Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  1  |  pagina 2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  volgende »
Mislukt
11 jaar geleden werd ik verlaten door me grote liefde des tijds, sindsdien ben ik single en ziet niemand mij staan. De seksuele frustratie en het feit dat ik zolang ongewild ben drijft mij letterlijk tot waanzin en dit houdt al 11 jaar stand. Daarnaast gaat het in de carriere niet goed, ben me baan kwijtgeraakt. Vrienden en familie heb ik nauwlijks, me moeder wil ik niet kwetsen dat is ook de enige reden waarom ik nog geen zelfmoord heb gepleegd. Elke dag probeer ik me weer te motiveren om voortgang te maken in het leven maar elke dag ga ik achteruit. Tot het punt dat ik het niet meer volhoud en deze weg vol teleurstellingen en frustratie eindig door mezelf van kant te maken. Dat zal niet meer lang duren ben ik bang.....
16-05-2018  |  Naam: Michael  |  Leeftijd: 31  |  Provincie: Zuid-Holland
niet boven scheiding ouders komen.
mijn ouders zijn anderhalf jaar geleden gescheiden. het ging toen ook na 2 jaar uit met mijn vriend. ik had alleen mijn vader nog die er voor me was want mn moeder was vreemdgegaan en had alleen aandacht voor haar vriend. na 2 maanden had papa al gelijk een nieuwe vriendin, ik had niemand meer. voelde me alleen. zat altijd alleen. nu anderhalf jaar verder, ik ben er nog steeds niet overheen. op school gaat het slecht, ik wil niet meer naar sport gaan. ben overgevoelig, huil om alles. ik heb 5 verschillende hulp gehad en gezocht. en niks hielp. ik ben nu nogsteeds dood ongelukkig en wil graag van de wereld af. maar ik weet niet hoe of wat
15-05-2018  |  Naam: A. N  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Gelderland
Te veel meegemaakt -> conclusie geen zin meer
Om een lang verhaal kort te maken. Het gaat helaas niet goed tussen ons. Mijn vrouw wil scheiden en ik niet. Ik hou echt heel veel van mijn vrouw en wil haar absoluut niet kwijt. De dag waarop de scheiding definitief wordt, is het ook definitief voor mij.
14-05-2018  |  Naam: 30-10  |  Leeftijd: 30  |  Provincie: Noord-Brabant
thuis
ik wil hier weg omdat mijn vader mij slagten ik word gepest op school en ik voel me niet thuis in deze wereld
13-05-2018  |  Naam: anna  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Oost-Vlaanderen
Zelfmoord
Hallo
Ik heb altijd al nagedacht over zelfmoord maar nooit geprobeerd. Afgelopen avond had ik weer eens flinke ruzie met mn moeder. Ze heeft me geslagen, geschopt etc... ze zei dingen zoals dat ik niks heb, dat ik naar jeugdzorg moest en nog veel meer. Verder heb ik veel “vriendinnen” die ineens heel gemeen tegen me doen wat me ook veel pijn doet (fysiek). Ik doe zo mijn best om erbij te horen en alles goed te doen, maar het lijkt alsof niemand het doorheeft en ook maar iets om mij geeft. Ik wil niet dood, maar toch ook wel. Ik huil mezelf regelmatig in slaap en lig nu ook (4:30 snachts) met barstende koppijn in bed. Ik haat mijn leven.

12-05-2018  |  Naam: K  |  Leeftijd: 15  |  Provincie: Noord-Holland
Geen zin meer.
Wil nix meer doen, besta voor niets. Doe al nix, hou een masker op. Alles lijkt zo zwaar. Durf het niet te doen. Maar ben mezelf helemaal zat.
11-05-2018  |  Naam: Nietmeerverder  |  Leeftijd: 36  |  Provincie: Noord-Holland
Ik ben er klaar mee
Mijn hele leven heb ik niet echt geweten wat er met me aan de hand was.

Sinds ik van de middelbare school af ben, ben ik gediagnostiseerd met depressie. Ik heb een paar keer geprobeerd om zelfmoord te plegen, maar ik vond het te eng. Sinds vorig feb 2017 ben ik ook gediagnostiseerd met ASS (autisme spectrum stoornis). Ook ben ik sinds vorig oktober op mezelf gaan wonen wel begeleidend. Mijn depressie ging op en neer. De ene keer ben ik "blij" en een maand later wil ik niks meer doen. Maar sinds deze week wil ik weer zelfmoord plegen. Het leven voor mij is gewoon te veel. Maar ik weet ook als ik het doe zal ik veel mensen pijn doen. Ik weet het gewoon niet meer. Zo net voor de eerste geprobeerd in mezelf te snijden. Ik vind het eng om alleen te zijn. Ik wil niet dood maar toch ook wel.

