Zelfmoord.nl




Hier mag je een bericht schrijven over iemand uit jouw naaste omgeving die in het verleden zelfmoord heeft gepleegd.


« vorige  |  1  |  2  |  pagina 3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  volgende »
Ik mis je
Lieve jij,

Ik mis je. Op zo'n moment als dit is de enige die ik zou willen spreken jij. Ik wil met je lachen, ik wil zo enorm graag je harde lach horen. Ik wil met je tieren op alles, ik wil met je vloeken, maar vooral wil ik met je lachen, en eerlijk met je zijn. Ik wil gewoon heel erg dat jij er bent, want ik mis hoe jij bent, hoe je lacht, hoe je praat, hoe je doet, hoe je kookt! hoe je dingen doet. Jij kon zo makkelijk door alles heenprikken, me grijnzend aankijken, me doorhebben, mooie opmerkingen maken, mij eerlijk laten zijn, maar ik kon ook jou eerlijk laten zijn, zelfs toegeeflijk! Je was zo'n koppige sukkel af en toe (of vaak...). Het spijt me zo dat alles zo heeft moeten lopen, dat je je zo ontiegelijk klote hebt gevoeld, en dat het niet anders meer kon lopen dan zo. Het spijt me dat je je zo ontzettend eenzaam hebt gevoeld en alsof niemand je begreep. Ik had zo graag je hand willen vasthouden, je een thuis willen bieden. Ik mis je zo erg. Volgens mij heb je je nooit kunnen indenken hoe erg ik je zou missen. Misschien geeft dat ook niet. Je had het al zwaar genoeg. Ik mis je verschrikkelijk en ik voel zoveel pijn in alles dat gebeurd is, met alle pijn die je familie en je lieve vrienden voelen, alle pijn die ik voel, omdat ik je zo erg mis en omdat ik je zoveel beter had gegund. Mensen willen niet dat er na de dood niets meer is, maar jij dacht dat het gewoon ophield, daar was je van overtuigd. Als je nu op de een of andere manier nog wel ergens bent, dan hoop ik dat je verlost bent van alle letterlijke, maar ook figuurlijke pijn en dat je weet dat ik van je hou, net als je zusjes en je mams en L en B en Y en ik, ik mis je zo verschrikkelijk veel, je was zoveel meer dan m'n maatje en het spijt me zo dat ik die laatste keer weg ben gegaan. Ik houd zoveel van je. Ik weet dat je ook van mij hield, dat ik veel voor je betekende. Dat geeft een beetje troost (dat zit misschien in de arrogantie van de mens ;)? ) Ik hoop dat het goed met je gaat, ik ben blij dat je geen pijn meer hebt en het is zo goed zo. Ik vind het okee zo, dit is nu mijn strijd, jij hebt jouw strijd gestreden en je bent als strijder gestorven xxx

Voor mijn lieve maatje, begin 2013 afscheid genomen

P.S. Ik vraag me af wat je van Schutters vindt...

31-03-2015  |  Naam: Tink  |  Leeftijd: 23  |  Provincie: Noord-Brabant
Nooit meer een telefoontje: met je broer...
Nooit meer: ik hou van je zus, en we hebben altijd elkaar nog..
Nooit meer: ik begrijp je en wat naar voor je.
Nooit meer....
Never...
Ever...

