Zelfmoord.nl




Deze site is bedoeld voor mensen met zelfmoordgedachten. Op deze site kun je je gedachten, je gevoelens (anoniem als je dat wilt) opschrijven.
Als je zelfmoord wilt plegen dan heeft dat vaak te maken met diepe pijn, verdriet, verwondingen, in de steek gelaten zijn. Voor iedereen is dat verschillend, ieder mens is uniek in zijn beleving en gevoelens. We willen je niet aanmoedigen om zelfmoord te plegen. Juist niet, wij willen je aanmoedigen en helpen andere wegen te zoeken. Vertel hier je verhaal. Er zijn mensen die naar je willen luisteren.

Bekijk ook onze andere sites:
  • Leefmee.nl

    Wij willen een luisterend oor zijn voor wie zijn/haar verhaal wil vertellen.
  • In Memoriam

    Ter nagedachtenis aan geliefden

Kijk ook eens op het forum als je lotgenoten zoekt, of als je wilt dat mensen op jouw verhaal kunnen reageren, of als je vaker iets kwijt wilt bijv.

Ik voel me depressief omdat ik

gepest word (of vroeger ben gepest)
mezelf overbodig voel op deze wereld
geen echte vrienden heb
mishandeld of misbruikt word (of dit is vroeger gebeurd)
in een moeilijke situatie zit
geen doel in dit leven zie
moe ben
ziek ben
ik voel me niet depressief
een andere reden ...
(Er is 8469 keer gestemd)

Hier mag je jouw verhaal vertellen. Hoe is het zover gekomen dat je nu aan zelfmoord denkt?


pagina 1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  volgende »
Alles om me heen
Ik ben nu 6 maanden getrouwt. Alles begon zo leuk en zo lief. Tot op de dag dat ik te horen kreeg dat ze niet verliefd op mij was maar mij alleen leuk vond. Ik ben een persoon die niet veel praat en kijkt hoe alles verloopt. Dus heb ik mn mond gehouden en geprobeert het beste van te maken. Me ouders hebben ook te horen gekregen dat ze niet verliefd op mij is. We hebben bijna dagelijks ruzie. We wonen wel samen maar allebei op onze eigen manier. We praten amper met elkaar of groeten elkaar niet eens als we thuis komen. Ik voel me al langer dan 3 maanden depresief. Ik studeer en werk daarnaast. Elke ochtend als ik wakker word krijg ik neigingen om zelfmoord te plegen. Het lukt mij niet om deze situatie op te lossen. Ik ben ook bang om te scheiden. Ik weet totaal niet wat ik moet doen. Ik denk telkens dat ik liever zelfmoord kan plegen om van alles af te komen. Want dit kost mij te veel emotie en moeite. Ik heb van alles geprobeert maar het wilt niet lukken. Nu denk ik weer dat ik gewoon niet de juiste persoon ben op deze wereld. Dat ik liever tot de wereld vergaat stil ben. Dan denken ze maar maximaal 1 jaar aan mij maar daarna is iedereen mij vergeten. Want de leven gaat door voor iedereen behalve ik.
04-10-2017  |  Naam: Diep  |  Leeftijd: 25  |  Provincie: Zuid-Holland
Grappig
Wat grappig, iemand wil naar je luisteren maar naar jezelf luisteren lukt niet. 3 gezonde kinderen., pracht van een vrouw en je toch zo nutteloos voelen. Niet je kinderen kunnen geven wat je wilt, niet de man kunnen zijn voor je vrouw die je wilt zijn. Oud worden...... Oud worden, en m'n jeugd dan? Die heb ik niet gekend. Ouders bedrogen, sinds m'n negende armoede gekend. Moeten vluchten uit BelgiŽ voor de belastingen. Verkracht door een tiener toen ik acht was, maar ja, 't was maar een spelletje. En nu? 32 jaar en met zoveel vragen l, waarom dit alles en waarom ben ik er nog? Mijn vrouw is leuk die kan zo een andere man krijgen maar de kids, ja de kids....... We moeten door, ik wil niet door, we moeten door. Opname, geen optie vrouw kan het niet alleen, doorgaan, doorgaan en dan???? Zo moe maar door zo moe, zo moe
03-10-2017  |  Naam: Kenn  |  Leeftijd: 32  |  Provincie: Noord-Brabant
Leven is een hel..
Ik zit de laatste jaren in een erg moeilijke situatie. Het gaat niet goed thuis en heb vaak ruzie met m'n ouders. Op school ging het ook niet fantastisch, want ik werd vaak gepest met o.a. de woorden "Vetzak", "Dikzak", "Papzak" etc.

