Zelfmoord.nl




Hier mag je een bericht schrijven over iemand uit jouw naaste omgeving die in het verleden zelfmoord heeft gepleegd.


« vorige  |  1  |  2  |  pagina 3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  volgende »
Hoe iemand zijn zelfmoord een heel gezin kapot kan maken.
Mijn broer had 10 jaar een relatie met zijn vriendin. na 4 jaar zijn ze gaan samenwonen in een chalet op een camping. vanaf dat moment ging het bergafwaarts.. ze betaalde de rekeningen niet..jarenlang. waardoor die steeds verder opliepen en opliepen, deurwaarders, voor de rechter vanalles. ze gingen maar door. gaven het geld uit aan hele andere dingen , maakte de post niet open. namen steeds vaker hun telefoon niet op. zeiden dat ze langskwamen en kwamen niet opdagen. dan ineens belde ze weer, kwamen ze op visite , deden ze allerlei beloftes en zodra ze de straat uit reden vergaten ze die weer.. gingen hun chalet weer in, deuren dicht ramen dicht gordijnen dicht en begon het hele riedeltje weer opnieuw. na een paar jaar hoorde we dat mijn schoonzus zwanger was. wij hadden zoiets van... dat kan niet. ze hebben zoveel schulden, ze betalen niks. hoe willen ze voor een kind gaan zorgen. (dit hebben wij nooit hardop gezegd)uiteindelijk heeft mijn schoonzus het kind laten aborteren. vanaf dat moment heeft ze jaren lang een schuld gevoel daarover gehad. dat en het feit dat ze zoveel schulden hadden zorgde ervoor dat ze steeds depresiever werden. toen ze weer zwanger was was ze heel erg blij maar helaas kreeg ze een miskraam. een tijd later werd ze weer zwanger van een tweeling en ook deze verloor ze. inmiddels was ze ook heel erg geobsedeerd door kinderen en had ze het gevoel dat ze alleen gelukkig kon zijn met kinderen. Ze hadden niet veel sociale contacten en ze sloten zichzelf altijd af. het enige dat ze had was haar werk waar ze het erg naar haar zin had en deze kondigde aan te gaan verhuizen naar een ander land waardoor duizenden werknemers op straat kwamen te staan. deze datum kwam steeds dichterbij . wij waren in augustus op vakantie en we gingen altijd met zijn allen, maar elke vakantie die we hadden gehad ging altijd fout omdat mijn broer en schoonzus ruzie zochten en uiteindelijk dagen eerder kwaad naar huis vertrokken.
Dit waren wij zo zat dat we deze keer hadden afgesproken om zonder hun te gaan en eindelijk eens een leuke vakantie te hebben. op het laatste moment hebben we nog getwijfeld om ze toch mee te vragen maar we waren zo bang voor de problemen die ze vaak meebrachten. wij zijn gegaan, en we waren daar 2 dagen toen we snachts om 12 uur ee telefoontje kregen van mijn broer. 'ze is dood ze heeft zich opgehangen' is wat wij hoorde. alles was in rep en roep, wij hebben een paar spullen in de auto gegooid en zijn terug naar nederland gereden. ze heeft geen brief, niks achtergelaten. mijn broer is vanaf dat moment bij mijn ouders in huis gegaan.
inmiddels is het nu 4,5 maand geleden. wij krijgen geen kans om te rouwen omdat mijn broer mijn ouders werkelijk terroriseert. nou voornamelijk mijn moeder.
niks is goed, ze doet alles fout, dat is wat hij zegt. mijn ouders doen alles voor hem, mijn moeder regelt zijn geldzaken. ze zorgt voor zijn eten, voor zijn hond zijn kat. alles.
hij heeft overal iets over te zeggen en verteld mijn moeder de hele dag dat ze slecht is. hij zegt bijna elke dag dat hij zichzelf ook wil ophangen, dat het onze schuld is dat hij hier nog is, dat wij hem niet laten gaan. mijn vader heeft al 27 jaar een metalen hartklep en elk jaar word hij onderzocht. het is altijd goed geweest en vorrige week bleek dat hij ineens een hartritme stoornis heeft en 180 slagen per minuut. wij weten allemaal waar dit door komt. de stress die dit allemaal met zich meebrengt. wij maken ons erge zorgen daarover maar mijn broer niet. hij blijft doorgaan. hij zegt zelfs dat het mijn moeders schuld is dat mijn vader het nu aan zijn hart heeft. terwijl wij allemaal weten hoe het echt komt. inmiddels na 4,5 maand is mijn moeder zovaak gekleineerd dat ze begint te geloven wat hij zegt. dat ze ook echt denkt dat ze slecht is. ik zie dit allemaal van een afstandje en vind dit zo erg.
mijn broer is een heel moeilijk persoon en wij houden allemaal onze mond om de lieve vrede te bewaren. als mijn moeder tegen hem zegt, waarom zeg je zoiets nou, hoe kan je mij dit aandoen, is zijn antwoord: je vind je zelf zo zielig je voelt je echt een slachtoffer nou ik ben het slachtoffer ik ben mijn vrouw kwijt, ik ben zielig. jij niet, je steld je aan.
dit gaat maar door en door. mijn moeder belt mij huilend op en daarna als mijn vader thuis komt doet ze alsof er niks is omdat ze bang is dat mijn vader er depressief van word.
mijn broer vind het leuk om mensen een slecht gevoel te geven, en ze de grond in te trappen, en als wij dan langskomen doet hij vrolijk alsof hij zo goed bezig is.
er is maar een oplossing en dat is dat hij uit huis gaat. maar dat kan niet want we weten als hij terug naar het chalet gaat in zijn eentje,dat hij misschien wel volgt. mijn moeder durft hem niet weg te sturen omdat ze bang is dat hij zichzelf wat aandoet en ze dat zichzelf nooit zou vergeven. en dat ze bang is dat mijn vader dat niet overleefd.
ik heb nu het gevoel dat mijn moeder moet kiezen tussen hun levens. hij maakt hun helemaal kapot dat zegt mijn moeder ook. dus of ze laat hem daar en mijn ouders gaan kapot. of hij blijft en hij gaat kapot...

