarschijnlijk spijt van gaat krijgen omdat de kans heel erg groot is dat je weer wakker word! In minimaal 99 van de 100 gevallen mislukt het (in mijn ogen en uit mijn ervaring). Door mijn overdosissen is mijn lever kapot, heb ik slechte nieren, een veel te hoge bloeddruk en een slecht spijsvertering. Deze manier is dus NIET aan te raden..


22-05-2017  |  Naam: Wanhopig  |  Leeftijd: 22  |  Provincie: Noord-Holland
Ik kan niet meer.
Hallo,
Mijn naam is A.B en ik zie het leven niet meer zitten. Te beginnen met de band tussen mijn moeder en ik. Ik heb een erg slecht verleden achter de rug waardoor ik veel wantrouwen heb opgewekt. Ik probeer het terug te krijgen alleen ik ver****** elke kans die ik krijg. Het vertrouwen en hoop in mij is weg. En zo voelt het voor mezelf ook. Voor mij is er geen hoop...

Ik zie het leven niet zitten ookal heb ik de meest geweldige vriendinnen, maar toch ben ik eenzaam en voelt het alsof niemand om me geeft. Alsof ik er alleen bij hang. Eenzaam en ongelukkig.

Ik zie het leven niet meer zitten door dagelijkse gedachtes aan hoe de wereld zou zijn zonder me. Waarschijnlijk weinig verschil want ik tel niet mee hier. Wat zou het dan uitmaken als ik weg zou gaan? Niks.

Ik wil gaan maar weet niet hoe. Ik ben laf... …ťn van de redenen dat ik hier nog ben is de liefde van mijn leven, die alles voor me overheeft en op wie ik dolverliefd ben. Maar lieve schat zelfs jij hebt me pijn gedaan. Je hebt me bedrogen en respectloos behandeld.

Ik denk dat er weinig redenen nodig zijn om zelfmoord te plegen. De enige reden hiervoor is als je denkt dat jij nooit blijer zal zijn dan dat je je op dit moment voelt. Maar er zijn duizenden redenen nodig om te bedenken dat zelfmoord de verkeerde oplossing is.

Helaas denk ik niet dat ik aan deze duizenden redenen kom.

Maar ik probeer het.

A.B. ( initialen die wss niet nog een keer op deze site komen te staan )

22-05-2017  |  Naam: A.B.  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Overijssel
« vorige  |  1  |  2  |  pagina 3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  volgende »