Ik had toen ergens in 2009/2010 medicatie. Dit waren Abilify en Risperdal. Hierdoor ben ik erg aangekomen.
In de jaren erna heb ik nog andere medicatie gehad zoals Risperidon en Ritalin.

Men zegt vaak dat ik autistisch ben, door mijn bazigheid (waar ik erg veel moeite om heb) en dat ik me voortdurend zorgen maak. Ik heb GAS (Gegeneraliseerde Angststoornis), waardoor ik me om alles zorgen maak.. "Kan ik dit wel?", "Wat gaan ze hier van vinden?" etc.

In 2010/2011 heb ik nog op Karakter gezeten. Dit was dan niet dusdanig erg, want ik ging daarna naar huis (dagbehandeling).

In 2016 werd ik door de belabberde thuissituatie uit huis geplaatst (intern) bij Intermetzo Almelo.
Dit was voor 9 maanden, maar toch een hel.

Nou ben ik ongeveer een jaar thuis geweest sinds november 2016. Nu is de thuissituatie weer erg slecht, en nou willen ze me weer uit huis plaatsen. Waarschijnlijk weer in Almelo maar dan voor jaren!
En ik zie hier erg tegenop omdat ik me moeder dan weer heel erg ga missen. Ze staat altijd voor me klaar, maar ik kan niet echt goed met haar praten.

De relatie tussen me vader is ook niet goed geweest.
Altijd problemen mee..

Jongens, ik ben echt helemaal ten einde raad..

Ik wil echt uit het leven stappen, en lekker rust hebben.

Ik heb genoeg ellende meegemaakt..
En nou is m'n oma ook overleden met wie ik het goed kon vinden. Helaas zijn er wat dingen voorgevallen waardoor ze op haar laatste dag nog erg boos op me was. Toch ben ik er echt kapot van, van het verlies.

Heeft er iemand idee? Ik heb echt het gevoel alsof niemand achter me staat..

Het leven is een hel!

Groetjes..