05-05-2018  |  Naam: KT  |  Leeftijd: 22  |  Provincie: Utrecht
Story of my life?
Hoe ik me voel? Ellendig, bang, verdrietig, boos, jalours, gebruikt, in de steek gelaten en depressief. Hoe dat allemaal komt, lang verhaal... op deze site lees je veel over mensen die misbruikt zijn of erger... dat ben ik niet (gelukkig) maar toch voel ik me zo ellendig... ik huil vaak en voel me vaak waardeloos, niet goed genoeg voor de wereld... en ongeluk die niet had moeten gebeuren.. het liefst wil ik mijn hele verhaal vertellen... maar dan ben ik morgen nog niet klaar... lang verhaal kort, ik ben 14 jaar en heb voor mijn gevoel geen vrienden, geen goeie, geen vrienden die echt om me geven.. ik heb een zus die heeft al kinderen en een man, ze is heel gelukkig en ik ben blij voor haar, maar ze mag mij niet, ze doet altijd super boos en negeerd me heel vaak. Ik mis de behoefte aan een zus, een echte zus voor het leven.... ik heb ouders die veel van mij houden maar mijn moeder houdt meer van mijn zus, ik denk omdat ze ouder is en veel met haar mee heeft gemaakt, ik heb een super leuke pony! Ik ben verliefd op haar! Maar ze heeft en blessure al een half jaar, ik heb sinds die tijd helemaal niks met haar gedaan, alleen hele kleine stukjes lopen en poetsen, dat is ook leuk! Maar ik mis het rijden... Ik heb een ex, een hele lieve ex, die veel om me geeft, maar hij heeft problemen, ik wil hem graag helpen maar dat kan ik niet... dat vind ik zelf heel moeilijk als hij dan af en toe super verdrietig bij me aan komt. Ik app vaak met hem, waarom het uit is? Hij is het broertje van mijn ‘oude’ beste vriendin, en het was gewoon niet leuk samen als stel. Zelf ben ik ook snel jalours en daar had ik vaak last van. Jaloezie is mijn slechte eigenschap... hij is heel lief en ik kan wel eens mijn hard bij hem luchten maar hij snapt me niet... ik probeer hem wel eens te vertellen hoe ellendig ik mezelf voel maar op een of andere manier snapt hij het niet. Ik heb nog wel meer dingen waar ik mee zit maar dat ga ik allemaal niet vertellen. Dit allemaal is een gevoel, mijn gevoel, misschien zijn sommige dingen niet waar, misschien houdt mijn zus wel super veel van mij?... ik weet het allemaal niet? Ik weet wel dat ik me schaam hiervoor, voor mijn depressie dus ik hoop dat ook NIMAND erachter komt dat IK dit heb geschreven... de reden dat ik dit schrijf? Ik wil het kwijt, ik moest het kwijt, waarom ik er nog ben? Geen zelfmoord heb gepleegd? Ik wil mijn ouders geen verdiet doen en ik zou niet zonder mijn liefste pony kunnen en ook mijn lieve hond natuurlijk. Maar ook ben ik bang... bang voor de dood, dat er niks is als je dood bent, dat je gewoon weg bent, helemaal weg, verdwenen.... als je dit allemaal heb gelezen?! Dankjewel! Je hoeft mij niet te helpen, maar begrijpen... dankjewel x
02-05-2018  |  Naam: Marit  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Friesland
Leegte
Ik ben ....., 14 jaar. Ik heb ongeveer nu 2 jaar last van een depressie met verschrikkelijke stemmingswisselingen. Ik heb de diagnoses adhd en depressie. Maar waarschijnlijk komt daar nog borderline bij. In het verleden heb ik van alles geprobeerd, automutilatie, een eetstoornis, overdosis. Het helpt allemaal niet vandaar dat de dood de enige uitweg lijkt. Elke keer als ik aan zelfmoord dacht, had ik altijd de gedachte aan mijn relatie, die is nu voorbij. Nu wacht ik op mijn komende behandeling. Als die niet goed verloopt is het voor mij wel echt klaar. De constante leegte en de paniekaanvallen worden me teveel. De zelfhaat neemt me hele leven over.
22-04-2018  |  Naam: Anoniem  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Utrecht
eenzaam
hoi
ik ben net 13 jaar oud en ik wil beginnen bij het begin