16-12-2014  |  Naam: anomynous  |  Leeftijd: 27  |  Provincie: Noord-Holland
mis je.......
Lieve, lieve schat ik mis je en het wordt elke dag erger.
Waar ben je?
Heb je rust?
Dag lieverd.

03-11-2014  |  Naam: schat  |  Leeftijd: 52  |  Provincie: Limburg
troost
Beste,

Voor degene die het lezen wil.

In zware tijden en ondraaglijkheid doet men soms dingen die hen achteraf spijt.
Het leven is niet alleen rozen en harmonie.
Soms komen er dingen, gevoelens, pijn en emoties op je pad zoals je nu weet had je dit nooit verwacht.
We weten wel na regen is er zonneschijn maar in sommige gevallen verbloemt de zon de pijn.
voor iedereen die dit leest hoop ik echt dat tijd wonden geneest.
Of het nu is voor degene die niet meer zijn of voor mensen die nu leven in ondraaglijke pijn.
Uiteindelijk moet jezelf tevreden zijn.
vanzelfsprekend hoop ik dat iedereen op zijn eigen manier leeft in rust en door het leven wordt gekust.

Dit gedicht is voor eenieder die zich hierdoor gesterkt voelt.

Groet ro

14-10-2014  |  Naam: ro  |  Leeftijd: 37  |  Provincie: Friesland
Mijn dierbare vriend
Lieve, lieve W,

Zo krachtig
Vol moed
Ik snap er echt geen reet van
Ik hou van je
Ben nu een beetje boos
Of in de war
Of 'gewoon' van slag