21-03-2015  |  Naam: Jet  |  Leeftijd: 57  |  Provincie: Utrecht
lieve geof
Het verdriet en de leegte is ondraagelijk...ik ben mijn zoon op 7maart laatst leden verloren...uit het leven gestapt...geen tekens gekregen...geen afscheidsbrief...nies...de vraag waarom zullen we nooit geen antw op krijgen...de pijn en het verdriet als mama is onbeschrijfelijk..geof was amper 18jaar..altijd opgewekt..vrolijk..lachen...had een enorme vriendenkring...380 mensen waren er aanwezig op zen uitvaart..was geliefd bij iedereen...ik wens dit geen enkele ouder toe je eigen kind ten grave moeten dragen...wss heeft geof op dat momentnooit stilgestaan welk imens verdriet hij heeft veroorzaakt...we waren vier handen op een buik..konden alles tegen elkaar zeggen...gingen samen uit...deden alles samen..hadden een super band...ikzelf zit nu volledig onder de medecatie om toch iets of wat te kunnen functioneren...heb zelf ook al met het gedacht gespeeld om er zelf een eind aan te maken zodat ik weer samen kan zijn met mijn zoon...hij was mijn god..moeilijke jaren gehad door vechtscheiding etc...we trokken ons altijd op aan elkaar gelijk wat er gebeurde...k had maar een kind dus nu heb ik niets meer...alles kwijt van min op min..alle simpele dingen int leven zijn oh zo moeilijk nu...zelfs naar de winkel gaan is een ramp...het liefst vanal wil ik gewoon s avonds gaan slapen en hopen dat ik niet meer wakker word de dag nadien..
18-03-2015  |  Naam: vero  |  Leeftijd: 37  |  Provincie: Belgie
liefste papa
dad...
remembering you is easy, I do it everyday.
Missing you is the heartache that never goes away.

het is al 10jaar geleden en nog steeds kan ik het niet geloven/aanvaarden. je betekende alles voor me. wet dat ik je mis ook al weet ik bijna niets meer van je. ik weet dat jij de beste vader was die ik me kon wensen.
er is nog zoveel dat ik je wil vragen en vertellen maar dat gaat nu niet meer. ik weet het was je eigen keuze maar dat maakt het juist lastiger om een plaats te geven.

ik mis je papa, was je maar hier

24-02-2015  |  Naam: nele  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Belgie
mijn vader
Lieve papa,
Ik heb het nooit begrepen heb ik iets fout gedaan, mama misschien of mijn zus je klein kinderen.Ik was 17 jaar toen jij succesvol een einde aan je leven maakte en het heeft mij gevormd voor de rest van mijn leven. ik ben nu bijna 60 en ouder geworden dan jij , ik begrijp je nu eindelijk het ging niet om ons maar je kon niet meer het leven was te zwaar voor je. Papa rust zacht.

22-02-2015  |  Naam: nancy  |  Leeftijd: 59  |  Provincie: Noord-Holland
sorry
Het leven is zo zwaar. In loop der jaren veel vrienden kwijtgeraakt,relatie stukgelopen,veen financiele schulden gekregen dankzij ex.ik zie geen uitweg meer , heb het al x geprobeerd maar werd helaas onderbroken. Ik ben klaar ervoor om het leven te verlaten ik heb het leven gezien en zo wil ik niet verder.sorry mensen die van me houden sorrypa ma en me zus ,het is nu tijd aan mezelf te denken
02-02-2015  |  Naam: bk  |  Leeftijd: 27  |  Provincie: Zeeland
Op momenten zoals deze
Lieve Michael,

Op momenten zoals deze mis ik je het allermeest. Ik wou dat ik nog even naar je stem kon luisteren aan de telefoon, dat ik nog even naar je kon kijken. Helaas mocht het niet zo zijn. Het steekt, het gemis. En op deze momenten zou ik zo graag mijn hart bij je willen uitstorten.

Michael, ik mis je. Ik mis je vreselijk.

25-01-2015  |  Naam: Muis  |  Leeftijd: 18  |  Provincie: Drenthe
Allerliefste Mama
1 April, nee mam die dag vergeten we niet !!
Dat was de dag waarop je ons plots verliet.

Negen maanden later met nog een enorm intens verdriet.
Vraag ik me ook af, of je daar in de hemel ook een beetje geniet.

Maar mama we hebben nog zoveel vragen.
En hoe moet ik in godsnaam de pijn en jou gemis dragen.

