Zelfmoord.nl




Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


« vorige  |  7  |  8  |  9  |  10  |  pagina 11  |  12  |  13  |  14  |  15  |  volgende »
ergste vader
ik vond het oneerlijke dat ik dingen te doen dat mijn zusje niet hoefde te doen als elk normaal kind werd ik boos dus ging ik stampen maar 3 keer mijn hand werd toen helemaal verdraaid door mijn vader daarna slog hij mij keihard op mijn rug hij zij als ik je wat zeg dien je te gehoorzamen en sloeg me nog een keer en nog een keer tot ik moest huilen hij ziet mij als een bediener vanaf nu is hij da mijn baas dus geen vader meer
11-11-2017  |  Naam: jeneisha  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Noord-Holland
einde in zicht
Volgende week word ik 35.... De leeftijd waarop ik dacht alles bereikt te hebben. Niets is minder waar... Ik heb geen kinderen, mijn vriend gebruikt me om niet alleen te zijn en mijn carrière is onbestaande. Mijn droom was om op mijn 30ste een warm gezinnetje te hebben met 1 of 2 kinderen en een job waar ik dagelijks plezier in beleefde. 30 kwam en ik verlegde de lat naar 35 voor kinderen. Nu ben ik een week verwijderd van dit gevreesde getal en nog steeds uitzichtloos. Geen kids, gezellin en werkend in een bedrijf dat nagenoeg failliet is. Tel daarbij incest, 2 verkrachtingen en zware mentale en fysieke partnergeweld bij op in het verleden dan is geen mens sterk genoeg om overeind te blijven. Ik heb het gehad. Meer dan 20 (!) jaar gesprekstherapie en ik sta geen stap verder. Ik huil mezelf nog elke nacht in slaap.... Nooit gedacht dat ik zo eenzaam zou zijn. Ik probeer steeds goed te doen voor andere maar blijf steeds alleen achter. Mja depressie is duidelijk slecht voor de sfeer. Mijn excuses maar mijn lichaam kan niet anders meer. Ik kreeg onlangs de vraag wanneer ik nog eens echt gelukkig ben geweest... Eerlijk? Geen idee. Ik overleef. Omdat het moet.
10-11-2017  |  Naam: uitzichtloos  |  Leeftijd: 34  |  Provincie: Friesland
Jah?
Ik word al bijna mijn hele leven gepest en ik denk dat mensen willen mij niet. In mijn familie is er ook vaak ruzie en vergeten ze mij op school praat niemand tegen me. Mijn moeder is NOOIT thuis ,maar altijd aan t werkik voel me super onzeker en alles ik zei t tegen mijn enigste 2 vriendinnen en ineens moeten ze niks meer van me weten. Ik wil graag dood maar geen idee hoe, ik wil geen pijn voelen.
10-11-2017  |  Naam: Ano  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Friesland
Zelfmoord
Hoe kan ik uit het leven stappen snel en pijnloos ik kan het niet meer aan mijn leven
10-11-2017  |  Naam: Jolanda  |  Leeftijd: 53  |  Provincie: Noord-Brabant
Mijn verhaal
Mijn ouders zijn gescheiden ik ben de huisvrouw bij mijn vader ik heb geen zin meer om op te staan en iedere keer dat ik wakker wordt heb ik het gevoel van mislukking omdat ik weer adem haal en dat ik weer een dag moet leven
10-11-2017  |  Naam: Dyonne  |  Leeftijd: 14  |  Provincie: Limburg
Prestatiedruk
Ik ben Emily. 17 jaar. Mijn ouders moeien zich overal mee! ik heb hen echt niet nodig, zeker niet als het alleen maar is om te zagen. Alsof dit niet genoeg is, bemoeit mijn zus haar ook overal mee. Leerkrachten zagen ook dat ik niet genoeg punten heb, terwijl ik in principe genoeg heb om er door te zijn. Ik zit in mijn laatste jaar en moet een eindwerk maken. Dit is niet normaal veel werk. En ik moet het goed doen. Bij elke keuze die ik maak word ik tegengehouden. 2 meisjes van mijn klas maken het nog erger. Ik snap wel dat ze iemand zoeken om uit te lachen, maar waarom ik? Ik doe altijd dingen in het voordeel van anderen, ik zet mezelf op de 2de plaats, maar wanneer ik dit eens niet doe, en aan mezelf denk, krijg ik direct weer zaging dat ik te veel aan mezelf denk en dat de ander dat niet tof vind. Een vriend heeft allemaal dingen over mij verteld aan mijn zus, en ik mag dit allemaal niet weten. Ik krijg elke dag de namen 'achterlijk' 'kieken' 'dommerik' naar me toe gesmeten. Ik ben een teleurstelling. Ik heb al 3 redenen bedacht om mezelf om te laten komen. Ik ben er nog steeds niet uit welkeen te gebruiken. Ik heb een vriend die net iemand heeft verloren, en hij stuurde een bericht dat hij me ook niet wou verliezen, ik wil hem dit niet aan doen. Maar zelf wil ik ook niet meer leven in dit ongelukkige leven.