Rust maar uit nu

07-10-2014  |  Naam: S  |  Leeftijd: 33  |  Provincie: Zuid-Holland
waarom moet alles zo moeilijk over worden gedaan.
ik ben niet gelukkig en kan niet gelukkig worden dankzij mij familie. Ze houden me telkens tegen wanneer ik probeer om geluk te vinden. Ik ben een alleenstaande moeder en wordt nog steeds bestuurd door mijn eigen familie.. ze denken meer aan zichzelf en wat mensen over ze gaat denken dan dat ze om elkaar geven. ik zie dat ze me niet een kunnen uitstaan.. zelfs mijn moeder doet raar tegen me.. terwijl ik eigenlijk de enige van haar kinderen ben die haar met respect behandelt. jammer genoeg heerst de slechten over de goeden. mensen kijk elkaar raar aan wanneer er iets aardigs wordt gedaan. ze denken dan dat er iets slechts achter schuilt.. jammer! ik leef nu alleen voor mn kind.. en ben behoorlijk ongelukkig. ik weet niet wat ik eraan kan doen.
21-09-2014  |  Naam: Jina  |  Leeftijd: 25  |  Provincie: Friesland
Lieve papa
Op 2 december 2010 heeft mijn vader zelfmoord gepleegd. Hij is voor de trein gesprongen wat betekende dat hij niet geïdentificeerd kon worden. Een dag later werd ik van school gehaald en was ik thuis met mama en mijn zusje een tosti aan het maken toen de politie op de stoep stond. Ze wilde mama spreken en ik wist meteen dat het over papa ging. Hij was namelijk manisch depressief en had een hele erge gok- en drank verslaving. We hadden al eenweek niets gehoord en wat ik zo vreesde werd waarheid, mijn papa was een dag eerder voor de trein gesprongen. Wie hoort dat mee te maken op 12-jarigelleeftijd? Niet alleen het verliezen van je vader js vreselijk, maar hoe sterk wordt je er wel niet van om een kist uit te zoeken en een maart te maken? Ik kan je vertellen, dat maakt je kapot en dat hoort een kind niet mee te maken. Mensen die een grap maken over zelfmoord wil ik het liefste aanvliegen zodat ze nooit meer recht lopen, maar wat doe je eraan? Niks.. Zelfmoord is geen oplossing, er is zooveel moois om voor te leven.
15-09-2014  |  Naam: Boresi  |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Noord-Brabant
Peet!
Hé hoe is het nu? Ja prima, ik hou mijn lachende gezicht op en vraag hoe het met hun is. Of ik binnenkort een avondje mee wil stappen? Maar natuurlijk.... En dan ook maar een hapje eten. Van buiten ziet iedereen mijn vrolijke lach maar van binnen huil ik. Als ik bij je thuis kom dan zit je niet te wachten in het halletje om mij een kus te geven, vragen hoe mijn dag was en samen een sigaretje te roken. Je vriendin zit op de bank en de 3 kinderen lopen rond.
Ongelooflijk hoeveel jij wordt gemist, hoe kon jij het denken dat jij het nooit waard was om hier te zijn? Ik vraag me af hoe het daarboven is? Zit je te chillen? Of is er geen daarboven?! Vorige week belde ik je, ik dacht wow! Dit moet Peet weten, totdat ik je voice mail hoorde en dacht... ooh ja.. fuck!

Man man man.... Ik hou mijn vrolijke gezicht op maar ondertussen huil ik. Ben gisteren even naar het meertje gegaan, heb de zon onder zien gaan en aan jouw gedacht. Ik mis je, kan het amper beschrijven want dat geeft mijn gevoel niet weer. Je was mijn beste vriendje, niemand anders gaat die plek innemen. En ik weet dat ik van jou vrolijk moet doen en naar feestjes moet gaan, maar hoe kan ik dat doen als ik om de vijf minuten aan je denk?

Wat als ik door je gedrag had heen geprikt? En je hulp had gehad? Ik weet het allemaal niet meer... echt niet..

Het enige dat ik weet is dat ik je verschrikkelijk mis. Ook al is het een half jaar geleden, het voelt nog alsof ik dat telefoontje gisteren kreeg!

Ik hou van jou

15-08-2014  |  Naam: Jantje  |  Leeftijd: 23  |  Provincie: Noord-Brabant
morgen kan het ook nog....
Al jaren (20 misschien) gaat het niet goed met mij. Maar de afgelopen maanden gaat het ronduit slecht..... Al die jaren was mijn gedachte: Morgen kan het ook nog wel"; die gedachte heb ik niet meer. Wat mij nu weerhoudt is mijn dochter van 10.... Ze kan nergens anders terecht... na mij. Het enige wat ik kan doen is haar 'meenemen' en dat is voor mij een brug te ver.... Veel mensen (familie/vrienden) zijjn op de hoogte van mijn problemen... Niemand DOET wat. Straks als ik dood ben zegt idereen vast en zeker: Gut, had ik het maar geweten... of... dir heb ik niet aan zien komen. FUCK YOU ALL!!!!! Ik ben mega duidelijk (geweest) hoeveel meer moet je doen (behalve zelfmoord' om serieus genomen te worden=======
19-06-2014  |  Naam: Willeke  |  Leeftijd: 48  |  Provincie: Friesland
omdat ik iets speciaals voor jou voel
Lieve opa,

ookal heb ik je nooit gekend, het voelt alsof er iets speciaals is tussen ons, een soort lijntje loopt tussen onze zielen.
Jij bent uit het leven gestapt. pijnlijk, verdrietig, maar o zo begrijpelijk.
Mensen zeggen wel eens, suicide, dat is de makkelijke weg, de weg voor lafaards.
Jij bent voor mij alles behalve een lafaard, jij hebt gestreden, gevochten, er alles aan gedaan, maar het is je niet gelukt.

ik hoop dat je rust hebt kunnen vinden.

met alle liefde,

je kleindochter

18-06-2014  |  Naam: Dreamer_x  |  Leeftijd: 22  |  Provincie: Noord-Brabant
Dear Matt
Liebe Matthias,

Waarom toch? Waarom deze beslissing?

Xx

11-06-2014  |  Naam: Bloempje  |  Leeftijd: 20  |  Provincie: Gelderland
« vorige  |  1  |  2  |  pagina 3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  volgende »