Ben nog vol met ongeloof van je moed op dat moment.
Je koos eindelijk voor jezelf, en je dacht niet eens meer aan die zogenaamde liefhebbende vent.

En soms ben ik verdrietig en ook een beetje boos.
Omdat ik het niet begrijp dat je voor een sprong voor de trein koos.

Je heb ons op een gruwelijke manier verlaten.
En dat zonder een verklaring of een briefje achter te laten.

En nu probeer ik elke keer weer door de dagen heen te komen.
Zo positief als ik erover ben, heb ik dus ook jou huis als klus/verwerkings project genomen.

De donkere kleuren en de negativiteit.
Maken nu plaats voor lichte kleuren en een hoop gelach en gezelligheid.

De veranderingen die ik maak in huis zijn speciaal voor jou !!
Ik doe het met alle liefde gewoon omdat ik nog steeds van je hou.

En zo blijf ik hopen en dromen.
Dat mijn allerliefste mama nog eens in spirit naar huis toe zal komen.

Voor altijd in me hart

Liefs je dochter

07-01-2015  |  Naam: engelmensje  |  Leeftijd: 37  |  Provincie: Zuid-Holland
Angel
You refuse to smile,
Oh, wait, you can't...
They try to listen,
Well, they don't understand...

It's been a rough life,
For you on this earth...
You've tried to stand,
But forgot what you were worth...

Now you're in heaven,
Where real angels belong...
Know we won't forget you,
Stay happy and strong...