EmilyDJ

09-11-2017  |  Naam: EmilyDJ  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: West-Vlaanderen
wat doe ik hier?
Mijn verhaal zal hetzelfde zijn dan duizenden anderen. Ik loop hier al 42 jaar rond en het bevalt mij steeds minder en minder. Ik heb geen gezin of goed werk. Wel een goede band met sommige familieleden maar zij zijn ook niet in staat om mij te helpen daar ook zij met hun leven bezig zijn.
09-11-2017  |  Naam: erik  |  Leeftijd: 42  |  Provincie: Belgie
Ik heb geen kracht meer
Hallo mijn vriend wij zitten denk ik met de zelfde probleem... nou ik ben een jonge van 17 uit amsterdam geboren op 19-08-200 maar die al zijn hele leven maar 1 echte vriend heeft gehad. Toen ik klein was had ik niet echt veel vrienden mensen uit mijn buurt hadden een groepje maar ik mocht er maar niet in dus ik ging steeds met mijn zelf spelen.. op school werd ik ook vaak gepest door mijn naam maar dat boeit niet meer.. als klein zijnde ben ik opgegroeit met 3 zussen me vader was gescheiden met mijn moeder in 2007 dat vond ik niet zo erg want ik zag dat mijn vader mijn moeder soms een beetje ging mishandelen en haar geld ging afpakken.. en de jaren vlogen erbij, we waren verhuist naar een mooie plek ik had nog steeds geen vrienden maar er was waren 2 jongens in de flat die vaak samen waren dus hele goeie vrienden dus 1 jaar geleden zag ik ze op park met een nieuwe jonge spelen celal:) ik mocht die 2 jongens nooit en ze waren saai voor mij in iedergeval xD dus ik zij tegen me zelf ik ga met die jonge spelen hun niet! Dus ik liep naar de nieuwe buurjongen en we gingen praten enzo, uithangen met elkaar en we hadden al snel een band hij zij ook tegen mij dat die 2 andere jongens saai waren😂 maar ja.. hij werd mijn beste 1ege vriend en we gingen vaak chillen nou altijd;) dus de jaren gingen voorbij en we hadden wel vaak ruzie met elkaar maar echt om stomme dingen.. op een dag had ik hem zo erg verdrietig gemaakt.. hij heeft zeg maar 1 klein neusgaat en de andere is groter dat is al sinds zijn geboorte zo en hij vertrouwde mij zo goed dat hij het mij had verteld dus zoals ik al zij we hadden op een dag ruzie en ik had instagram
Accounts gemaakt over zijn neus.. woorden van: scheefneus, gehandiecapte neus, dat soort dingen en ik had hem erop getagt en hij zag het natuurlijk want dat was mijn doel.. en hij kwam naar boven dus naar onze huis (we zijn buren) hij kwam huilend warom deed je dit je ging te ver en dat soort dingen .. ik vond het op dat moment zo normaal en ik was zo trots op wat ik deed! Maar later kreeg ik spijt.. maar toen zag ik dat hij met veel meer vrienden ging chillen buiten en toen dacht ik bij mij zelf dat kon ik ook zijn maar ik was zo depresief over.. dat ik meer begon te eten en te eten.. en werd steeds maar dikker en dikker ik was elke dag alleen we hadden ongeveer voor een half jaar ruzie maar toen.. had ik zegmaar wat kleren van mijn kleding kast gepakt.. maar die kleding gaf hij aan mij als een cadeuatje toen we nog vrienden waren dus ik had er gaatjes in geknipt en helemaal gescheurd en toen voor zijn deur gelegd.. hij zij toen tegen mij was jij het ik zij nee enzo. Maar toen had hij me bedreigt enz. En toen ik op een dag van school kwam stond hij bij de hal te wachten (de ingang van de flat) en hij zij bedreig mij nu dan, en het liep af op een gevecht ik kreeg flinke stoten van hem en
Hij een paar vuisten maar dus mijn lip ging flink bloeden en mijn zus zij toen ik thuis kwam heb jij gevochten met je oude vriend enzo ik zij nee.. maar later kwam mijn moeder en had ik alles aan haar verteld toen zij ze jij hebt een groot fout gemaakt we gaan nu samen naar beneden en we gaan praten.. en toen waren we naar beneden gegaan en zijn zus deed het deur open en ik wou eerst niet naar binnen gaan want ik schaamde me.. maat was toch naar binnen gegaan dus we gingen allemaal praten wat er was gebeurt en warom wij ruzie hebben gemaakt en een of anders gingen we lachen en begonnen gezellig te praten enz. En toen ik weer naar huis ging had ik hem meteen geappt van sorry wat ik allemaal heb gedaan enzo kom je straks naar buiten.. hij zij ja en zo werden we weer vrienden maar later zij hij ook warom heb je gewoon zelf geen sorry gezegt tegen mij kom je met je moeder! En dat soort dingen maar ik zij dus sorry enzo. De jaren gingen weer voorbij en ik werd meer mijn zelf tegen overhem ik ging me gedragen hoe ik echt was en dat vond hij niet zo leuk hij vond dat ik als een meisje ging gedragen maar ja.. dus aan de dag van vandaag zijn we nog steeds vrienden maar we kunnen niet meer zo vaak chillen want hij werkt en ik ga binnenkort ook beginnen te werken maar ik ben niet zo sociaal als hem en heb maar 1 vriend en dat is hij zelf.. ik kan en heb nog noot geprobeerd om vrienden te maken ik weet niet warom maar ik heb er echt spijt van.. thuis heb ik ook vaak problemen. deze dingen zijn te veel voor mij ik wil gewoon waneer ik 18 ben ga ik zelfmoord plegen ik ben er echt zeker van niemand kan mij gedachten veranderen