02-10-2017  |  Naam: Onbekend  |  Leeftijd: 12  |  Provincie: Overijssel
Ik ben er klaaar mee.
Ik ben Jette en ik bem net 16 jaar. Het leven is zo onnodig en zinloos. Eerst ga je naar school, dan werk je en dan mag je sterven. Wat heeft t voor nut? Daar komt bij dat ik het leven niet SNAP. Ik bedoel, de 1 is dun, de ander dik(Zoals ik). Hoevaak ik ook afval,die ander zal altijd dunner zijn. De 1 is mooi, de ander lelijk(Makeup helpt niet bij mij). Ik bedoel als dat zo is word je constant gepest. Als ik nu doodga dan boeit het me echt niet. Misschien kom ik in een beter levem terecht. Onlangs overleed mn opa, dan kom ik weer bij hem. Het leven geeft me veel stress en 1 van de ergste stressbom is dat ik nog nooit ongesteld ben geweest. De dokter zegt dat t nog wel komt maar ik vind het benauwend. Ik wil zo graag kinderen! Ik jeb al een aantal zelfmoordmanieren overwogen. Nu denk ik toch aan een overdosis oid. Mn ouders vinden dat k me aanstel en dat k zielig doe. Laat ff weten of ik nog te redden ben. xo jette
01-10-2017  |  Naam: Jette  |  Leeftijd: 16  |  Provincie: Overijssel
Relaas van een zelfmoordenaar
Al van kinds af aan had ik het zwaar en werd ik geplaagd door depressies en angsten. Aan de buitenkant kon ik heel goed net doen alsof er niks aan de hand was. Ik moest me groothouden van mezelf. Zo heb ik het grootste deel van mijn leven zien mislukken totdat ik vlak voor mijn 50ste verjaardag in een totale crisis terechtkwam: het net doen alsof er niks aan de hand was kon ik niet meer volhouden. Toen zijn er een aantal dingen gebeurd. Ik heb geestelijke hulp gezocht en een diagnose gekregen. Hierdoor snapte ik ineens waarom ik al die jaren zo had geworsteld: ik doorzag mezelf opeens. Dus twijfel niet: ga het aan: ga werken aan jezelf. Als ik dat 30 jaar eerder had gedaan was ik al veel eerder tot inzicht gekomen. Maar er gebeurde nog wat: ik kwam erachter dat ik niet de stem in mijn hoofd was die me het leven zuur maakte maar dat ik degene was die naar die stem luisterde. Het was niet de wereld geweest, het waren niet de omstandigheden geweest: ik was het steeds zelf geweest die zichzelf gek maakte met negatieve gedachten. Daar ben ik dus *direct* mee opgehouden en sindsdien is er geen haar meer op mijn hoofd die er nog aan denkt om zelfmoord te plegen. Dus WEET dat het niet uitzichtloos is. Jij bent niet uitzichtloos, neem dat maar van mij aan. Je bent alleen aan het worstelen op weg naar een beter leven en dat is waar je gaat uitkomen als je het serieus aangaat. Meer informatie vind je hier: http://howtokillyourself.nl/
29-09-2017  |  Naam: Erik  |  Leeftijd: 52  |  Provincie: Gelderland
Altijd gepest
Hallo,

Ik ben als 4 jarig meisje naar Nederland gekomen. Ik woonde in een grote stad, in de binnenstad. Daar woonden geen buitenlanders, wij waren de eerste. Zolang ik mij kan herinneren ben ik gepest geweest. Vanaf het begin van de basisschool, ook buiten school was er een groep die me pesten. Van vieze buitenlanders, bruine, stinkbom, lelijkerd, ga terug waar je vandaan komt, bruine, vlooienhoofd. Noem het maar op of ik heb het gehoord. De hele basisschool lang. Totdat ik op de middelbare kwam en iedereen en alles met de vloer gelijk maakte wie maar wat verkeerd zei. Op een gegeven moment hoefde alleen al verkeerd te kijken naar me en dan kreeg je een klap. Ik ben toen gaan roken, alcohol, drugs, stelen, sexueel actief op een leeftijd van 13 jaar. Ik kwam veel in aanraking met de politie en ben uit eindelijk uit huis geplaatst in een gesloten inrichting. Nadat ik zovaak en zolang weg liep van huis. Door een fout heb ik daar 2 jaar lang gezeten. Nu ben ik 34 jaar en door werk omstandigheden weer alles op mijn bord krijg. Ik heb een relatie en 3 kinderen. O wat wil ik op dit moment zo graag dood. Het enigste wat mij pijn doet is dat mijn kinderen zonder moeder opgroeien, maar aan de ene kant ik ben er wel maar veel hebben ze niet aan me. Ik denk echt dat ze beter af zijn zonder me. Mijn werkgever begrijpt me niet, mijn partner ontwijkt me en ik ben er van overtuigd dat mijn kinderen ook beter af zijn zonder mij.