06-01-2015  |  Naam: CS  |  Leeftijd: 21  |  Provincie: Noord-Brabant
Hoe iemand zijn zelfmoord een heel gezin kapot kan maken.
Mijn broer had 10 jaar een relatie met zijn vriendin. na 4 jaar zijn ze gaan samenwonen in een chalet op een camping. vanaf dat moment ging het bergafwaarts.. ze betaalde de rekeningen niet..jarenlang. waardoor die steeds verder opliepen en opliepen, deurwaarders, voor de rechter vanalles. ze gingen maar door. gaven het geld uit aan hele andere dingen , maakte de post niet open. namen steeds vaker hun telefoon niet op. zeiden dat ze langskwamen en kwamen niet opdagen. dan ineens belde ze weer, kwamen ze op visite , deden ze allerlei beloftes en zodra ze de straat uit reden vergaten ze die weer.. gingen hun chalet weer in, deuren dicht ramen dicht gordijnen dicht en begon het hele riedeltje weer opnieuw. na een paar jaar hoorde we dat mijn schoonzus zwanger was. wij hadden zoiets van... dat kan niet. ze hebben zoveel schulden, ze betalen niks. hoe willen ze voor een kind gaan zorgen. (dit hebben wij nooit hardop gezegd)uiteindelijk heeft mijn schoonzus het kind laten aborteren. vanaf dat moment heeft ze jaren lang een schuld gevoel daarover gehad. dat en het feit dat ze zoveel schulden hadden zorgde ervoor dat ze steeds depresiever werden. toen ze weer zwanger was was ze heel erg blij maar helaas kreeg ze een miskraam. een tijd later werd ze weer zwanger van een tweeling en ook deze verloor ze. inmiddels was ze ook heel erg geobsedeerd door kinderen en had ze het gevoel dat ze alleen gelukkig kon zijn met kinderen. Ze hadden niet veel sociale contacten en ze sloten zichzelf altijd af. het enige dat ze had was haar werk waar ze het erg naar haar zin had en deze kondigde aan te gaan verhuizen naar een ander land waardoor duizenden werknemers op straat kwamen te staan. deze datum kwam steeds dichterbij . wij waren in augustus op vakantie en we gingen altijd met zijn allen, maar elke vakantie die we hadden gehad ging altijd fout omdat mijn broer en schoonzus ruzie zochten en uiteindelijk dagen eerder kwaad naar huis vertrokken.
Dit waren wij zo zat dat we deze keer hadden afgesproken om zonder hun te gaan en eindelijk eens een leuke vakantie te hebben. op het laatste moment hebben we nog getwijfeld om ze toch mee te vragen maar we waren zo bang voor de problemen die ze vaak meebrachten. wij zijn gegaan, en we waren daar 2 dagen toen we snachts om 12 uur ee telefoontje kregen van mijn broer. 'ze is dood ze heeft zich opgehangen' is wat wij hoorde. alles was in rep en roep, wij hebben een paar spullen in de auto gegooid en zijn terug naar nederland gereden. ze heeft geen brief, niks achtergelaten. mijn broer is vanaf dat moment bij mijn ouders in huis gegaan.
inmiddels is het nu 4,5 maand geleden. wij krijgen geen kans om te rouwen omdat mijn broer mijn ouders werkelijk terroriseert. nou voornamelijk mijn moeder.
niks is goed, ze doet alles fout, dat is wat hij zegt. mijn ouders doen alles voor hem, mijn moeder regelt zijn geldzaken. ze zorgt voor zijn eten, voor zijn hond zijn kat. alles.
hij heeft overal iets over te zeggen en verteld mijn moeder de hele dag dat ze slecht is. hij zegt bijna elke dag dat hij zichzelf ook wil ophangen, dat het onze schuld is dat hij hier nog is, dat wij hem niet laten gaan. mijn vader heeft al 27 jaar een metalen hartklep en elk jaar word hij onderzocht. het is altijd goed geweest en vorrige week bleek dat hij ineens een hartritme stoornis heeft en 180 slagen per minuut. wij weten allemaal waar dit door komt. de stress die dit allemaal met zich meebrengt. wij maken ons erge zorgen daarover maar mijn broer niet. hij blijft doorgaan. hij zegt zelfs dat het mijn moeders schuld is dat mijn vader het nu aan zijn hart heeft. terwijl wij allemaal weten hoe het echt komt. inmiddels na 4,5 maand is mijn moeder zovaak gekleineerd dat ze begint te geloven wat hij zegt. dat ze ook echt denkt dat ze slecht is. ik zie dit allemaal van een afstandje en vind dit zo erg.
mijn broer is een heel moeilijk persoon en wij houden allemaal onze mond om de lieve vrede te bewaren. als mijn moeder tegen hem zegt, waarom zeg je zoiets nou, hoe kan je mij dit aandoen, is zijn antwoord: je vind je zelf zo zielig je voelt je echt een slachtoffer nou ik ben het slachtoffer ik ben mijn vrouw kwijt, ik ben zielig. jij niet, je steld je aan.
dit gaat maar door en door. mijn moeder belt mij huilend op en daarna als mijn vader thuis komt doet ze alsof er niks is omdat ze bang is dat mijn vader er depressief van word.
mijn broer vind het leuk om mensen een slecht gevoel te geven, en ze de grond in te trappen, en als wij dan langskomen doet hij vrolijk alsof hij zo goed bezig is.
er is maar een oplossing en dat is dat hij uit huis gaat. maar dat kan niet want we weten als hij terug naar het chalet gaat in zijn eentje,dat hij misschien wel volgt. mijn moeder durft hem niet weg te sturen omdat ze bang is dat hij zichzelf wat aandoet en ze dat zichzelf nooit zou vergeven. en dat ze bang is dat mijn vader dat niet overleefd.
ik heb nu het gevoel dat mijn moeder moet kiezen tussen hun levens. hij maakt hun helemaal kapot dat zegt mijn moeder ook. dus of ze laat hem daar en mijn ouders gaan kapot. of hij blijft en hij gaat kapot...

16-12-2014  |  Naam: anomynous  |  Leeftijd: 27  |  Provincie: Noord-Holland
« vorige  |  1  |  2  |  pagina 3  |  4  |  5  |  6  |  7  |  volgende »