08-11-2017  |  Naam: Sait  |  Leeftijd: 17  |  Provincie: Noord-Holland
einde
help me

ik ben al vanaf kinds aan vluchten.
omdat ik misbruikt ben..
daardoor altijd iedereen op de verkeerde been zetten
en ik zelf steeds verkeerde besluiten nam
waardoor ik nu met een schuld zit
ik weet niet hoe verder, mede omdat ik nog maar een paar jaar hoef te werken
ik denk steeds werd ik maar niet meer wakker,,

06-11-2017  |  Naam: herman  |  Leeftijd: 63  |  Provincie: Limburg
Van gelukkig tot depressief
Beste,
Vroeger was ik een heel gelukkige jongen, tot eind november vorig jaar. Eerst merkte ik maar niet dat er iets mis was, maar het waren de leerkrachten die opmerkte: "Ge ziet er de laatste tijd zo moe uit, Peter, hoe komt dat?" Of: "Ge geeuwt veel de laatste tijd." En dan ben ik er op gaan beginnen letten. En inderdaad: Ik voelde me al heel moe om het minste wat ik deed. We zijn ervoor naar een slaapkliniek geweest, naar nog meer dokters, maar tevergeefs, ze zeggen dat ze maaar niks kunnen vinden. Door die moeheid die zo lang al aansleept voel ik me natuurlijk superongelukkig. Het enige wat ik nog maar doe is bewijze van spreken slapen en eten. Dit maakt me natuurlijk dan ook veel prikkelbaarder en zorgt er dus voor dat ik minder kan verdragen. En in plaats van dat sommige mensen begrijpen - waaronder bewoners en leerlingen van school - zitten ze meer en meer op mijn kap. Ik heb werkpunten waar ik moet aan werken - ik lach nogal veel ongepast, of ik roep soms te luid. En ze weten dat al lang dat ik hier probeer aaan te werken en dat dat bij mij veel moeite kost - maar toch vinden ze he tof om steeds maar op mijn kap te zitten en altijd mij de schuld te geven van alles. Dit en mijn vermoeidheid er dan nog eens bovenop maakt me heel ongelukkig en dit zorgt ervoor dat ik alleen nog maar dood wil. En ik had me voorgenomen vorige week al te sterven door een plastic zak over mijn kop te doen en alles zou voorbij zijn. Maar wat hebben de begeleiders gedaan? Al mijn plastic zakken naar beneden gepakt uit voorzorg. En hoe langer ik leef hoe ongelukkiger ik wordt. Ik probeer nog wel van de mooie momenten genieten, maar die zijn er zo weinig dat die niet opwegen tegen al het slechte.

05-11-2017  |  Naam: Peter  |  Leeftijd: 26  |  Provincie: Belgie
« vorige  |  7  |  8  |  9  |  10  |  pagina 11  |  12  |  13  |  14  |  15  |  volgende »