in groep 1,2,3 had ik gewoon veel vrienden, nouja iedereen ging gewoon met elkaar om. In groep 3 verhuisde een meisje waarmee ik goed bevriend was. Tegerlijkertijd kwamen er 3 meisjes van een andere school naar mijn school. Zij waren eigenlijk de enige opties voor vrienden voor mij. Vanaf groep 4 ging ik wel met ze om, maar ik was nooit echt hun vriendin geweest zo ging het dan tot groep 6 door. Toen besloten ze om mij gewoon buiten te sluiten. Elke pauze liep ik achter hun aan en soms had ik geluk, dan mocht ik 'meespelen'. Maar meestal zeiden ze dat ze even zelf met elkaar wouden zijn. Tijdens de pauze liep ik dan alleen rond, met mezelf te spelen. In groep 7 ging het weer wat beter. ik ging gewoon weer met ze om zoals ik dat deed vanaf groep 3, gewoon weer alsof ik hun 'vriend' was. In ongeveer het midden van groep 7 besloten ze om me helemaal buiten te gaan sluiten. Op een dag toen ik op school kwam en bij hun kwam staan zeiden ze geen hoi, ze negeerden me helemaal wanneer ik iets zei, wanneer de bel ging liepen ze met zn 3en weg zonder ook maar aan mij te denken. Op die dag deed ik alles uit mezelf. Ik praatte met niemand, ik kon wel helemaal gaan huilen en het tegen mijn leraar zeggen, maar dat is niet hoe ik ben.
Die dag bleven we in de pauze binnen, ik kon toch al niet vragen om met hun mee te doen dus ik liep naar de wc en keek de hele tijd huilend vanuit het wc raampje. Nadat de dag was afgelopen ging ik zelf alleen naar huis. Ik heb de hele middag gehuild en me afgevraagd waarom ze dit zouden doen. De volgende dag verwachtte ik toch weer hetzelfde maar toen vonden ze het toch niet goed wat ze deden. We hebben toen wat gepraat en daarna zouden we weer met elkaar omgaan. Vanaf groep 7 tot het einde van groep 8 heb ik gekeken hoeveel jullie met mij omgingen. Het antwoord is bijna niks. Ik behandelde jullie altijd heel aardig, heb nooit wat fout gedaan maar toch zagen jullie mij niet staan?! Toen ik uiteindelijk naar de brugklas ging zag ik dat als een redding, een plek waar ik een nieuw leven kon beginnen. Ik leerde een aantal meiden kennen en die waren wel aardig. Tot het midden van het jaar, ik werd vaak kutwijf genoemd om de kleinste foutjes die ik maakte, en die meiden gingen ook meer met elkaar om dan met mij en soms hoorde ik van de een dat ze mij heel irritant vonden. Maar ik ben niet zoals hun, ze zijn meer best wel stoer en zeggen alles wat ze willen. Ik ben niet zoals dat, ik ben een rustig iemand die heel aardig is en om een ander geeft. Nu ben ik bijna aan het eind van het jaar, het enige wat hun doen voor mij is niet om mij geven.

In het midden van het jaar kreeg ik een depressie en anorexia, de depressie kreeg ik van de 'vriendinnen' die ik nu heb. Doordat ze me ook buitensloten deed dat me denken aan vroeger, datgene dat ik niet leuk vond. En anorexia kreeg ik vooral door mijn oude vriendinnen, ze vroegen in groep 8 hoeveel ik woog. Ik ben best wel lang en ik zei dat ik 47 kilo was en dat woog ik ook. Toen vonden ze dat raar en keken ze me apart aan omdat zij heel erg weinig wegen. In de brugklas kreeg ik bredere heupen en begon ik een ander lichaam te krijgen. Dit zag ik toen ook als dik zijn

Ik heb vragen,
waarom doen jullie dit voor mij? ik heb jullie nooit iets aangedaan, en ben altijd aardig geweest.

Ik wil wel zelfmoord plegen aangezien ik me heel erg eenzaam voel. Maar de enige reden waarom ik het niet doe is omdat ik het niet kan aanzien hoe mensen verdriet om mij kunnen hebbem, vooral mijn gezin. Ik wil hun niks aandoen. Maar ik voel me enorm eenzaam nu

Ik krijg nu steeds meer plannen van zelfmoord in mijn hoofd. Als ik het zou doen zou ik het doen met heel veel paracetamol.

doei

21-04-2018  |  Naam: Lisa  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Gelderland
« vorige  |  1  |  pagina 2  |  3  |  4  |  5  |  6  |  volgende »