28-09-2017  |  Naam: Samira  |  Leeftijd: 34  |  Provincie: Limburg
Mijn broers pesten mij altijd
Mijn broers die schreeuwen altijd op mij dat
ik niks goed kan doen dat ik een Magol ben dat ik dom ben ze zeggen dat ik moet douchen ga ik is een keertje douche dan zeggen ze nog steeds dat ik stink en dan schreeuwen ze dat ik moet gaan douchen en en een van mijn broers praat all jaren niet meer met mij alleen een paar woordjes zegt die tegen mij en die woorden zijn dom kind je bent dom je bent een Magoltje en dan denk ik eraan wie gaat mij missen als ik zelfmoord pleeg mijn broers echt niet dat is mijn verhaal

25-09-2017  |  Naam: Diego  |  Leeftijd: 13  |  Provincie: Zuid-Holland
Het duurt niet lang tot ik geen raad meer weet voor mijzelf.
Mijn leven in een notendop;

Ik ben een man die geen contact heeft mijn zijn vader, ik denk dat dat grote invloed heeft gehad op mijn welzijn.
Mijn vader is een rokkenjager, maar hoe meer ik mijn leven leid des te meer ik hem begrijp.

Ook ik ben een soort van rokkenjager, ik zoek geen dames op in de kroeg omdat ik daar te onzeker voor ben. De onzekerheid vreet ook elke dag aan mij. Nee, ik zoek de makkelijke weg via online dating zoals Tinder.

Op die manier ontvang ik liefde, en liefde is wat ik nodig heb om geaccepteerd te worden. Maar toen, toen kreeg ik na 6 jaar vrijgezel te zijn een leuke match. Een match waar ik onverwachts verliefd op werd. Maar was helaas een eenrichtingsweg. Zij was zo stapel van mij en ik van haar, maar vanuit haar was het niet genoeg om verder te gaan.

Het werd een ziekelijke intieme maar liefdevolle ervaring vanuit beide kanten. Zij heeft besloten er een winde aan te maken, en na 33 dagen zit ik er nog ontzettend mee.

Ik zit ermee dat ik haar kwijt ben, maar vooral op de manier hoe ik haar kwijt ben geraakt. Mijn onzekerheid speelde een grote rol en ik ben bang dat dit altijd zal gebeuren in mijn liefdeservaringen. Ik ben bang verdoemd te zijn met mijn falen, ik kan niet iemand gelukkig maken omdat ik alles behalve gelukkig ben.

Het zou zo makkelijk zijn om er een einde aan te maken, een einde aan de gedachtes, de gevoelens, de verlangens, de verwachtingen en vooral de verwachtingen die de maatschappij van je eist.

Ik heb er genoeg van, ik wil het leven dat ik leid niet meer leven. Geef mij die knop, de knop om alles uit te zetten. Maar nee, ik heb mijn familie, mijn "vrienden", degene waar ik een liefdevolle ervaring mee heb gehad en het zichzelf niet kan vergeven als ze hoort dat ik een einde aan mij leven heb gemaakt..

Ik weet mijzelf geen raad meer, wat moet ik doen, wat kan ik doen..!

24-09-2017  |  Naam: Anoniem, maar dat begrijp je vast wel.   |  Leeftijd: 27  |  Provincie: Overijssel
Help
Ik heb al heel mijn leven geen geluk gehad ... ik woon nu vanaf 1 sep alleen en het komt om dat niet meer thuis ging ben ik weghegaan van thuis door scheiding van ouder en nu heb ik nix meer ik heb echt geen zin om zo verder te leven ik heb alle dagen gedachten en zie alleen nog maar zwart zie nix meer aleen slechte gedachte ik wil dit wel weg maar kweet niet hoe want hoe het er nu uit ziet wil ik het niet meer pff !!
24-09-2017  |  Naam: Kathy  |  Leeftijd: 19  |  Provincie: Belgie
leven
waarom ben ik geboren
23-09-2017  |  Naam: ikke  |  Leeftijd: 52  |  Provincie: Noord-Brabant
pagina 1  |  2  |  3  |  4  |  5  |  volgende »